Sunan an-Nasa'i، حدیث 1868
روایتشده توسط Usamah ibn Zayd. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Usamah ibn Zayd
روایت
أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ سُلَيْمَانَ، عَنْ أَبِي عُثْمَانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ، قَالَ أَرْسَلَتْ بِنْتُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِلَيْهِ أَنَّ ابْنًا لِي قُبِضَ فَأْتِنَا . فَأَرْسَلَ يَقْرَأُ السَّلاَمَ وَيَقُولُ " إِنَّ لِلَّهِ مَا أَخَذَ وَلَهُ مَا أَعْطَى وَكُلُّ شَىْءٍ عِنْدَ اللَّهِ بِأَجَلٍ مُسَمًّى فَلْتَصْبِرْ وَلْتَحْتَسِبْ " . فَأَرْسَلَتْ إِلَيْهِ تُقْسِمُ عَلَيْهِ لَيَأْتِيَنَّهَا فَقَامَ وَمَعَهُ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَمُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبٍ وَزَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ وَرِجَالٌ فَرُفِعَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّبِيُّ وَنَفْسُهُ تَقَعْقَعُ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ فَقَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا هَذَا قَالَ " هَذَا رَحْمَةٌ يَجْعَلُهَا اللَّهُ فِي قُلُوبِ عِبَادِهِ وَإِنَّمَا يَرْحَمُ اللَّهُ مِنْ عِبَادِهِ الرُّحَمَاءَ " .
سوید بن نصر به ما خبر داد و گفت: عبدالله ما را آگاه کرد، از عاصم بن سلیمان، از ابوعثمان که گفت: اسامة بن زید برایم حدیث کرد که دختر پیامبر ﷺ به ایشان پیغام فرستاد که یکی از پسرانم در حال احتضار است، پس نزد ما بیا. ایشان سلام فرستادند و فرمودند:
«آنچه خدا بگیرد از آنِ اوست و آنچه بدهد نیز از آنِ اوست، و هر چیزی نزد خدا اجل معینی دارد؛ پس باید صبر پیشه کند و امید پاداش داشته باشد.» سپس دخترش دوباره با قسم و تأکید پیغام فرستاد که حتماً تشریف بیاورند. پس ایشان برخاستند و همراهشان سعد بن عباده، معاذ بن جبل، أُبیّ بن کعب، زید بن ثابت و مردانی دیگر بودند. کودک را نزد رسول الله ﷺ آوردند در حالی که نفسهایش به شماره افتاده بود و جان میکند، چشمان مبارک ایشان پر از اشک شد. سعد عرض کرد: «ای رسول خدا! این چیست؟» فرمودند: «این رحمتی است که خداوند در دل بندگانش قرار داده است و خداوند تنها بر بندگان رحمکنندهاش رحم میفرماید.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
پیامبر ﷺ هنگام فقدان به شکیبایی آموخت و از روی مهربانی اشک ریخت.
دختر پیامبر ﷺ به او خبر داد که پسرش در حال جان دادن است و از او خواست بیاید. وقتی کودک را نزد او آوردند، چشمان پیامبر ﷺ پر از اشک شد.
زمانی که خداوند برای پایان زندگی فردی مقرر کرده است.
تحمل فقدان با پایداری و جستن پاداش آن نزد خداوند.
دلسوزی و نرمخویی با دیگران، از جمله اندوهگین شدن از رنج آنان.
عالمان از این روایت نتیجه میگیرند که شکیبایی هنگام فقدان به این معنا نیست که فرد نباید اندوهگین شود یا گریه کند. اشکهای پیامبر ﷺ نشان میدهد که اندوه صادقانه با پذیرفتن فرمان خداوند سازگار است. همچنین شایسته است فرد داغدیده را با این سخن تسلی داد که خداوند میبخشد و بازمیستاند و برای هر چیزی زمانی معین است. این روایت مهربانی را فضیلتی میستاید که خداوند در دل بندگانش قرار میدهد.
- کسی را که سوگوار است با سخنانی تسلی دهید که تقدیر خداوند را به رسمیت میشناسند و در عین حال برای اندوه جا میگذارند.
- گریه از روی دلسوزی نشانه کمبود شکیبایی نیست؛ اما از سخنان یا رفتارهایی که نشاندهنده اعتراض به فرمان خداوند است بپرهیزید.
- حمایت عملی و حضور خود را عرضه کنید: نزد کسی که درخواست کمک کرده بروید و دلسوزی صادقانه نشان دهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.