کتاب حدود · Sahih Muslim

Sahih Muslim، حدیث 4464

روایت‌شده توسط Ubadah ibn as-Samit. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: کتاب حدود
صحيح مسلم
چه کسی روایت کرد؟

به روایت Ubadah ibn as-Samit

Sahih (معتبر)

صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته می‌شود.

روایت

متن عربی

حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنِ الصُّنَابِحِيِّ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، أَنَّهُ قَالَ إِنِّي لَمِنَ النُّقَبَاءِ الَّذِينَ بَايَعُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ بَايَعْنَاهُ عَلَى أَنْ لاَ نُشْرِكَ بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ نَزْنِيَ وَلاَ نَسْرِقَ وَلاَ نَقْتُلَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ إِلاَّ بِالْحَقِّ وَلاَ نَنْتَهِبَ وَلاَ نَعْصِيَ فَالْجَنَّةُ إِنْ فَعَلْنَا ذَلِكَ فَإِنْ غَشِينَا مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا كَانَ قَضَاءُ ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ ‏.‏ وَقَالَ ابْنُ رُمْحٍ كَانَ قَضَاؤُهُ إِلَى اللَّهِ ‏.‏

ترجمه

قتیبه بن سعید به ما حدیث کرد، لیث به ما حدیث کرد؛ و (در سندی دیگر) محمد بن رُمح به ما حدیث کرد، لیث به ما خبر داد، از یزید بن ابی حبیب، از ابوالخیر، از صنابحی، از عباده بن صامت که گفت:

«من از جمله نقبا (سران) بودم که با رسول الله ﷺ بیعت کردند.» و فرمود: «ما با ایشان بر این شرط بیعت کردیم که چیزی را شریک الله نسازیم، زنا نکنیم، دزدی نکنیم، نفسی را که الله حرام کرده است جز به حق نکشیم، غارت نکنیم و نافرمانی ننماییم. پس اگر چنین کنیم، بهشت پاداش ماست؛ و اگر مرتکب چیزی از آن شویم، قضاوت آن با الله است.» ابن رُمح گفت: «قضای آن با الله است.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

پیمان، مؤمنان را به پرهیز از گناهان بزرگ پایبند می‌کند و داوری را به خداوند واگذار می‌سازد.

توضیح واژه‌های دشوار
پیمان وفاداری

تعهدی مؤکد به اطاعت و وفاداری به فرستادهٔ خدا ﷺ.

مگر به‌حق

فقط هنگامی که قاضی صلاحیت‌دار اسلامی، مطابق شریعت، دلیل معتبری را احراز کند.

غارت

گرفتن اموال با زور یا از راه دستبرد.

برداشت‌های عالمان

عالمان از این روایت چنین برداشت کرده‌اند که پیمان، ممنوعیت‌های اساسی را برجسته می‌کند و ارتکاب گناه به‌خودی‌خود به معنای خروج گناهکار از اسلام نیست. واگذاری داوری به خداوند، به حکم او دربارهٔ گناه و مجازات نهایی یا آمرزش اشاره دارد؛ این سخن مجوزی برای بی‌کیفر گذاشتن جرم‌ها نیست. مجازات‌های دنیوی و رسیدگی قضایی در صلاحیت مراجع مسئول است، نه افراد. عالمان وعدهٔ بهشت را به وفاداری به پیمان و رحمت خداوند پیوند می‌دهند.

درس‌هایی برای امروز
  1. وعده‌های خود به خداوند را جدی بگیرید و هر روز مراقب نماز، اموال و رفتار خود با دیگران باشید.
  2. پس از گناه، صادقانه به سوی خداوند بازگردید و از داوری و رحمت او نومید نشوید.
  3. مجازات و دادرسی را به قضات صلاحیت‌دار بسپارید؛ هرگز خودسرانه برای اجرای عدالت اقدام نکنید.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.