Sahih Muslim، حدیث 5027
روایتشده توسط Abdullah ibn Umar. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Umar
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ عَنْ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ عُمَرَ، يَقُولُ سُئِلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الضَّبِّ فَقَالَ " لَسْتُ بِآكِلِهِ وَلاَ مُحَرِّمِهِ " .
یحیی بن یحیی، یحیی بن ایوب، قتیبه و ابن حجر از اسماعیل برای ما حدیث نقل کردند. یحیی بن یحیی گفت: اسماعیل بن جعفر از عبدالله بن دینار به ما خبر داد که او شنید ابن عمر میگوید: از پیامبر ﷺ درباره مارمولک دمتیغی (ضب) پرسیده شد، فرمودند: «من نه آن را میخورم و نه آن را حرام میکنم.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ دَبّ را نمیخورد، اما آن را حرام اعلام نکرد.
نوعی سوسمار خاردُم که در سرزمینهای عربی یافت میشود و از آن بهعنوان غذا استفاده میشد.
پیامبر ﷺ فرمود که خود این حیوان را نمیخورد، اما با این سخن آن را برای دیگران حرام نکرد.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که رفتار شخصی پیامبر ﷺ در خوردن، خودبهخود به معنای یک حکم تحریمی دینی نیست. این سخن میان نخوردن چیزی توسط خود شخص و حرام کردن آن برای دیگران تفاوت میگذارد. چهار مذهب فقهی اهلسنت جواز خوردن دَبّ را با توجه به این روایت و روایات تکمیلی بررسی میکنند؛ این سخن بهتنهایی دلالتی بر حرام بودن آن ندارد.
- صرفاً به این دلیل که خودتان غذایی را نمیخورید، آن را حرام ندانید.
- اگر تردید دارید، دربارهٔ آنچه مجاز یا غیرمجاز است از توضیح دینی معتبر بپرسید.
- تا زمانی که تفاوت در عادتهای غذایی در چارچوب دستورهای اسلامی باشد، به آن احترام بگذارید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.