کتاب ایمان · Sahih Muslim

Sahih Muslim، حدیث 469

روایت‌شده توسط Jabir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: کتاب ایمان
صحيح مسلم
چه کسی روایت کرد؟

به روایت Jabir ibn Abdullah

Sahih (معتبر)

صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته می‌شود.

روایت

متن عربی

حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، كِلاَهُمَا عَنْ رَوْحٍ، قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ الْقَيْسِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يُسْأَلُ عَنِ الْوُرُودِ، فَقَالَ نَجِيءُ نَحْنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَنْ كَذَا، وَكَذَا، انْظُرْ أَىْ ذَلِكَ فَوْقَ النَّاسِ - قَالَ - فَتُدْعَى الأُمَمُ بِأَوْثَانِهَا وَمَا كَانَتْ تَعْبُدُ الأَوَّلُ فَالأَوَّلُ ثُمَّ يَأْتِينَا رَبُّنَا بَعْدَ ذَلِكَ فَيَقُولُ مَنْ تَنْظُرُونَ فَيَقُولُونَ نَنْظُرُ رَبَّنَا ‏.‏ فَيَقُولُ أَنَا رَبُّكُمْ ‏.‏ فَيَقُولُونَ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَيْكَ ‏.‏ فَيَتَجَلَّى لَهُمْ يَضْحَكُ - قَالَ - فَيَنْطَلِقُ بِهِمْ وَيَتَّبِعُونَهُ وَيُعْطَى كُلُّ إِنْسَانٍ مِنْهُمْ - مُنَافِقٍ أَوْ مُؤْمِنٍ - نُورًا ثُمَّ يَتَّبِعُونَهُ وَعَلَى جِسْرِ جَهَنَّمَ كَلاَلِيبُ وَحَسَكٌ تَأْخُذُ مَنْ شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ يَطْفَأُ نُورُ الْمُنَافِقِينَ ثُمَّ يَنْجُو الْمُؤْمِنُونَ فَتَنْجُو أَوَّلُ زُمْرَةٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ سَبْعُونَ أَلْفًا لاَ يُحَاسَبُونَ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ كَأَضْوَإِ نَجْمٍ فِي السَّمَاءِ ثُمَّ كَذَلِكَ ثُمَّ تَحِلُّ الشَّفَاعَةُ وَيَشْفَعُونَ حَتَّى يَخْرُجَ مِنَ النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنَ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً فَيُجْعَلُونَ بِفِنَاءِ الْجَنَّةِ وَيَجْعَلُ أَهْلُ الْجَنَّةِ يَرُشُّونَ عَلَيْهِمُ الْمَاءَ حَتَّى يَنْبُتُوا نَبَاتَ الشَّىْءِ فِي السَّيْلِ وَيَذْهَبُ حُرَاقُهُ ثُمَّ يَسْأَلُ حَتَّى تُجْعَلَ لَهُ الدُّنْيَا وَعَشَرَةُ أَمْثَالِهَا مَعَهَا ‏.‏

ترجمه

عبیدالله بن سعید و اسحاق بن منصور هر دو از روح برایم حدیث کردند. عبیدالله گفت: روح بن عباده قیسی برای ما حدیث کرد، ابن جریج برای ما حدیث کرد و گفت: ابوالزبیر به من خبر داد که شنیده است جابر بن عبدالله درباره

«ورود» (آمدن در محشر) مورد پرسش قرار گرفت. او فرمود: «ما در روز قیامت چنین و چنان می‌آییم — بنگرید به کسانی که برتر از مردم هستند.» سپس فرمود: «آنگاه امت‌ها همراه با بت‌ها و معبودانشان که پیش‌تر می‌پرستیدند، یکی پس از دیگری فراخوانده می‌شوند. سپس پروردگارمان نزد ما می‌آید و می‌فرماید: منتظر چه کسی هستید؟ می‌گویند: منتظر پروردگارمان هستیم. می‌فرماید: من پروردگار شما هستم. می‌گویند: تا تو را نبینیم (یقین نمی‌کنیم). آنگاه خداوند خندان بر آنان تجلی می‌کند و ایشان را هدایت می‌کند و آنان از پی او می‌روند. به هر انسانی — چه منافق و چه مؤمن — نوری داده می‌شود. سپس از پی او می‌روند، در حالی که بر پل جهنم قلاب‌ها و خارهایی است که هر کس را الله بخواهد فرو می‌گیرد. سپس نور منافقان خاموش می‌شود و مؤمنان نجات می‌یابند. نخستین گروهی که نجات می‌یابد، چهره‌هایشان چون ماه شب چهارده می‌درخشد؛ هفتاد هزار تن هستند که حساب و کتاب ندارند. سپس گروه بعدی چهره‌هایشان چون درخشان‌ترین ستاره آسمان است و بدین ترتیب گروه‌ها پشت سر هم می‌آیند. آنگاه نوبت شفاعت فرا می‌رسد و شفیعان شفاعت می‌کنند تا آنکه هر کس «لا إله إلا الله» گفته باشد و در دلش به اندازه یک دانه جو خیر داشته باشد، از آتش بیرون آید. آنان را در صحن بهشت جای می‌دهند و اهل بهشت بر ایشان آب می‌پاشند تا مانند روییدنیِ سیل‌زده برویند و آثار سوختگی‌شان زایل شود. سپس از خداوند درخواست می‌کنند تا دنیا و ده برابر آن به آنان عطا گردد.»

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

الله مؤمنان را نجات می‌دهد و شفاعت سبب بیرون آمدن آنان از آتش می‌شود.

توضیح واژه‌های دشوار
شفاعت

دعا یا میانجی‌گری برای کسی که در روز رستاخیز تنها با اجازه الله انجام می‌شود.

پل روی دوزخ

گذرگاهی بر فراز دوزخ که مردم در روز رستاخیز از آن می‌گذرند؛ حدیث از قلاب‌ها و خارهایی یاد می‌کند که مردم را می‌گیرند.

ذره‌ای به اندازه دانه جو از نیکی

نمادی از مقدار بسیار اندک ایمان یا نیکی در دل.

برداشت‌های عالمان

عالمان کلاسیک از این روایت چنین برداشت کرده‌اند که مؤمنان در روز رستاخیز از نظر نجات یکسان نیستند و برخی بی‌حساب وارد بهشت می‌شوند. شفاعت حقیقت دارد، اما تنها با اجازه الله انجام می‌شود. سخن از بیرون آمدن مردم از آتش، رحمت الله و اهمیت ایمان در دل را برجسته می‌کند؛ این سخن مجوزی برای کم‌اهمیت شمردن گناهان نیست. عالمان این متون را با این آموزه پیوند می‌دهند که گناهان کبیره مسلمان را خودبه‌خود از اسلام خارج نمی‌کند، درحالی‌که داوری نهایی او با الله است.

درس‌هایی برای امروز
  1. ایمان خود به الله را تازه کن و با عبادت خالصانه و جدی گرفتن گناهان از آن پاسداری کن.
  2. از الله رحمت و شفاعت پیامبر ﷺ را بخواه، بی‌آنکه شفاعت را از اجازه الله جدا بدانی.
  3. امید به رحمت الله را انگیزه‌ای برای توبه و کارهای نیک قرار بده، نه بهانه‌ای برای به‌تعویق‌انداختن آن‌ها.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.