Sunan an-Nasa'i، حدیث 1847
روایتشده توسط Aishah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Aishah
روایت
أَخْبَرَنَا يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ قَالَ مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ وَحَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ لَمَّا أَتَى نَعْىُ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرِ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَوَاحَةَ جَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ وَأَنَا أَنْظُرُ مِنْ صِئْرِ الْبَابِ فَجَاءَهُ رَجُلٌ فَقَالَ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ يَبْكِينَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " انْطَلِقْ فَانْهَهُنَّ " . فَانْطَلَقَ ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ قَدْ نَهَيْتُهُنَّ فَأَبَيْنَ أَنْ يَنْتَهِينَ . فَقَالَ " انْطَلِقْ فَانْهَهُنَّ " . فَانْطَلَقَ ثُمَّ جَاءَ فَقَالَ قَدْ نَهَيْتُهُنَّ فَأَبَيْنَ أَنْ يَنْتَهِينَ . قَالَ " فَانْطَلِقْ فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ " . فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَ الأَبْعَدِ إِنَّكَ وَاللَّهِ مَا تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَمَا أَنْتَ بِفَاعِلٍ .
یونس بن عبدالاعلی به ما خبر داد و گفت: عبدالله بن وهب برای ما حدیث کرد و گفت: معاویه بن صالح گفت و یحیی بن سعید برایم نقل کرد، از عَمْره، از عایشه که گفت: چون خبر درگذشت زید بن حارثه، جعفر بن ابیطالب و عبدالله بن رواحه رسید، رسول الله ﷺ نشستند و اندوه در چهرهشان هویدا بود، در حالی که من از شکاف در نگاه میکردم. مردی نزد ایشان آمد و گفت:
«زنانِ خاندان جعفر گریه و زاری میکنند.» رسول الله ﷺ فرمودند: «برو و آنان را منع کن.» او رفت، سپس بازگشت و گفت: «آنان را نهی کردم اما سر باز زدند.» حضرت فرمودند: «برو و آنان را منع کن.» او دوباره رفت، سپس بازگشت و گفت: «آنان را نهی کردم اما سر باز زدند.» حضرت فرمودند: «برو و در دهانشان خاک بریز.» عایشه گفت: پس من گفتم: «خداوند بینی آن شخص دور را به خاک بمالد! به خدا سوگند، تو رسول الله ﷺ را رها نکردی (و مزاحم ایشان شدی) و خودت هم کاری را که دستور داده شد انجام نخواهی داد.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ نوحهسرایی را نهی میکرد، در حالی که اندوه خود را آشکارا نشان میداد.
زید بن حارثه، جعفر بن ابیطالب و عبدالله بن رواحه کشته شده بودند و خبر آن به پیامبر ﷺ رسید.
شیون بلند یا اغراقآمیز برای درگذشته که معمولاً با فریادهای اندوه همراه است.
تعبیری شدید برای متوقف کردن نوحهسراییِ ادامهدار است؛ دستور کلی برای خشونت نیست.
عالمان میان اندوه طبیعی و نوحهسراییِ ممنوع تفاوت میگذارند: اندوه پیامبر ﷺ آشکار بود، اما دستور داد با زنانی که شیون میکردند سخن بگویند تا آن را پایان دهند. عبارت تند دربارهٔ خاک در دهانشان، در این بافت، نکوهشی مؤکد از ادامهٔ نوحهسرایی است، نه مجوزی برای رفتار خشن با بازماندگان. مذاهب فقهی عموماً شیون بلند را ممنوع میدانند، در حالی که اشک ریختن و اندوه بهخودیخود جایز است.
- اندوه را بپذیرید، اما از شیون و سخنانی که نشاندهندهٔ اعتراض به تقدیر خداست دوری کنید.
- با مهربانی از اعضای خانوادهٔ داغدار حمایت کنید و یاریشان دهید اندوه خود را باوقار ابراز کنند.
- اگر کسی را بهخاطر رفتارش تذکر میدهید، محترمانه این کار را انجام دهید و بازماندگان را بیش از این نرنجانید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.