Sunan Ibn Majah، حدیث 3754
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Umar
روایت
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الْعُمَرِيِّ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ لَمْ يَكُنِ الْقَصَصُ فِي زَمَنِ رَسُولِ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ وَلاَ زَمَنِ أَبِي بَكْرٍ وَلاَ زَمَنِ عُمَرَ .
علی بن محمد برای ما حدیث کرد، وکیع برای ما حدیث کرد، از عُمَری، از نافع، از ابن عمر که گفت:
«در زمان رسول الله ﷺ، و نه در زمان ابوبکر، و نه در زمان عمر، رسم داستانگویی (برای پند و اندرز) وجود نداشت.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
ابن عمر گزارش میکند که قصهگویی در آن زمان رایج نبود.
قصهگویی؛ در اینجا منظور پند دینی از راه بیان داستانهاست.
عالمان نمیتوانند این روایت ضعیف را بهتنهایی دلیلی بر ممنوع بودن قصهگویی یا ضرورت پرهیز از آن در همهٔ شکلهایش بدانند. روایت صحیح دربارهٔ آموزش در فاصلههای زمانی، در عوض، نشان میدهد که پند دادن میتواند سنجیده و بدون ایجاد خستگی باشد. بنابراین، مضمون روایت نیازمند تمایز میان یادآوریهای سودمند و قابلاعتماد و داستانهای بیاساس یا گمراهکننده است.
- پیش از بازگو کردن داستانهای دینی، منبع آنها را بررسی کنید.
- پندها و درسها را بهاندازه بیان کنید تا مردم بتوانند با توجه آنها را دریافت کنند.
- حکم وجوب یا حرمت را بر شواهد معتبر استوار کنید، نه فقط بر این روایت ضعیف.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.