Sahih Muslim، حدیث 2145
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Umar
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي، صَالِحٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ لَمَّا طُعِنَ عُمَرُ أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَصِيحَ عَلَيْهِ فَلَمَّا أَفَاقَ قَالَ أَمَا عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَىِّ " .
علی بن حجر سعدی برایم حدیث کرد، علی بن مسهر برایمان حدیث کرد، از اعمش، از ابوصالح، از ابن عمر که گفت: چون عمر را با خنجر زدند، بیهوش شد و مردم بر سر او با صدای بلند ناله و زاری کردند. چون به هوش آمد، فرمود:
«آیا نمیدانستید که رسول الله ﷺ فرموده است: همانا مرده به خاطر گریهٔ زندگان عذاب میشود؟»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عمر از شیون و زاری بلند بر فردِ در حال مرگ یا درگذشته نهی کرد.
هنگامی که عمر با ضربهٔ خنجر زخمی شد، بیهوش افتاد و مردم با صدای بلند بر او شیون کردند. پس از آنکه به هوش آمد، سخن پیامبر ﷺ دربارهٔ شیون زندگان را به حاضران یادآوری کرد.
گریهٔ بلند همراه با نوحهخوانی یا دیگر ابرازهای ناامیدی.
هشداری جدی دربارهٔ پیامدهای شیون و زاری برای درگذشته.
عالمان کلاسیک این هشدار را عمدتاً ناظر به شیون و زاری بلند دانستهاند که درگذشته در زمان حیاتش آن را اجازه داده یا تشویق کرده باشد. گریهٔ معمولی از روی اندوه با نوحهخوانی و رفتارهای ممنوع تفاوت دارد. مذاهب فقهی چنین ابرازهای سوگواری را ممنوع میدانند، اما گریهٔ آرام را مجاز میشمارند؛ آنان دربارهٔ تبیین دقیق مسئولیت درگذشته دیدگاههای متفاوتی دارند.
- اندوه خود را برای عزیز ازدسترفته با دعا و شکیبایی ابراز کنید، نه با نوحهخوانی یا ابراز ناامیدی.
- با سخنان آرام از سوگواران حمایت کنید و به آنان برای شکیبایی و توکل بر الله یادآوری کنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.