Sunan an-Nasa'i، حدیث 3195
روایتشده توسط Jabr. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Jabr
روایت
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ يَحْيَى، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ، - يَعْنِي الطَّائِيَّ - عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ جَبْرٍ، أَنَّهُ دَخَلَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى مَيِّتٍ فَبَكَى النِّسَاءُ فَقَالَ جَبْرٌ أَتَبْكِينَ مَا دَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جَالِسًا قَالَ " دَعْهُنَّ يَبْكِينَ مَا دَامَ بَيْنَهُنَّ فَإِذَا وَجَبَ فَلاَ تَبْكِيَنَّ بَاكِيَةٌ " .
احمد بن یحیی به ما خبر داد و گفت: اسحاق بن منصور برای ما حدیث نقل کرد و گفت: داوود — یعنی طایی — برای ما نقل کرد، از عبدالملک بن عمیر، از جابر که او همراه رسول الله ﷺ بر بالین شخصی که در حال احتضار بود وارد شد، پس زنان گریستند. جابر گفت:
«آیا گریه میکنید در حالی که رسول الله ﷺ اینجا نشستهاند؟» ایشان فرمودند: «بگذارید تا زمانی که او در میانشان (زنده) است گریه کنند، اما هنگامی که فوت کرد، هیچکس نباید نوحهسرایی کند.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
اشک ریختن از اندوه جایز است، تا زمانی که فردِ در حال احتضار هنوز زنده است.
گریه از روی اندوه؛ این با شیون و زاری بلند یا اعتراض به تقدیر الله تفاوت دارد.
این عبارت به لحظهای اشاره دارد که مرگ رخ داده است.
عالمان میان اشکهای معمولی و شیونِ ممنوع تفاوت میگذارند: اندوه و گریه بهخودیخود جایز است، اما شکایت و زاری بلند یا سرزنش متوفی ممنوع است. عبارت این روایت درباره گریستن پس از وفات، در کنار روایات دیگری فهمیده میشود که اشک ریختن را جایز میدانند؛ بنابراین ممنوعیتی کلی برای اندوه آرام یا اشک پس از مرگ نیست. چهار مذهب فقهی اهلسنت شیون را ممنوع میدانند، اما گریه طبیعی را جایز میشمارند.
- به کسی که با فردِ در حال احتضار وداع میکند فرصت دهید تا از اندوه اشک بریزد.
- با حضور آرام پشتیبانی کنید و از سرزنش کسی بهخاطر اندوهش بپرهیزید.
- هنگام وفات گریه کنید، اما شیون نکنید و سخنانی نگویید که بیانگر ناخشنودی از تقدیر الله باشد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.