کتاب ایمان · Sahih Muslim

Sahih Muslim، حدیث 210

روایت‌شده توسط Abdullah ibn Amr. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: کتاب ایمان
صحيح مسلم
چه کسی روایت کرد؟

به روایت Abdullah ibn Amr

Sahih (معتبر)

صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته می‌شود.

روایت

متن عربی

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ، ح وَحَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، ح وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ، عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ كَانَ مُنَافِقًا خَالِصًا وَمَنْ كَانَتْ فِيهِ خَلَّةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَلَّةٌ مِنْ نِفَاقٍ حَتَّى يَدَعَهَا إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ وَإِذَا عَاهَدَ غَدَرَ وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ وَإِذَا خَاصَمَ فَجَرَ ‏"‏ ‏.‏ غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ سُفْيَانَ ‏"‏ وَإِنْ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنْهُنَّ كَانَتْ فِيهِ خَصْلَةٌ مِنَ النِّفَاقِ ‏"‏ ‏.‏

ترجمه

ابوبکر بن ابی‌شیبه برای ما حدیث کرد، عبدالله بن نمیر برای ما حدیث کرد، و ابن نمیر برای ما حدیث کرد، پدرم برای ما حدیث کرد، اعمش برای ما حدیث کرد، و زهیر بن حرب برای من حدیث کرد، وکیع برای ما حدیث کرد، سفیان از اعمش، او از عبدالله بن مرّه، او از مسروق، او از عبدالله بن عمرو روایت کرد که گفت: رسول الله ﷺ فرمودند:

«چهار خصلت است که هر کس همه آن‌ها را داشته باشد، منافق خالص است و هر کس یکی از آن‌ها را داشته باشد، یک خصلت از نفاق در اوست تا زمانی که آن را ترک کند: چون سخن گوید دروغ گوید، چون عهد بندد خیانت کند، چون وعده دهد خلاف ورزد و چون مجادله کند از حد تجاوز نماید.» اما در روایت سفیان آمده است: «و اگر یکی از آن خصلت‌ها در او باشد، یک خصلت از نفاق در اوست.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

دروغ، خیانت، شکستن قول و مجادلهٔ تند از نشانه‌های نفاق‌اند.

توضیح واژه‌های دشوار
نفاق

در اینجا منظور رفتاری شبیه رفتار منافق است؛ متن به‌خودی‌خود کسی را کافر نمی‌شمارد.

خیانت به پیمان

به قول یا تعهدی که داده شده وفادار نماندن.

مجادلهٔ تند

در هنگام اختلاف، حقیقت را تحریف کردن یا از زبان توهین‌آمیز و ناشایست استفاده کردن.

برداشت‌های عالمان

عالمان کلاسیک توضیح می‌دهند که صفات یادشده نشانه‌های نفاق عملی‌اند: این صفات رفتار منافقان را بازتاب می‌دهند، اما به‌تنهایی کسی را کافر نمی‌کنند. هرکس یکی از این صفات را داشته باشد، تا زمانی که به آن ادامه می‌دهد، آن صفت در او باقی است؛ ازاین‌رو توبهٔ خالصانه و ترک آن اهمیت دارد. مسلمان هنگام اختلاف نیز، حتی وقتی از حق خود دفاع می‌کند، باید راستگو و خویشتن‌دار بماند.

درس‌هایی برای امروز
  1. پیش از سخن گفتن، حرف‌هایت را بسنج و اگر اشتباه کردی، صادقانه آن را بپذیر.
  2. فقط وعده‌هایی بده که می‌توانی به آن‌ها عمل کنی و اگر شرایط توافق تغییر کرد، به‌موقع خبر بده.
  3. هنگام مشاجره محترمانه بمان: بدون دروغ، توهین یا اغراق از دیدگاهت دفاع کن.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.