Sahih Muslim، حدیث 6742
روایتشده توسط Abu Huraira. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Abu Huraira
صحيح مسلم در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ دِينَارِ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ الْمَكِّيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ، الضَّبِّيُّ جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ حَاتِمٍ وَابْنِ دِينَارٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ، عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرٍو، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " احْتَجَّ آدَمُ وَمُوسَى فَقَالَ مُوسَى يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُونَا خَيَّبْتَنَا وَأَخْرَجْتَنَا مِنَ الْجَنَّةِ فَقَالَ لَهُ آدَمُ أَنْتَ مُوسَى اصْطَفَاكَ اللَّهُ بِكَلاَمِهِ وَخَطَّ لَكَ بِيَدِهِ أَتَلُومُنِي عَلَى أَمْرٍ قَدَّرَهُ اللَّهُ عَلَىَّ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَنِي بِأَرْبَعِينَ سَنَةً " . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " فَحَجَّ آدَمُ مُوسَى فَحَجَّ آدَمُ مُوسَى " . وَفِي حَدِيثِ ابْنِ أَبِي عُمَرَ وَابْنِ عَبْدَةَ قَالَ أَحَدُهُمَا خَطَّ . وَقَالَ الآخَرُ كَتَبَ لَكَ التَّوْرَاةَ بِيَدِهِ .
محمد بن حاتم، ابراهیم بن دینار، ابن ابیعمر مکی و احمد بن عبده ضبی — همگی از ابن عُیَینه — برایم حدیث کردند، و این لفظ از ابن حاتم و ابن دینار است؛ آن دو گفتند: سفیان بن عُیَینه از عمرو، و او از طاووس برایمان حدیث کرد که گفت: شنیدم ابوهریره میگفت: رسول الله ﷺ فرمودند:
«آدم و موسی با یکدیگر محاجّه کردند. موسی گفت: ای آدم! تو پدر مایی، اما ما را به رنج انداختی و از بهشت بیرون کردی. آدم به او گفت: ای موسی! خداوند تو را برای سخن گفتن با خود برگزید و تورات را با دست خویش برایت نوشت. آیا مرا بر امری سرزنش میکنی که خداوند چهل سال پیش از آفریدنم، آن را بر من مقدّر فرموده بود؟» پیامبر ﷺ فرمودند: «پس آدم بر موسی حجّت آورد، پس آدم بر موسی حجّت آورد.» و در حدیث ابن ابیعمر و ابن عبده، یکی از آن دو گفته است «نوشت» و دیگری گفته است «تورات را با دست خویش برایت نوشت».
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
آدم برای سقوط خود به تقدیر پیشین خداوند استناد کرد.
علم و تقدیر خداوند دربارهٔ آنچه رخ میدهد.
آدم و موسی با یکدیگر گفتوگو کردند و دیدگاههایشان را بیان نمودند.
پیامبر ﷺ بیان فرمود که پاسخ آدم در این بحث قاطع بود.
عالمان توضیح میدهند که آدم به تقدیر خداوند دربارهٔ رویدادی در گذشته استناد کرد که پیامدهایش از پیش رخ داده بود؛ او از تقدیر بهعنوان بهانهای برای ادامهٔ گناه استفاده نکرد. این حدیث میآموزد که ایمان به قَدَر با مسئولیتپذیری همراه است: انسان نباید با استناد به تقدیر ازپیشنوشتهشده، خطای مرتکبشده را توجیه کند. آنان همچنین تأکید میکنند که تقدیر خداوند متضمن هیچ ستمی نیست و انسانها از همهٔ حکمتهای نهفته در آن آگاه نیستند.
- مسئولیت خطاهای خود را بپذیرید و تقدیر را بهانهای برای تکرار آنها نکنید.
- آنچه را رخ داده بپذیرید و تلاش خود را بر انتخابهایی متمرکز کنید که امروز در اختیار دارید.
- دربارهٔ مسائل ایمانی با احترام گفتوگو کنید و به آنچه وحی روشن میکند و نمیکند توجه داشته باشید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.