Sahih Muslim، حدیث 633
روایتشده توسط Al-Mughira ibn Shu'ba. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Al-Mughira ibn Shu'ba
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَزِيعٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، حَدَّثَنَا بَكْرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيُّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَتَخَلَّفْتُ مَعَهُ فَلَمَّا قَضَى حَاجَتَهُ قَالَ " أَمَعَكَ مَاءٌ " . فَأَتَيْتُهُ بِمَطْهَرَةٍ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ ذَهَبَ يَحْسِرُ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كُمُّ الْجُبَّةِ فَأَخْرَجَ يَدَهُ مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ وَأَلْقَى الْجُبَّةَ عَلَى مَنْكِبَيْهِ وَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ وَمَسَحَ بِنَاصِيَتِهِ وَعَلَى الْعِمَامَةِ وَعَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ رَكِبَ وَرَكِبْتُ فَانْتَهَيْنَا إِلَى الْقَوْمِ وَقَدْ قَامُوا فِي الصَّلاَةِ يُصَلِّي بِهِمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً فَلَمَّا أَحَسَّ بِالنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ذَهَبَ يَتَأَخَّرُ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ فَصَلَّى بِهِمْ فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَقُمْتُ فَرَكَعْنَا الرَّكْعَةَ الَّتِي سَبَقَتْنَا .
و محمد بن عبدالله بن بزیع برایم حدیث کرد، یزید — یعنی ابن زریع — برایمان حدیث کرد، حمید طویل برایمان حدیث کرد، بکر بن عبدالله مزنی برایمان حدیث کرد، از عروه بن مغیره بن شعبه، از پدرش که گفت: رسول الله ﷺ عقب ماندند و من نیز همراه ایشان عقب ماندم. چون از حاجت فارغ شدند فرمودند:
«آیا نزد تو آب هست؟» پس ظرف آبی برایشان آوردم؛ آنگاه دو کف دست و صورت خود را شستند. سپس خواستند ساعد خود را بیرون آورند اما آستین جبه تنگ بود، لذا دستشان را از زیر جبه بیرون آوردند و جبه را بر دو شانه انداختند و ساعدها را شستند. سپس بر پیشانی، عمامه و دو خف خود مسح کشیدند. آنگاه سوار شدند و من نیز سوار شدم تا به مردم رسیدیم در حالی که آنان در نماز ایستاده بودند و عبدالرحمن بن عوف امامتشان میکرد و یک رکعت با آنان خوانده بود. چون امام حضور پیامبر ﷺ را احساس کرد، خواست عقب برود، اما ایشان به او اشاره کردند که ادامه دهد، پس نماز را با آنان به پایان رساند. وقتی سلام داد، پیامبر ﷺ برخاستند و من نیز با ایشان برخاستم و آن رکعتی را که از ما فوت شده بود، به جا آوردیم.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ هنگام وضو بر عمامه و خفّین خود مسح کشید.
یک واحد از نماز که از جمله شامل ایستادن، رکوع و سجده است.
جورابهای چرمی یا کفشهای چرمیِ پوشانندهای که هنگام وضو میتوان بر آنها مسح کشید.
درود پایانی که نماز با آن به پایان میرسد.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که در وضوی کوچک میتوان بر عمامه و خفّین مسح کشید، به شرط آنکه شرایط مربوط رعایت شده باشد. مذاهب فقهی دربارهٔ جزئیات این شرایط، مانند میزان پوشانندگی لازم و مدت اعتبار، اختلاف نظر دارند. این رویداد همچنین نشان میدهد که امامی که نماز را آغاز کرده است، وقتی پیامبر ﷺ با اشاره به او فرمان میدهد، جای خود را ترک نمیکند؛ و رکعتی که از دست رفته، پس از سلام جبران میشود. صحابه در نماز جماعت ماندند و سپس رکعت ازدسترفتهٔ خود را کامل کردند.
- شرایط معتبر مسح بر خفّین را مطابق مذهب فقهیای که پیروی میکنی بیاموز.
- اگر رکعتی از نماز جماعت را از دست دادی، پس از سلام آن را کامل کن.
- ناراحتیهای عملی نباید مانع وضوی دقیق شوند؛ پیامبر ﷺ لباس خود را کنار زد تا ساعدهایش را بشوید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.