Sahih Muslim، حدیث 1814
روایتشده توسط Hudhayfah ibn al-Yaman. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Hudhayfah ibn al-Yaman
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، وَأَبُو مُعَاوِيَةَ ح وَحَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، جَمِيعًا عَنْ جَرِيرٍ، كُلُّهُمْ عَنِ الأَعْمَشِ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ، نُمَيْرٍ - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، عَنِ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ الأَحْنَفِ، عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ، عَنْ حُذَيْفَةَ، قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ لَيْلَةٍ فَافْتَتَحَ الْبَقَرَةَ فَقُلْتُ يَرْكَعُ عِنْدَ الْمِائَةِ . ثُمَّ مَضَى فَقُلْتُ يُصَلِّي بِهَا فِي رَكْعَةٍ فَمَضَى فَقُلْتُ يَرْكَعُ بِهَا . ثُمَّ افْتَتَحَ النِّسَاءَ فَقَرَأَهَا ثُمَّ افْتَتَحَ آلَ عِمْرَانَ فَقَرَأَهَا يَقْرَأُ مُتَرَسِّلاً إِذَا مَرَّ بِآيَةٍ فِيهَا تَسْبِيحٌ سَبَّحَ وَإِذَا مَرَّ بِسُؤَالٍ سَأَلَ وَإِذَا مَرَّ بِتَعَوُّذٍ تَعَوَّذَ ثُمَّ رَكَعَ فَجَعَلَ يَقُولُ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . فَكَانَ رُكُوعُهُ نَحْوًا مِنْ قِيَامِهِ ثُمَّ قَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ " . ثُمَّ قَامَ طَوِيلاً قَرِيبًا مِمَّا رَكَعَ ثُمَّ سَجَدَ فَقَالَ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . فَكَانَ سُجُودُهُ قَرِيبًا مِنْ قِيَامِهِ . قَالَ وَفِي حَدِيثِ جَرِيرٍ مِنَ الزِّيَادَةِ فَقَالَ " سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ" .
ابوبکر بن ابیشیبه برای ما حدیث کرد، عبدالله بن نمیر و ابومعاویه برای ما حدیث کردند؛ و زهیر بن حرب و اسحاق بن ابراهیم برای ما حدیث کردند، همگی از جریر، و همه آنان از اعمش؛ و ابن نمیر برای ما حدیث کرد — و این لفظ از اوست — گفت: پدرم برای ما حدیث کرد، اعمش برای ما حدیث کرد، از سعد بن عبیده، از مستورِد بن احنف، از صله بن زفر، از حذیفه که گفت:
«یک شب با پیامبر ﷺ نماز خواندم. ایشان سوره بقره را آغاز کردند. گمان کردم در پایان صد آیه به رکوع خواهند رفت، اما ادامه دادند. سپس پنداشتم شاید کل سوره را در یک رکعت بخوانند، ولی باز ادامه دادند، پس گمان کردم پس از اتمام آن به رکوع میروند. آنگاه سوره نساء را آغاز کردند و آن را خواندند؛ سپس سوره آل عمران را آغاز کردند و آن را خواندند. شمردهشمرده و با طمأنینه میخواندند؛ هرگاه به آیهای درباره تسبیح میرسیدند، تسبیح میگفتند؛ هرگاه به آیه دعا میرسیدند، دعا میکردند؛ و هرگاه به آیه استعاذه میرسیدند، پناه میبردند. سپس به رکوع رفتند و فرمودند: «سُبْحَانَ رَبِّیَ الْعَظِیمِ» (پروردگار بزرگم پاک و منزه است). مدت رکوعشان تقریباً برابر با مدت قیامشان بود. سپس فرمودند: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ» (خداوند سخن ستایشگر خود را شنید). پس از آن مدتی طولانی ایستادند که نزدیک به همان اندازه رکوعشان بود. سپس به سجده رفتند و فرمودند: «سُبْحَانَ رَبِّیَ الْأَعْلَى» (پروردگار برترم پاک و منزه است). مدت سجدهشان نیز تقریباً برابر با مدت قیامشان بود.» در روایت جریر این افزوده آمده است که فرمودند: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا لَكَ الْحَمْدُ» (خداوند سخن ستایشگر خود را شنید، ای پروردگار ما، تمام ستایشها از آن توست).
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ قرآن را با تأنی و بهتفصیل تلاوت میکرد و آیات را مایه ژرفتر شدن نمازش قرار میداد.
یک واحد نماز، از ایستادن تا سجده.
با اذعان به کمال خداوند، او را از هر نقصی منزه دانستن.
از خداوند خواستن که انسان را از بدی پناه دهد.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که نماز شب میتواند طولانی باشد و تلاوت باید آرام و با توجه انجام شود. مستحب است هنگام آیات مربوط به بزرگی خداوند، او را ستایش کنیم؛ هنگام آیات دعا، خود نیز دعا کنیم؛ و در برابر هشدارها از خداوند پناه بخواهیم. این روایت همچنین نشان میدهد که رکوع، برخاستن پس از آن و سجده میتوانند با آرامش و بهاندازه کافی انجام شوند. مذاهب فقهی این شیوههای عبادت آگاهانه را به رسمیت میشناسند؛ جزئیات حالتهای مستحب نماز و ذکرها ممکن است در مذاهب مختلف تفاوت داشته باشد.
- هنگام خواندن قرآن شتاب نکنید و بکوشید با توجه در معنای آن بیندیشید.
- هنگام تلاوت، دعاهای متناسب بخوانید: خدا را بستایید، خیر را از او بخواهید و به او پناه ببرید.
- در نماز شتاب نکنید و به رکوع و سجده نیز توجه کافی داشته باشید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.