Sunan an-Nasa'i، حدیث 1346
روایتشده توسط Suhaib ar-Rumi. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از النسائي تا أَبِيهِ
- 1عَمْرُو بْنُ سَوَّادِ بْنِ الأَسْوَدِ بْنِ عَمْرٍوآن را به النسائي روایت کرد
- 2ابْنُ وَهْبٍ
- 3حَفْصُ بْنُ مَيْسَرَةَ
- 4مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ
- 5عَطَاءِ بْنِ أَبِي مَرْوَانَ
- 6أَبِيهِ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ سَوَّادِ بْنِ الأَسْوَدِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي حَفْصُ بْنُ مَيْسَرَةَ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ أَبِي مَرْوَانَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ كَعْبًا، حَلَفَ لَهُ بِاللَّهِ الَّذِي فَلَقَ الْبَحْرَ لِمُوسَى إِنَّا لَنَجِدُ فِي التَّوْرَاةِ أَنَّ دَاوُدَ نَبِيَّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنْ صَلاَتِهِ قَالَ " اللَّهُمَّ أَصْلِحْ لِي دِينِي الَّذِي جَعَلْتَهُ لِي عِصْمَةً وَأَصْلِحْ لِي دُنْيَاىَ الَّتِي جَعَلْتَ فِيهَا مَعَاشِي اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِرِضَاكَ مِنْ سَخَطِكَ وَأَعُوذُ بِعَفْوِكَ مِنْ نِقْمَتِكَ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْكَ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ . قَالَ وَحَدَّثَنِي كَعْبٌ أَنَّ صُهَيْبًا حَدَّثَهُ أَنَّ مُحَمَّدًا صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُهُنَّ عِنْدَ انْصِرَافِهِ مِنْ صَلاَتِهِ .
عمرو بن سواد بن اسود بن عمرو به ما خبر داد و گفت: ابن وهب برای ما حدیث نقل کرد و گفت: حفص بن میسره به من خبر داد، از موسی بن عقبه، از عطاء بن ابی مروان، از پدرش روایت شده است که کعب در برابر او به آن خدایی که دریا را برای موسی شکافت سوگند یاد کرد و گفت:
«ما در تورات مییابیم که وقتی داوود، پیامبر خدا ﷺ، از نمازش فارغ میشد، میفرمود: 'بار خدایا! دینم را که برایم سپر قرار دادی اصلاح فرما و دنیایم را که معاش مرا در آن نهادی سامان بخش. بار خدایا! به خشنودیات از خشم تو پناه میبرم و به عفوت از عقوبتت پناه میآورم و به خودت از خودت پناه میجویم. هیچکس نمیتواند آنچه تو دادهای منع کند و هیچکس نمیتواند آنچه تو منع کردهای ببخشد و هیچ بخت و اقبالی نزد تو برای صاحب آن سودی ندارد.'» او گفت: «و کعب برایم نقل کرد که صهیب به او گفته بود که محمد ﷺ هنگام فراغت از نمازش این کلمات را میخواند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
مؤمن پس از نماز، از خداوند برای دین و زندگی دنیوی خود عافیت میخواهد.
دین با راهنمایی مؤمن و یاریدادن او در دوری از گناه، از او محافظت میکند.
وسایلی که انسان نیازهای روزانهٔ خود را با آنها تأمین میکند.
کسی که منزلت یا دارایی دارد، نمیتواند با آن از حکم خداوند بگریزد.
این دعا، پایداری در ایمان، عافیت در زندگی روزمره و حفاظت از خشم و کیفر خداوند را درخواست میکند. از آنجا که زنجیرهٔ روایت ضعیف است، این روایت بهتنهایی دلیلی مستقل برای سنتی ثابت پس از هر نماز به شمار نمیرود. عالمان، دعاهای مستحب پس از نماز را بر پایهٔ روایات معتبر میدانند؛ چهار مذهب فقهی اهلسنت نیز در کلیت این دعاها را میپذیرند، اما نباید این متن خاص را واجب جلوه داد.
- از خداوند ایمانی بخواه که از تو محافظت کند و زندگی دنیاییای که به اطاعت از او یاریات دهد.
- در دعاهایت بپذیر که بخشیدن و بازداشتن، در نهایت به دست خداوند است.
- دعاهای ثابت پس از نماز را از روایات صحیح بیاموز و این روایت ضعیف را واجب ندان.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.