Sahih Muslim، حدیث 4678
روایتشده توسط Salamah ibn al-Akwa. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Salamah ibn al-Akwa
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ، إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ، كِلاَهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ، عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ - وَهَذَا حَدِيثُهُ - أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ، عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لاَ تُرْوِيهَا - قَالَ - فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَسَقَ فِيهَا - قَالَ - فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا . قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ . قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنَ النَّاسِ قَالَ " بَايِعْ يَا سَلَمَةُ " . قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ " وَأَيْضًا " . قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَزِلاً - يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلاَحٌ - قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ " أَلاَ تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ " . قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ " وَأَيْضًا " . قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي " يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ " . قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلاً فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا - قَالَ - فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ " إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ نَفْسِي " . ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا . قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدُمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا - قَالَ - فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلاَحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لَلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ . قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلاَحَهُمْ . فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لاَ يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلاَّ ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ . قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنَ الْعَبَلاَتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ . يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ " فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ} الآيَةَ كُلَّهَا . قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمُ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ - قَالَ سَلَمَةُ - فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلاَمِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ - قَالَ - ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلاَثًا يَا صَبَاحَاهْ . ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمَ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ - قَالَ - قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَىَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ - قَالَ - فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلاَثِينَ بُرْدَةً وَثَلاَثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلاَ يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلاَّ جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنَ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلاَنُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ - يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ - وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَىْءٍ فِي أَيْدِينَا . قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ . قَالَ فَصَعِدَ إِلَىَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ - قَالَ - فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنَ الْكَلاَمِ - قَالَ - قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لاَ وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ أَطْلُبُ رَجُلاً مِنْكُمْ إِلاَّ أَدْرَكْتُهُ وَلاَ يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ . فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ . قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ - قَالَ - فَإِذَا أَوَّلُهُمُ الأَخْرَمُ الأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ - قَالَ - فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الأَخْرَمِ - قَالَ - فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لاَ يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ . قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلاَ تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ . قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ - قَالَ - فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَىَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم وَلاَ غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذُو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ - قَالَ - فَنَظَرُوا إِلَىَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَحَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ - يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ - فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً - قَالَ - وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ - قَالَ - فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ . قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمَ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ - قَالَ - وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمَاءِ الَّذِي حَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَخَذَ تِلْكَ الإِبِلَ وَكُلَّ شَىْءٍ اسْتَنْقَذْتُهُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَكُلَّ رُمْحٍ وَبُرْدَةٍ وَإِذَا بِلاَلٌ نَحَرَ نَاقَةً مِنَ الإِبِلِ الَّذِي اسْتَنْقَذْتُ مِنَ الْقَوْمِ وَإِذَا هُوَ يَشْوِي لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ كَبِدِهَا وَسَنَامِهَا - قَالَ - قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَلِّنِي فَأَنْتَخِبُ مِنَ الْقَوْمِ مِائَةَ رَجُلٍ فَأَتَّبِعُ الْقَوْمَ فَلاَ يَبْقَى مِنْهُمْ مُخْبِرٌ إِلاَّ قَتَلْتُهُ - قَالَ - فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ فِي ضَوْءِ النَّارِ فَقَالَ " يَا سَلَمَةُ أَتُرَاكَ كُنْتَ فَاعِلاً " . قُلْتُ نَعَمْ وَالَّذِي أَكْرَمَكَ . فَقَالَ " إِنَّهُمُ الآنَ لَيُقْرَوْنَ فِي أَرْضِ غَطَفَانَ " . قَالَ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ غَطَفَانَ فَقَالَ نَحَرَ لَهُمْ فُلاَنٌ جَزُورًا فَلَمَّا كَشَفُوا جِلْدَهَا رَأَوْا غُبَارًا فَقَالُوا أَتَاكُمُ الْقَوْمُ فَخَرَجُوا هَارِبِينَ . فَلَمَّا أَصْبَحْنَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كَانَ خَيْرَ فُرْسَانِنَا الْيَوْمَ أَبُو قَتَادَةَ وَخَيْرَ رَجَّالَتِنَا سَلَمَةُ " . قَالَ ثُمَّ أَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَهْمَيْنِ سَهْمُ الْفَارِسِ وَسَهْمُ الرَّاجِلِ فَجَمَعَهُمَا لِي جَمِيعًا ثُمَّ أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَاءَهُ عَلَى الْعَضْبَاءِ رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ - قَالَ - فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ قَالَ وَكَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ لاَ يُسْبَقُ شَدًّا - قَالَ - فَجَعَلَ يَقُولُ أَلاَ مُسَابِقٌ إِلَى الْمَدِينَةِ هَلْ مِنْ مُسَابِقٍ فَجَعَلَ يُعِيدُ ذَلِكَ - قَالَ - فَلَمَّا سَمِعْتُ كَلاَمَهُ قُلْتُ أَمَا تُكْرِمُ كَرِيمًا وَلاَ تَهَابُ شَرِيفًا قَالَ لاَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي وَأُمِّي ذَرْنِي فَلأُسَابِقَ الرَّجُلَ قَالَ " إِنْ شِئْتَ " . قَالَ قُلْتُ اذْهَبْ إِلَيْكَ وَثَنَيْتُ رِجْلَىَّ فَطَفَرْتُ فَعَدَوْتُ - قَالَ - فَرَبَطْتُ عَلَيْهِ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ أَسْتَبْقِي نَفَسِي ثُمَّ عَدَوْتُ فِي إِثْرِهِ فَرَبَطْتُ عَلَيْهِ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ ثُمَّ إِنِّي رَفَعْتُ حَتَّى أَلْحَقَهُ - قَالَ - فَأَصُكُّهُ بَيْنَ كَتِفَيْهِ - قَالَ - قُلْتُ قَدْ سُبِقْتَ وَاللَّهِ قَالَ أَنَا أَظُنُّ . قَالَ فَسَبَقْتُهُ إِلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا لَبِثْنَا إِلاَّ ثَلاَثَ لَيَالٍ حَتَّى خَرَجْنَا إِلَى خَيْبَرَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَجَعَلَ عَمِّي عَامِرٌ يَرْتَجِزُ بِالْقَوْمِ تَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا وَنَحْنُ عَنْ فَضْلِكَ مَا اسْتَغْنَيْنَا فَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ هَذَا " . قَالَ أَنَا عَامِرٌ . قَالَ " غَفَرَ لَكَ رَبُّكَ " . قَالَ وَمَا اسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لإِنْسَانٍ يَخُصُّهُ إِلاَّ اسْتُشْهِدَ . قَالَ فَنَادَى عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ عَلَى جَمَلٍ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ لَوْلاَ مَا مَتَّعْتَنَا بِعَامِرٍ . قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا خَيْبَرَ قَالَ خَرَجَ مَلِكُهُمْ مَرْحَبٌ يَخْطِرُ بِسَيْفِهِ وَيَقُولُ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ قَالَ وَبَرَزَ لَهُ عَمِّي عَامِرٌ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي عَامِرٌ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُغَامِرٌ قَالَ فَاخْتَلَفَا ضَرْبَتَيْنِ فَوَقَعَ سَيْفُ مَرْحَبٍ فِي تُرْسِ عَامِرٍ وَذَهَبَ عَامِرٌ يَسْفُلُ لَهُ فَرَجَعَ سَيْفُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَقَطَعَ أَكْحَلَهُ فَكَانَتْ فِيهَا نَفْسُهُ . قَالَ سَلَمَةُ فَخَرَجْتُ فَإِذَا نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُونَ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَتَلَ نَفْسَهُ قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَالَ ذَلِكَ " . قَالَ قُلْتُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِكَ . قَالَ " كَذَبَ مَنْ قَالَ ذَلِكَ بَلْ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ " . ثُمَّ أَرْسَلَنِي إِلَى عَلِيٍّ وَهُوَ أَرْمَدُ فَقَالَ " لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أَوْ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ " . قَالَ فَأَتَيْتُ عَلِيًّا فَجِئْتُ بِهِ أَقُودُهُ وَهُوَ أَرْمَدُ حَتَّى أَتَيْتُ بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَسَقَ فِي عَيْنَيْهِ فَبَرَأَ وَأَعْطَاهُ الرَّايَةَ وَخَرَجَ مَرْحَبٌ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا الَّذِي سَمَّتْنِي أُمِّي حَيْدَرَهْ كَلَيْثِ غَابَاتٍ كَرِيهِ الْمَنْظَرَهْ أُوفِيهِمُ بِالصَّاعِ كَيْلَ السَّنْدَرَهْ قَالَ فَضَرَبَ رَأْسَ مَرْحَبٍ فَقَتَلَهُ ثُمَّ كَانَ الْفَتْحُ عَلَى يَدَيْهِ .
