Sahih Muslim، حدیث 4294
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از مسلم تا أَيُّوبَ
- 1أَبُو الطَّاهِرِآن را به مسلم روایت کرد
- 2عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ
- 3جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ
- 4أَيُّوبَ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است. صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ حَازِمٍ، أَنَّ أَيُّوبَ، حَدَّثَهُ أَنَّ نَافِعًا حَدَّثَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ حَدَّثَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْجِعْرَانَةِ بَعْدَ أَنْ رَجَعَ مِنَ الطَّائِفِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي نَذَرْتُ فِي الْجَاهِلِيَّةِ أَنْ أَعْتَكِفَ يَوْمًا فِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ فَكَيْفَ تَرَى قَالَ " اذْهَبْ فَاعْتَكِفْ يَوْمًا " . قَالَ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَعْطَاهُ جَارِيَةً مِنَ الْخُمْسِ فَلَمَّا أَعْتَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَبَايَا النَّاسِ سَمِعَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَصْوَاتَهُمْ يَقُولُونَ أَعْتَقَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَ مَا هَذَا فَقَالُوا أَعْتَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَبَايَا النَّاسِ . فَقَالَ عُمَرُ يَا عَبْدَ اللَّهِ اذْهَبْ إِلَى تِلْكَ الْجَارِيَةِ فَخَلِّ سَبِيلَهَا .
و ابوالطاهر برایم حدیث کرد، عبدالله بن وهب ما را خبر داد، جریر بن حازم برایمان حدیث کرد که ایوب برایش حدیث کرده که نافع برایش حدیث کرده که عبدالله بن عمر برایش حدیث کرده که عمر بن خطاب پس از بازگشت از طائف، در حالی که رسول خدا ﷺ در جعرانه بودند، از ایشان پرسید و گفت:
«ای رسول خدا! من در دوران جاهلیت نذر کرده بودم که یک روز در مسجدالحرام اعتکاف کنم، نظر شما چیست؟» فرمودند: «برو و یک روز اعتکاف کن.» راوی گفت: و رسول خدا ﷺ به او کنیزی از خُمس (یکپنجم غنایم) داده بودند. سپس هنگامی که رسول خدا ﷺ اسیران مردم را آزاد کردند، عمر بن خطاب صدای آنان را شنید که میگفتند: «رسول خدا ﷺ ما را آزاد کرد.» پرسید: «این چه ماجراست؟» گفتند: «رسول خدا ﷺ اسیران مردم را آزاد کرده است.» آنگاه عمر گفت: «ای عبدالله! برو نزد آن کنیز و او را آزاد کن.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عمر به نذر دیرین خود وفا کرد و کنیزی را که از دارایی خودش بود آزاد ساخت.
عمر پس از بازگشت پیامبر ﷺ از طائف، در جِعرانه از ایشان پرسید چگونه نذری را که پیش از اسلام آورده بود ادا کند. بعدها، پس از آنکه پیامبر ﷺ اسیران جنگی را آزاد کرد، کنیزی را که از یکپنجم غنایم به او اختصاص یافته بود آزاد ساخت.
تعهدی در برابر خداوند برای انجام عبادتی جایز.
ماندن در مسجد با نیت عبادت خداوند.
بخشی از غنایم جنگی که طبق احکام اسلامی جداگانه اختصاص داده میشد.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که باید به نذر انجام عبادتی جایز وفا کرد، حتی اگر نذر پیش از اسلام ادا شده باشد و آن عمل تا پس از مسلمانشدن انجام نشده باشد. پیامبر ﷺ به عمر دستور داد یک روز اعتکاف کند. این روایت همچنین نشان میدهد که عمر با آزادکردن کنیزی که به او اختصاص یافته بود، آزادی اسیران جنگی را محترم شمرد؛ اما بهتنهایی قاعدهای کلی دربارهٔ مالکیت همهٔ اسیران جنگی تعیین نمیکند.
- به نذر معتبرِ انجام عبادت وفا کنید و اگر دربارهٔ چگونگی انجام آن تردید دارید، از فردی آگاه راهنمایی بگیرید.
- هنگام آزادشدن افراد، با آنان با کرامت و احترام رفتار کنید و آزادیشان را محترم بشمارید.
- با شتاب نذر نکنید؛ بهتر است بیآنکه بیدلیل خود را مقید کنید، مستقیماً کار نیکی انجام دهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.