Sunan an-Nasa'i، حدیث 4035
روایتشده توسط Anas ibn Malik. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Anas ibn Malik
روایت
أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلَمَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو عَبْدِ الرَّحِيمِ، قَالَ حَدَّثَنِي زَيْدُ بْنُ أَبِي أُنَيْسَةَ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَدِمَ أَعْرَابٌ مِنْ عُرَيْنَةَ إِلَى نَبِيِّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَسْلَمُوا فَاجْتَوَوُا الْمَدِينَةَ حَتَّى اصْفَرَّتْ أَلْوَانُهُمْ وَعَظُمَتْ بُطُونُهُمْ فَبَعَثَ بِهِمْ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى لِقَاحٍ لَهُ فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَشْرَبُوا مِنْ أَلْبَانِهَا وَأَبْوَالِهَا حَتَّى صَحُّوا فَقَتَلُوا رُعَاتِهَا وَاسْتَاقُوا الإِبِلَ فَبَعَثَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي طَلَبِهِمْ فَأُتِيَ بِهِمْ فَقَطَّعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ وَسَمَّرَ أَعْيُنَهُمْ . قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَبْدُ الْمَلِكِ لأَنَسٍ وَهُوَ يُحَدِّثُهُ هَذَا الْحَدِيثَ بِكُفْرٍ أَوْ بِذَنْبٍ قَالَ بِكُفْرٍ .
محمد بن وهب به من خبر داد و گفت: محمد بن سلمه برای ما حدیث کرد و گفت: ابوعبدالرحیم برایم حدیث کرد و گفت: زید بن ابیانیسه برایم حدیث کرد، از طلحه بن مصرف، او از یحیی بن سعید، و او از انس بن مالک روایت کرد که گفت: گروهی از بادیهنشینان قبیله عُراینه نزد پیامبر خدا ﷺ آمدند و اسلام آوردند، اما هوای مدینه با سازگار نبود تا جایی که رنگشان زرد شد و شکمشان باد کرد. سپس پیامبر خدا ﷺ آنان را نزد شتران شیرده خود فرستاد و دستور داد که از شیر و ادرار آنها بنوشند تا بهبود یافتند. آنگاه چوپان را کشتند و شتران را ربودند. پیامبر خدا ﷺ کسانی را در پی آنان فرستاد و دستگیر شدند. سپس دستان و پاهایشان قطع شد و چشمانشان را با میخ داغ سوزاندند. امیرالمؤمنین عبدالملک هنگام شنیدن این حدیث از انس پرسید:
«آیا این مجازات به خاطر کفر بود یا گناه؟» انس پاسخ داد: «به خاطر کفر.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
این روایت درباره مجازات قاتلانی است که شتران را ربودند.
سبب این ماجرا در روایت آمده است: گروهی از عُرَینه پس از ورود به مدینه بیمار شدند و با استفاده از شتران بهبود یافتند؛ سپس چوپانان را کشتند و حیوانات را ربودند.
گروه یا قبیلهای عرب که بادیهنشینان یادشده از آن بودند.
خشونت مسلحانه و راهزنی که امنیت مردم و اموالشان را به خطر میاندازد.
داغکردن چشمها یا سوزاندن آنها با آهن گداخته.
عالمان این ماجرا را در چارچوب احکام حرابه بررسی میکنند: کشتن مردم و ربودن اموال، جرایمی سنگیناند که حاکمیت قضاییِ دارای صلاحیت برای آنها مجازاتی قانونی تعیین میکند. این روایت از حکمی در پروندهای مشخص سخن میگوید و به افراد اجازه نمیدهد خودسرانه به خشونت یا مجازات دست بزنند. اَنس پاسخ میدهد که مجازات به سبب کفر بود؛ درحالیکه روایات دیگر و مباحث فقهی، جرایم و احکام مربوط به حرابه را نیز بررسی میکنند. فقیهان مسئله داغکردن چشمها و نسبت آن با نهی از مُثلهکردن را جداگانه بررسی کردهاند.
- جان مردم و اموال دیگران را پاس بدارید؛ خشونت و سرقت را به مراجع صلاحیتدار گزارش کنید.
- صدور احکام کیفری را به قضات صلاحیتدار واگذار کنید و هرگز خودسرانه انتقام نگیرید.
- شرح مجازات را در زمینه حقوقی آن بخوانید و از آن اجازهای کلی برای خشونت برداشت نکنید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.