روایت شده است به روایت ابن سلامه. او حدیث را از پدرش شنید که گفت: ما با پیامبر (ﷺ) به حدیبیه رسیدیم و تعداد ما چهاردهصد نفر بود. پنجاه گوسفند داشتند که آب نداشتند (به خاطر کمبود آب در چاه محلی). پس، پیامبر (ﷺ) بر لب چاه نشست. یا نماز خواند یا به چاه تف کرد. آب جوشید. ما نوشیدیم و حیوانات را آب دادیم. سپس پیامبر (ﷺ) ما را فراخواند تا بیعت کنیم، در حالی که در پای درختی نشسته بود. من اولین فرد بودم که بیعت کردم. سپس دیگران بیعت کردند. وقتی نیمی از افراد بیعت کردند، او به من گفت: تو بیعت کن، سلامه. گفتم: من یکی از کسانی بودم که در ابتدا بیعت کردم. او گفت: (دوباره) انجام بده. سپس پیامبر (ﷺ) دید که من بدون سلاح هستم. او سپری بزرگ یا کوچک به من داد. سپس ادامه داد تا بیعت مردم را ادامه دهد تا آخرین گروه آنها. او به من گفت: نمیخواهی بیعت کنی، سلامه؟ گفتم: یا رسول الله، من در اولین گروه بیعت کردم و سپس دوباره وقتی در میان مردم بودی. او گفت: (مهم نیست)، میتوانی (دوباره) انجام بدهی. پس من سه بار بیعت کردم. سپس او به من گفت: سلامه، سپری که به تو دادم کجاست؟ گفتم: یا رسول الله، عمویم عمیر با من ملاقات کرد و بدون سلاح بود. پس سپر را به او دادم. پیامبر (ﷺ) خندید و گفت: تو مانند کسی از روزگار گذشتهای که گفت: یا خدا، من دوستی دارم که عزیزتر از خودم است. (وقتی همه اصحاب بیعت کردند)، مشرکان پیامهای صلح فرستادند، تا مردم بتوانند از اردوگاه ما به اردوگاه مکه و برعکس حرکت کنند. در نهایت، پیمان صلح بسته شد. من برده تله بن عبیدالله بودم. اسب او را آب دادم، پشت آن را مالیدم. تله (کارهای ناچیز برای او انجام دادم) و از غذای او نوشیدم. خانواده و اموالم را به عنوان مهاجر در راه خدا و پیامبرش (صلى الله علیه و آله و سلم) رها کردم. وقتی ما و مردم مکه پیمان صلح بستیم و مردم از یک طرف با طرف دیگر مخلوط شدند، به درختی رفتم، خارهای آن را کنار زدم و در پای آن استراحت کردم؛ (در حالی که آنجا دراز کشیده بودم)، چهار تن از مشرکان مکه آمدند و شروع به بدگویی از پیامبر (ﷺ) کردند. من از آنها خشمگین شدم و به درخت دیگری رفتم. اسلحههای خود را (به شاخههای درخت) آویزان کردند و دراز کشیدند (برای استراحت). (در حالی که آنجا دراز کشیده بودند)، کسی از پایین دره فریاد زد: فرار کنید، ای مهاجران! ابن زنعیم کشته شده است. شمشیرم را کشیدم و این چهار نفر را در حالی که خواب بودند، حمله کردم. اسلحههای آنها را گرفتم و در دستم جمع کردم و گفتم: به کسی که عزت بخشید به محمد، هیچکدام از شما سر بلند نکنید، وگرنه صورتش را خواهم زد. (سپس) آنها را به سمت پیامبر (ﷺ) میراندم. (در همان زمان)، عمویم عمیر با مردی از ابلات به نام میکرز آمد. عمیر او را بر اسب با پوشش ضخیم بر پشت آن کشید، همراه با هفتاد مشرک. پیامبر (ﷺ) نگاهی به آنها انداخت و گفت: بگذارید بروند (تا اینکه) آنها بیشتر از یک بار به خیانت متهم شوند (پیش از آنکه اقدام کنیم). پس پیامبر (ﷺ) آنها را بخشید. در این موقع، خدا آیه قرآنی نازل کرد:
