Sahih Muslim، حدیث 228
روایتشده توسط Jarir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Jarir ibn Abdullah
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ مَنْصُورِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَرِيرٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ " أَيُّمَا عَبْدٍ أَبَقَ مِنْ مَوَالِيهِ فَقَدْ كَفَرَ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَيْهِمْ " . قَالَ مَنْصُورٌ قَدْ وَاللَّهِ رُوِيَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَلَكِنِّي أَكْرَهُ أَنْ يُرْوَى عَنِّي هَا هُنَا بِالْبَصْرَةِ .
علی بن حجر سعدی به ما حدیث کرد، اسماعیل — یعنی ابن عُلیّه — از منصور بن عبدالرحمن، از شعبی، از جریر نقل کرد که شنید او میگفت:
«هر بندهای که از مولاهای خود بگریزد، کفر ورزیده است تا زمانی که نزد آنان بازگردد.» منصور گفت: «به خدا سوگند، این حدیث قطعاً از پیامبر ﷺ روایت شده است، اما خوش ندارم که در اینجا در بصره از قول من نقل شود.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
گریختن از یک تعهد الزامآور و مشروع، نقضی جدی در ایمان است.
بردهای که از مالک خود میگریخت؛ متن به بافت تاریخی بردهداری اشاره دارد.
در این هشدار به معنای نقضی جدی در ایمان است؛ عالمان آن را از کفری که شخص را از اسلام خارج میکند متمایز میدانند.
عالمان تعبیر شدید این روایت را هشداری دربارهٔ نقض یک تعهد الزامآور میدانند، نه حکمی کلی مبنی بر اینکه هر گناهکاری کافر میشود. متن دربارهٔ رابطهٔ تاریخی میان برده و مالک است و نباید از قواعد اسلامی دربارهٔ عدالت و حقوق مردم جدا شود. فقیهان تأکید میکنند که تا وقتی تعهدی مشروع است باید به آن پایبند بود؛ اما ستم یا فرمان حرام، وظیفهای برای اطاعت ایجاد نمیکند.
- به توافقهای مشروع پایبند باشید و بهجای گریز از اختلاف، آن را صادقانه مطرح کنید.
- از اصطلاحات شدید دینی با دقت استفاده کنید و دربارهٔ ایمان دیگران خودسرانه داوری نکنید.
- با همهٔ مردم عادلانه رفتار کنید و بپذیرید که هیچکس موظف به اطاعت از ستم نیست.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.