Sahih Muslim، حدیث 5040
روایتشده توسط Abdullah ibn Abbas. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abdullah ibn Abbas
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ، الأَصَمِّ قَالَ دَعَانَا عَرُوسٌ بِالْمَدِينَةِ فَقَرَّبَ إِلَيْنَا ثَلاَثَةَ عَشَرَ ضَبًّا فَآكِلٌ وَتَارِكٌ فَلَقِيتُ ابْنَ عَبَّاسٍ مِنَ الْغَدِ فَأَخْبَرْتُهُ فَأَكْثَرَ الْقَوْمُ حَوْلَهُ حَتَّى قَالَ بَعْضُهُمْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ آكُلُهُ وَلاَ أَنْهَى عَنْهُ وَلاَ أُحَرِّمُهُ " . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ بِئْسَ مَا قُلْتُمْ مَا بُعِثَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ مُحِلاًّ وَمُحَرِّمًا إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَيْنَمَا هُوَ عِنْدَ مَيْمُونَةَ وَعِنْدَهُ الْفَضْلُ بْنُ عَبَّاسٍ وَخَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ وَامْرَأَةٌ أُخْرَى إِذْ قُرِّبَ إِلَيْهِمْ خِوَانٌ عَلَيْهِ لَحْمٌ فَلَمَّا أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَأْكُلَ قَالَتْ لَهُ مَيْمُونَةُ إِنَّهُ لَحْمُ ضَبٍّ . فَكَفَّ يَدَهُ وَقَالَ " هَذَا لَحْمٌ لَمْ آكُلْهُ قَطُّ " . وَقَالَ لَهُمْ " كُلُوا " . فَأَكَلَ مِنْهُ الْفَضْلُ وَخَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ وَالْمَرْأَةُ . وَقَالَتْ مَيْمُونَةُ لاَ آكُلُ مِنْ شَىْءٍ إِلاَّ شَىْءٌ يَأْكُلُ مِنْهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم .
ابوبکر بن ابیشیبه برای ما حدیث کرد، علی بن مسهر برای ما حدیث کرد، از شیبانی، از یزید بن اصم که گفت: شخصی تازه داماد در مدینه ما را به ضیافت عروسی دعوت کرد و سیزده مارمولک صحرایی برایمان آورد. برخی خوردند و برخی دست نکشیدند. فردای آن روز با ابن عباس دیدار کردم و او را از ماجرا آگاه ساختم. گروه زیادی گرد او بودند تا اینکه بعضی گفتند: رسول خدا ﷺ فرمودهاند:
«من آن را نمیخورم، نهی هم نمیکنم و حرام نیز نمیدانم.» ابن عباس گفت: «چه بد میگویید! پیامبر خدا ﷺ جز برای بیان حلال و حرام مبعوث نشده است. روزی رسول خدا ﷺ نزد میمونه بودند و فضل بن عباس، خالد بن ولید و زنی دیگر نیز حضور داشتند. سفرهای با گوشت پیش رویشان نهادند. چون پیامبر ﷺ خواست بخورد، میمونه عرض کرد: این گوشت مارمولک صحرایی است. ایشان دست خود را کشیدند و فرمودند: این گوشتی است که هرگز نخوردهام. سپس به آنان فرمودند: شما بخورید. پس فضل، خالد بن ولید و آن زن خوردند. اما میمونه گفت: من از چیزی نمیخورم مگر آنچه رسول خدا ﷺ میل فرمایند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ سوسمار بیابانی نخورد، اما دیگران را از خوردن آن منع نکرد.
سوسماری بیابانی که در عربستان بهعنوان غذا خورده میشد.
حلال چیزی است که اسلام اجازه داده و حرام چیزی است که اسلام ممنوع کرده است.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که خوردن سوسمار بیابانی جایز است، زیرا پیامبر ﷺ به دیگران اجازه داد آن را بخورند و منعشان نکرد. بیزاری شخصی یا ناآشنایی ایشان با غذایی، بهخودیخود آن غذا را حرام نمیکند. چهار مذهب فقهی اهلسنت خوردن ضَبّ را جایز میدانند، هرچند کسی میتواند بنا به ذائقهٔ شخصی از آن صرفنظر کند. میمونه میخواست از ترجیح پیامبر ﷺ پیروی کند؛ انتخاب او خوردن آن را حرام نمیکند.
- میان چیزی که شخصاً نمیخورید و چیزی که شریعت اسلام حرام کرده است تفاوت بگذارید.
- اگر تردید دارید، پیش از حلال یا حرام دانستن یک خوراکی، از دانش معتبر پرسوجو کنید.
- به انتخابهای شخصی دیگران در غذا احترام بگذارید و آنها را بهعنوان قاعدهای دینی به دیگران تحمیل نکنید.
این روایت نیز به خوردن سوسمار بیابانی میپردازد و به روشنشدن موضع پیامبر دربارهٔ این غذا کمک میکند.
Sahih Muslim · #5039 (Sahih)این روایت صحیح نیز اجازهٔ خوردن سوسمار بیابانی را گزارش میکند، با آنکه پیامبر ﷺ خود از آن نخورد.
Sahih Muslim · #5041 (Sahih)این روایت دربارهٔ خوردن سوسمار بیابانی در حضور پیامبر ﷺ زمینهٔ بیشتری فراهم میکند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.