"او است که دستانشان را از شما و دستان شما را از آنها در وادی مکه بازداشت، پس از آنکه بر آنها پیروزی داد." (سوره فتح، آیه ۲۴). سپس ما به مدینه بازگشتیم و در محلی توقف کردیم که کوهی بین ما و بنی لحيان، مشرکان، بود. پیامبر (ﷺ) از خدا برای کسی که شب هنگام به عنوان دیدهبان برای پیامبر (ﷺ) و یارانش بر کوه بالا رفته بود، طلب آمرزش کرد. من آن کوه را دو یا سه بار در آن شب بالا رفتم. (در نهایت) به مدینه رسیدیم. پیامبر (ﷺ) شترهایش را با بردهاش، رباح، فرستاد و من با او بودم. من نیز به چراگاه رفتم با اسب تله و شترها. وقتی صبح شد، عبد الرحمن الفزاری حملهای کرد و تمام شترهای پیامبر (ﷺ) را برد و مردی را که نگهداری آنها را بر عهده داشت، کشت. گفتم: رباح، این اسب را سوار شو، به تله بن عبیدالله بگو که شترهایش را ربودهاند. سپس بر تپهای ایستادم و رو به مدینه فریاد زدم سه بار: کمک کنید! سپس به تعقیب مهاجمان رفتم، با تیر به آنها تیراندازی کردم و شعری در وزن مثمن در قالب خودسرودم: من پسر الاوکاء هستم و امروز روز شکست برای مردمان پست. هر مردی از آنها را میگرفتم، تیر در سوارکاریاش میانداختم که از زین عبور میکرد و به شانهاش میرسید، و میگفتم: بگیر، و همزمان شعر میخواندم: و من پسر الاوکاء هستم و امروز روز شکست برای مردمان پست. به خدا، من به تیراندازی و تیرهکشی ادامه دادم، هر وقت سوارکاری به من برمیخورد، به درختی میرفتم و مخفی میشدم، در پای آن مینشستم، سپس به تیراندازی و تیرهکشی ادامه میدادم. (در نهایت) وارد درهای باریک شدند. من آن کوه را بالا رفتم و آنها را با سنگ پرتاب کردن در مقابل خود نگه داشتم. من در این راه تا زمانی که تمام شترهای پیامبر (ﷺ) آزاد شدند و هیچ شتری باقی نماند، آنها را تعقیب کردم. آنها مرا ترک کردند؛ سپس من آنها را تعقیب کردم، همزمان تیراندازی میکردم و بیش از سی ردای و سی نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، با تکه سنگی علامتی گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (بر این اساس)، چهار نفر به سمت من بالا آمدند. وقتی برای صحبت با آنها فرصت پیدا کردم، گفتم: مرا میشناسید؟ گفتند: نه. تو کی هستی؟ گفتم: من سلامه، پسر الاوکاء. به کسی که عزت بخشید به محمد، من میتوانم هر کدام از شما را بکشم، اما هیچکدام از شما نمیتواند من را بکشد. یکی از آنها گفت: فکر میکنم (او حق دارد). پس برگشتند. من تا دیدن سوارکاران پیامبر (ﷺ) که از میان درختان میآمدند، از جایم حرکت نکردم. بلافاصله، پیشتازان آنها اکرم الاسدی بودند. پشت سر او ابو قداده انصاری و پشت سر او المقداد بن الاسود الکندی بودند. من افسار اسب اکرم را گرفتم (با دیدن این)، مهاجمان فرار کردند. گفتم (به اکرم): اکرم، خودت را در برابر آنها نگه دار تا پیامبر (ﷺ) و یارانش به تو