Sahih Muslim، حدیث 3327
روایتشده توسط Ali ibn Abi Talib. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Ali ibn Abi Talib
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَأَبُو كُرَيْبٍ جَمِيعًا عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ، - قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، - حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ خَطَبَنَا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ مَنْ زَعَمَ أَنَّ عِنْدَنَا، شَيْئًا نَقْرَأُهُ إِلاَّ كِتَابَ اللَّهِ وَهَذِهِ الصَّحِيفَةَ - قَالَ وَصِحِيفَةٌ مُعَلَّقَةٌ فِي قِرَابِ سَيْفِهِ - فَقَدْ كَذَبَ فِيهَا أَسْنَانُ الإِبِلِ وَأَشْيَاءُ مِنَ الْجِرَاحَاتِ وَفِيهَا قَالَ النَّبِيُّ صلى الله تعالى عليه وسلم " الْمَدِينَةُ حَرَمٌ مَا بَيْنَ عَيْرٍ إِلَى ثَوْرٍ فَمَنْ أَحْدَثَ فِيهَا حَدَثًا أَوْ آوَى مُحْدِثًا فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً وَذِمَّةُ الْمُسْلِمِينَ وَاحِدَةٌ يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ وَمَنِ ادَّعَى إِلَى غَيْرِ أَبِيهِ أَوِ انْتَمَى إِلَى غَيْرِ مَوَالِيهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ وَالْمَلاَئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ صَرْفًا وَلاَ عَدْلاً " . وَانْتَهَى حَدِيثُ أَبِي بَكْرٍ وَزُهَيْرٍ عِنْدَ قَوْلِهِ " يَسْعَى بِهَا أَدْنَاهُمْ " . وَلَمْ يَذْكُرَا مَا بَعْدَهُ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِهِمَا مُعَلَّقَةٌ فِي قِرَابِ سَيْفِهِ .
ابوبکر بن ابیشیبه، زهیر بن حرب و ابوکریب همگی از ابومعاویه برای ما حدیث کردند — ابوکریب گفت: ابومعاویه برای ما حدیث کرد — اعمش از ابراهیم تیمی، و او از پدرش روایت کرد که علی بن ابیطالب بر ما خطبه خواند و فرمود:
«هر کس گمان کند که نزد ما چیزی جز کتاب خدا و این صحیفه هست که آن را میخوانیم» — راوی گوید: صحیفهای بود که به غلاف شمشیرش آویخته بود — «دروغ گفته است. در آن فقط سنّ شتران و برخی احکام جراحات ثبت شده است. و در آن سخن پیامبر ﷺ نیز آمده است: "مدینه از عَیر تا ثَور حرم است؛ هر کس در آن بدعتی پدید آورد یا بدعتگذاری را پناه دهد، لعنت خدا، فرشتگان و همه مردم بر اوست. خداوند در روز قیامت از او هیچ بدل یا فدیهای نمیپذیرد. ذمّهی مسلمانان یکی است و پایینترین ایشان نیز بدان حق عمل دارد. و هر کس خود را به غیر پدرش نسبت دهد یا ولایتِ غیر مولاهای خود را ادعا کند، لعنت خدا، فرشتگان و همه مردم بر اوست. خداوند در روز قیامت از او هیچ بدل یا فدیهای نمیپذیرد."» حدیث ابوبکر و زهیر با عبارت «پایینترین ایشان نیز بدان حق عمل دارد» پایان مییابد و آنچه پس از آن است را ذکر نکردهاند و در حدیث آنان اشارهای به صحیفهی آویخته به غلاف شمشیر نیست.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
علی مرزهای مدینه، تعهد امان مسلمانان و صداقت در نسب را تأیید میکند.
مکانی با مرزهای مشخص و برخوردار از حرمت دینی ویژه؛ در اینجا مرزهای مدینه میان عَیر و ثَور تعیین شده است.
تعهد معتبرِ امنیت از سوی یک مسلمان که دیگران نیز باید آن را رعایت کنند.
ادعای آگاهانهٔ نسبی نادرست؛ هشدار دربارهٔ فریب است، نه اشتباه.
شارحان کلاسیک، از جمله نووی، از این متن چنین برداشت کردهاند که مدینه جایگاهی حرمگونه و حفاظتشده دارد و نقض عمدی این حرمت یا پناهدادن به کسی که در آنجا بهناحق مرتکب جرمی میشود، بهشدت نکوهیده است. واژههای مربوط به نوآوری در این سیاق به نقضی جدی یا جرمی در مدینه اشاره دارند، نه به هر رسم تازهای. بیان مربوط به امان مسلمانان یعنی تعهد معتبر، حتی اگر از سوی فردی با جایگاه اجتماعی پایین داده شود، باید وفا شود. هشدار دربارهٔ ادعای دروغین نسب، اهمیت صداقت دربارهٔ تبار و پیوندهای خانوادگی را نشان میدهد. هر چهار مذهب فقهی اهلسنت حرمت ویژهٔ مدینه را به رسمیت میشناسند؛ پیامدهای حقوقی دقیقِ تخلف نیز با توجه به متون و قواعد فقهی دیگر استنباط میشود.
- به تعهدهای مربوط به امنیت و امان وفا کنید، حتی اگر اماندهنده جایگاه اجتماعی بالایی نداشته باشد.
- از ستمکردن و پناهدادن به کسی که در حرم مرتکب جرایم سنگین میشود بپرهیزید.
- دربارهٔ تبار و پیوندهای خانوادگی خود راستگو باشید و نسبی را که حقیقت ندارد به خود نسبت ندهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.