Sahih Muslim، حدیث 4998
روایتشده توسط Jabir ibn Abdullah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Jabir ibn Abdullah
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، ح وَحَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا أَبُو خَيْثَمَةَ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَمَّرَ عَلَيْنَا أَبَا عُبَيْدَةَ نَتَلَقَّى عِيرًا لِقُرَيْشٍ وَزَوَّدَنَا جِرَابًا مِنْ تَمْرٍ لَمْ يَجِدْ لَنَا غَيْرَهُ فَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ يُعْطِينَا تَمْرَةً تَمْرَةً - قَالَ - فَقُلْتُ كَيْفَ كُنْتُمْ تَصْنَعُونَ بِهَا قَالَ نَمَصُّهَا كَمَا يَمَصُّ الصَّبِيُّ ثُمَّ نَشْرَبُ عَلَيْهَا مِنَ الْمَاءِ فَتَكْفِينَا يَوْمَنَا إِلَى اللَّيْلِ وَكُنَّا نَضْرِبُ بِعِصِيِّنَا الْخَبَطَ ثُمَّ نَبُلُّهُ بِالْمَاءِ فَنَأْكُلُهُ قَالَ وَانْطَلَقْنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ فَرُفِعَ لَنَا عَلَى سَاحِلِ الْبَحْرِ كَهَيْئَةِ الْكَثِيبِ الضَّخْمِ فَأَتَيْنَاهُ فَإِذَا هِيَ دَابَّةٌ تُدْعَى الْعَنْبَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عُبَيْدَةَ مَيْتَةٌ ثُمَّ قَالَ لاَ بَلْ نَحْنُ رُسُلُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدِ اضْطُرِرْتُمْ فَكُلُوا قَالَ فَأَقَمْنَا عَلَيْهِ شَهْرًا وَنَحْنُ ثَلاَثُ مِائَةٍ حَتَّى سَمِنَّا قَالَ وَلَقَدْ رَأَيْتُنَا نَغْتَرِفُ مِنْ وَقْبِ عَيْنِهِ بِالْقِلاَلِ الدُّهْنَ وَنَقْتَطِعُ مِنْهُ الْفِدَرَ كَالثَّوْرِ - أَوْ كَقَدْرِ الثَّوْرِ - فَلَقَدْ أَخَذَ مِنَّا أَبُو عُبَيْدَةَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً فَأَقْعَدَهُمْ فِي وَقْبِ عَيْنِهِ وَأَخَذَ ضِلَعًا مِنْ أَضْلاَعِهِ فَأَقَامَهَا ثُمَّ رَحَلَ أَعْظَمَ بَعِيرٍ مَعَنَا فَمَرَّ مِنْ تَحْتِهَا وَتَزَوَّدْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَشَائِقَ فَلَمَّا قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ أَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرْنَا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " هُوَ رِزْقٌ أَخْرَجَهُ اللَّهُ لَكُمْ فَهَلْ مَعَكُمْ مِنْ لَحْمِهِ شَىْءٌ فَتُطْعِمُونَا " . قَالَ فَأَرْسَلْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْهُ فَأَكَلَهُ .
