Sahih Muslim، حدیث 2589
روایتشده توسط Abu Huraira. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Huraira
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، ح وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ، بْنُ رَافِعٍ - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ بْنُ هَمَّامٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ الْمَلِكِ، بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، - رضى الله عنه - يَقُصُّ يَقُولُ فِي قَصَصِهِ مَنْ أَدْرَكَهُ الْفَجْرُ جُنُبًا فَلاَ يَصُمْ . فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ - لأَبِيهِ - فَأَنْكَرَ ذَلِكَ . فَانْطَلَقَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَانْطَلَقْتُ مَعَهُ حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى عَائِشَةَ وَأُمِّ سَلَمَةَ - رضى الله عنهما - فَسَأَلَهُمَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ ذَلِكَ - قَالَ - فَكِلْتَاهُمَا قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصْبِحُ جُنُبًا مِنْ غَيْرِ حُلُمٍ ثُمَّ يَصُومُ - قَالَ - فَانْطَلَقْنَا حَتَّى دَخَلْنَا عَلَى مَرْوَانَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ . فَقَالَ مَرْوَانُ عَزَمْتُ عَلَيْكَ إِلاَّ مَا ذَهَبْتَ إِلَى أَبِي هُرَيْرَةَ فَرَدَدْتَ عَلَيْهِ مَا يَقُولُ - قَالَ - فَجِئْنَا أَبَا هُرَيْرَةَ وَأَبُو بَكْرٍ حَاضِرُ ذَلِكَ كُلِّهِ - قَالَ - فَذَكَرَ لَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَهُمَا قَالَتَاهُ لَكَ قَالَ نَعَمْ . قَالَ هُمَا أَعْلَمُ . ثُمَّ رَدَّ أَبُو هُرَيْرَةَ مَا كَانَ يَقُولُ فِي ذَلِكَ إِلَى الْفَضْلِ بْنِ الْعَبَّاسِ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنَ الْفَضْلِ وَلَمْ أَسْمَعْهُ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . قَالَ فَرَجَعَ أَبُو هُرَيْرَةَ عَمَّا كَانَ يَقُولُ فِي ذَلِكَ . قُلْتُ لِعَبْدِ الْمَلِكِ أَقَالَتَا فِي رَمَضَانَ قَالَ كَذَلِكَ كَانَ يُصْبِحُ جُنُبًا مِنْ غَيْرِ حُلُمٍ ثُمَّ يَصُومُ .
محمد بن حاتم برای ما حدیث کرد، یحیی بن سعید از ابن جریج برای ما حدیث کرد. و محمد بن رافع برایم حدیث کرد — و این لفظ از اوست — عبدالرزاق بن همام برای ما حدیث کرد، ابن جریج به ما خبر داد، عبدالملک بن ابیبکر بن عبدالرحمن از ابیبکر به من خبر داد که گفت: شنیدم ابوهُریره رضی الله عنه در سخنانش میفرمود:
«هر کس فجر او را در حالی دریابد که جنب باشد، نباید روزه بگیرد.» من این موضوع را با عبدالرحمن بن حارث (پدرش) در میان گذاشتم، اما او آن را انکار کرد. سپس عبدالرحمن رفت و من نیز همراه او رفتم تا اینکه نزد عایشه و امسلمه رضی الله عنهما وارد شدیم. عبدالرحمن از آن دو درباره این مسئله پرسید و هر دو فرمودند: «پیامبر ﷺ گاهی بدون احتلام، در حالت جنابت صبح میکردند و سپس روزه میگرفتند.» راوی گفت: سپس رفتیم تا نزد مروان رسیدیم و عبدالرحمن موضوع را با او در میان گذاشت. مروان گفت: «تو را قسم میدهم که نزد ابوهُریره بروی و آنچه گفته شده را به او بازگردانی.» راوی گفت: پس نزد ابوهُریره آمدیم در حالی که ابوبکر در تمام این مدت همراه ما بود. عبدالرحمن موضوع را با او در میان گذاشت، ابوهُریره پرسید: «آیا آن دو این حرف را به تو زدند؟» پاسخ داد: «بله.» ابوهُریره گفت: «آن دو داناترند.» سپس ابوهُریره گفتهی خود را به فضل بن عباس نسبت داد و گفت: «این را از فضل شنیدهام، نه از پیامبر ﷺ.» بدین ترتیب ابوهُریره از گفتهی پیشین خود در این باره بازگشت. از عبدالملک پرسیدم: «آیا آن دو این سخن را درباره رمضان گفتند؟» پاسخ داد: «بله، پیامبر ﷺ بدون احتلام در حالت جنابت صبح میکردند و سپس روزه میگرفتند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
کسی که هنگام طلوع فجر در حالت جنابت است، میتواند روزه بگیرد و سپس غسل کند.
حالتی از ناپاکی شرعی که غسل برای برطرفکردن آن لازم است.
آغاز صبح که با آن زمان روزه شروع میشود.
دانشمندان از این روایت نتیجه میگیرند که صحت روزه به انجام غسل پیش از طلوع فجر وابسته نیست. کسی که در حالت جنابت بیدار میشود، میتواند روزهاش را آغاز کند و سپس برای نماز غسل کند. هر چهار مذهب فقهی اهلسنت این حکم را میپذیرند؛ روایت همچنین نشان میدهد که ابوهریره پس از دریافت دانشی معتبر از عایشه و امسلمه، نظر خود را بازنگری کرد.
- اگر پس از طلوع فجر در حالت جنابت بیدار شدی، روزهات را ادامه بده و پیش از نماز غسل کن.
- پیش از نقل احکام دینی، آنها را از منابع معتبر و افراد آگاه بررسی کن.
- اگر دلیل قویتری آشکار شد، آماده باش نظر پیشین خود را بازنگری کنی.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.