بپیوندند. او گفت: سلامه، اگر به خدا و روز قیامت ایمان داری و میدانی بهشت و جهنم واقعیت دارند، نباید بین من و شهادت قرار بگیری. پس او را رها کردم. اکرم و عبد الرحمن (فزاری) در نبرد با هم دیدار کردند. اکرم اسب عبد الرحمن را تیره کرد و او با نیزهاش به او ضربه زد و او را کشت. عبد الرحمن برگشت و سوار بر اسب اکرم شد. ابو قداده، سوار بر اسب پیامبر (ﷺ)، در نبرد با عبد الرحمن روبرو شد، با نیزهاش او را زد و کشت. به کسی که عزت بخشید به محمد (صلى الله علیه و آله و سلم)، من با سرعت بر پاهای خود دویدم که نتوانم یاران محمد (ﷺ) را ببینم، و یا گرد و غبار اسبهایشان را. من تا غروب خورشید آنها را تعقیب کردم، و بیش از سیپنجاه ردای و نیزه را بر جای گذاشتم، و بارشان را سبک کردم. بر هر چیزی که میگذاشتند، علامتی با سنگ گذاشتم تا پیامبر (ﷺ) و یارانش آنها را بشناسند که این غنیمت از دشمن است. (آنها ادامه دادند) تا به درهای باریک رسیدند، زمانی که پسری از بنی بادر الفزاری به آنها پیوست. آنها نشستند تا صبحانه بخورند و من بر قلهای تیز نشستم. الفزاری گفت: آن کسی که میبینم کیست؟ گفتند: این فرد ما را آزار داده است. به خدا، از غروب تا حالا ما را تعقیب کرده است و هرگز از تیراندازی دست نکشیده است تا همه چیز را از دست ما بگیرد. گفت: چهار نفر باید به او حمله کنند (و او را بکشند). (این متن تکراری است و ادامه دارد).
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
سلمه شجاعت و وفاداری نشان میدهد، در حالی که پیامبر ﷺ رحمت و خردمندی را حفظ میکند.
این روایت رویدادهایی پیرامون پیمان حدیبیه، حمله به گله در ذوقَرَد و لشکرکشی بعدی به خیبر را شرح میدهد.
پیمانی رسمی برای وفاداری و اطاعت از پیامبر ﷺ.
نام آبگاهی که مهاجمان هنگام فرار به سوی آن رفتند.
اموالی که در جنگی مشروع از دشمن به دست میآید و طبق قواعد تقسیم میشود.
شارحان کلاسیک، مانند نووی، تأکید میکنند که بیعت مکرر سلمه نشاندهندهٔ فداکاری ویژهٔ او بود و به معنای تکلیف عمومی برای تجدید مداوم بیعت نیست. این روایت شجاعت، هوشیاری و حفاظت از مردم و داراییها را میستاید، اما خویشتنداری پیامبر ﷺ را نیز نشان میدهد: ایشان اسیران را آزاد کرد و پیشنهاد سلمه برای تعقیب بیشتر را نپذیرفت. دانشمندان از ماجرای عامر نتیجه میگیرند که زخمیکردن ناخواستهٔ خود در جریان جنگی مشروع، با خودکشی عمدی یکسان نیست. جزئیات تقسیم غنیمت و اقدامات نظامی در چارچوب قواعد جامعهٔ مشروع و رهبری آن سنجیده میشوند.
- در برابر خطر، سنجیده عمل کنید: دیگران را آگاه کنید، از مردم محافظت کنید و از خطرهای غیرضروری بپرهیزید.
- شجاعت را بهانهٔ انتقام قرار ندهید؛ بگذارید رهبریِ عادلانه و خویشتنداری حدود را تعیین کند.
- وقتی کسی به کمک نیاز دارد، در بخشیدن دارایی خود سخاوتمند باشید؛ چنانکه سلمه سپر خود را به عمویش داد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.