Sunan an-Nasa'i، حدیث 4267
روایتشده توسط Adi ibn Hatim. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Adi ibn Hatim
روایت
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زُنْبُورٍ أَبُو صَالِحٍ الْمَكِّيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا فُضَيْلُ بْنُ عِيَاضٍ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُرْسِلُ كِلاَبِي الْمُعَلَّمَةَ فَيُمْسِكْنَ عَلَىَّ فَآكُلُ قَالَ " إِذَا أَرْسَلْتَ كِلاَبَكَ الْمُعَلَّمَةَ فَأَمْسَكْنَ عَلَيْكَ فَكُلْ " . قُلْتُ وَإِنْ قَتَلْنَ قَالَ " وَإِنْ قَتَلْنَ " . قَالَ " مَا لَمْ يَشْرَكْهُنَّ كَلْبٌ مِنْ سِوَاهُنَّ " . قُلْتُ أَرْمِي بِالْمِعْرَاضِ فَيَخْزِقُ . قَالَ " إِنْ خَزَقَ فَكُلْ وَإِنْ أَصَابَ بِعَرْضِهِ فَلاَ تَأْكُلْ " .
محمد بن زنبور ابوصالح مکی به ما خبر داد و گفت: فضیل بن عیاض برای ما حدیث نقل کرد، از منصور، از ابراهیم، از همام بن حارث، از عدی بن حاتم که گفت: گفتم:
«ای رسول خدا ﷺ، من سگهای آموزشدیدهام را رها میکنم و آنها شکاری را برایم میگیرند؛ آیا میتوانم آن را بخورم؟» ایشان فرمودند: «هرگاه سگهای آموزشدیدهات را رها کردی و برایت شکاری گرفتند، پس بخور.» گفتم: «حتی اگر آن را بکشند؟» فرمودند: «حتی اگر آن را بکشند.» و فرمودند: «به شرطی که سگ دیگری با آنها همراه نشده باشد.» گفتم: «من با مِعراد (نوعی سلاح پرتابی) پرتاب میکنم و شکار را سوراخ میکند.» فرمودند: «اگر آن را سوراخ کرد، بخور؛ اما اگر با پهنای آن ضربه زد، مخور.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
شکارچی میتواند با سگهای آموزشدیده شکار کند؛ و شکارِ زخمیشده با نوکِ نافذِ سلاحِ مِردی قابل خوردن است.
سگهایی که آموزش دیدهاند به فرمان شکار را بگیرند و آن را برای شکارچی نگه دارند.
سلاح یا تیری برای شکار که نوک و پهلویی پهن دارد؛ چگونگی اصابت آن به حیوان اهمیت دارد.
نوک سلاح در بدن حیوان فرو میرود و آن را زخمی میکند، نه اینکه فقط پهلوی پهن سلاح به آن برخورد کند.
عالمان از این روایت چنین برداشت کردهاند که شکار را میتوان خورد اگر شکارچی سگهای آموزشدیدهاش را به سوی آن بفرستد و سگها آن را بگیرند، حتی اگر خودِ سگها حیوان را بکشند. سگ دیگری نباید به سگهای شکاری بپیوندد، زیرا در آن صورت معلوم نخواهد بود کدام سگ حیوان را کشته است. همچنین شکاری که با نوکِ مِردی زخمی شده باشد قابل خوردن است، اما حیوانی که فقط پهلوی پهن سلاح به آن اصابت کرده، بر این اساس حلال نیست. مذاهب فقهی افزون بر این، شرایطی مانند بردن نام خدا هنگام رهاکردن سگ و الزامات مربوط به سگ شکاری را بررسی میکنند.
- سگ شکاری را فقط وقتی رها کنید که آموزش دیده باشد و مراقب باشید سگ دیگری به شکار نپیوندد.
- درباره شکاری که با مِردی زده شده، بررسی کنید که نوک آن در بدن حیوان فرو رفته باشد، نه اینکه فقط پهلوی پهن آن به حیوان برخورد کرده باشد.
- شرایط حلالبودن شکار را با دقت بیاموزید تا در صورت تردید بتوانید از عالمی مورد اعتماد راهنمایی بخواهید.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.