احمد بن یونس به ما حدیث کرد، زهیر به ما حدیث کرد، ابوالزبیر از جابر نقل کرد. (و با سندی دیگر) یحیی بن یحیی آن را برای ما روایت کرد و گفت: ابوخیشمه از ابوالزبیر و او از جابر به ما خبر داد. جابر رضی الله عنه فرمود: رسول خدا ﷺ ما را در لشکری اعزام کردند و ابوعبیده را امیر ما قرار دادند تا کاروان تجاری قریش را رهگیری کنیم. ایشان تنها یک کیسه خرما به عنوان توشه راه به ما دادند و غیر از آن چیزی نیافتند. ابوعبیده روزانه به هر کدام از ما یک دانه خرما میداد. (ابوالزبیر میگوید:) پرسیدم:
«با آن یک خرما چه میکردید؟» پاسخ داد: «آن را مانند کودکی که شیر میخورد، میمکیدیم و سپس روی آن آب مینوشیدیم؛ همین مقدار ما را تمام روز تا شب کفایت میکرد. با چوبدستیهایمان برگ درختان را میتکاندیم، آنها را در آب خیس میکردیم و میخوردیم.» جابر ادامه داد: سپس به ساحل دریا رسیدیم و در آنجا چیزی مانند تپهای بزرگ دیدیم. وقتی نزدیک شدیم، دریافتیم که جانوری دریایی به نام «عنبر» (نهنگ) است. ابوعبیده ابتدا گفت: «این مردار است»، اما سپس فرمود: «نه، بلکه ما فرستادگان رسول خدا ﷺ هستیم و در راه خداییم و شما دچار اضطرار شدهاید، پس بخورید.» جابر گفت: ما سیصد نفر بودیم و یک ماه تمام از آن خوردیم تا اینکه فربه شدیم. من دیدم که از حفره چشمش با کوزهها روغن برمیداشتیم و از گوشتش تکههایی به اندازه یک گاو یا بزرگتر جدا میکردیم. ابوعبیده سیزده نفر از ما را انتخاب کرد و در حفره چشم آن نشاند. سپس یکی از دندههایش را برداشت و بلند کرد؛ آنگاه بزرگترین شترمان را زین کردیم و از زیر آن دنده عبور دادیم. از گوشتش تکههایی خشک کردیم و برای سفر ذخیره نمودیم. چون به مدینه بازگشتیم، خدمت رسول خدا ﷺ رسیدیم و ماجرا را تعریف کردیم. ایشان فرمودند: «این رزقی بود که خداوند برای شما فراهم کرده است. آیا از گوشت آن چیزی همراه دارید که به ما نیز بخورانید؟» جابر گفت: ما مقداری از آن گوشت را برای رسول خدا ﷺ فرستادیم و ایشان میل فرمودند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
Bij ernstige voedselschaarste mag men eten van een aangespoeld zeedier.
De Profeet ﷺ stuurde een expeditie onder leiding van Abu Ubaidah op pad om een karavaan van de Quraysh te onderscheppen. Toen de proviand bijna op was, troffen de mannen aan de kust een aangespoeld zeedier aan.
De naam die in de overlevering aan het grote zeedier wordt gegeven; in de aangeleverde vertaling wordt het een potvis genoemd.
Een dier dat zonder rituele slachting is gestorven; het eten ervan is in beginsel verboden.
Een toestand van ernstig voedselgebrek waarin iemand moet eten om schade of gevaar af te wenden.
Klassieke geleerden leiden hieruit af dat zeedieren die dood aanspoelen gegeten mogen worden en dat rituele slachting daarvoor niet vereist is. De Malikitische, Shafiitische en Hanbalitische rechtsscholen staan het eten van zeedieren in ruime zin toe; de Hanafitische school beperkt dit in beginsel tot vis. De geleerden benadrukken ook dat een noodsituatie verboden voedsel tijdelijk toelaat, voor zover dat nodig is en zonder overdaad. De goedkeuring van de Profeet ﷺ bevestigt bovendien het oordeel van Abu Ubaidah in deze concrete situatie.
- Neem bij voedselnood alleen wat nodig is en voorkom verspilling.
- Laat een verantwoordelijke leider zorgvuldig oordelen wanneer een groep in nood verkeert.
- Deel beschikbare voorzieningen met anderen; de metgezellen stuurden vlees naar de Profeet ﷺ.
Jabir vertelt ook over het Leger van Khabat en de aangespoelde grote vis; deze versie vult het verhaal en de voedselnood aan.
Sahih Muslim · #5000 (Sahih)Deze overlevering beschrijft hoe de groep het vlees van het zeedier gebruikte en vormt daarmee een inhoudelijke aanvulling op het verslag.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.