کتاب شکار و ذبح · Sunan an-Nasa'i

Sunan an-Nasa'i، حدیث 4316

روایت‌شده توسط Khalid ibn al-Walid. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.

Sahih (معتبر)کتاب: کتاب شکار و ذبح
سنن النسائي
چه کسی روایت کرد؟

از النسائي تا پیامبر ﷺ

Sahih (معتبر)
  1. 1كَثِيرُ بْنُ عُبَيْدٍآن را به النسائي روایت کرد
  2. 2مُحَمَّدِ بْنِ حَرْبٍ
  3. 3الزُّبَيْدِيِّ
  4. 4الزُّهْرِيُّ
  5. 5أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ
  6. 6عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
  7. 7خَالِدِ بْنِ الْوَلِيدِ
  8. 8رسول خدا ﷺ

ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.

روایت

متن عربی

أَخْبَرَنَا كَثِيرُ بْنُ عُبَيْدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَرْبٍ، عَنِ الزُّبَيْدِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي الزُّهْرِيُّ، عَنْ أَبِي أُمَامَةَ بْنِ سَهْلٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ، عَنْ خَالِدِ بْنِ الْوَلِيدِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُتِيَ بِضَبٍّ مَشْوِيٍّ فَقُرِّبَ إِلَيْهِ فَأَهْوَى إِلَيْهِ بِيَدِهِ لِيَأْكُلَ مِنْهُ قَالَ لَهُ مَنْ حَضَرَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّهُ لَحْمُ ضَبٍّ ‏.‏ فَرَفَعَ يَدَهُ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحَرَامٌ الضَّبُّ قَالَ ‏ "‏ لاَ وَلَكِنْ لَمْ يَكُنْ بِأَرْضِ قَوْمِي فَأَجِدُنِي أَعَافُهُ ‏"‏ ‏.‏ فَأَهْوَى خَالِدٌ إِلَى الضَّبِّ فَأَكَلَ مِنْهُ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْظُرُ ‏.‏

ترجمه

کثیر بن عبید ما را خبر داد، از محمد بن حرب، از زبیدی، که گفت: زهری مرا خبر داد، از ابوامامه بن سهل، از عبدالله بن عباس، از خالد بن ولید، که رسول خدا ﷺ گوشت کباب‌شدهٔ سوسمار صحرایی (ضب) برایشان آورده شد و نزد ایشان نهاده گردید. ایشان دست دراز کردند تا از آن بخورند، شخصی از حاضران عرض کرد:

«یا رسول‌الله! این گوشت سوسمار صحرایی است.» پس ایشان دست خود را بازکشیدند. خالد بن ولید پرسید: «یا رسول‌الله! آیا سوسمار صحرایی حرام است؟» فرمودند: «خیر، ولی چون در سرزمین قوم من یافت نمی‌شود، طبعاً از آن بدم می‌آید.» سپس خالد به سوی سوسمار دست دراز کرد و از آن خورد، در حالی که رسول خدا ﷺ نظاره‌گر بودند.

ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمه‌شده از عربی.

پیام اصلی

دَبّ حلال است؛ پیامبر ﷺ آن را از روی بی‌میلی شخصی نخورد.

توضیح واژه‌های دشوار
دَبّ

مارمولکی بیابانی که در عربستان خورده می‌شد.

حرام

چیزی که در شریعت اسلام ممنوع است.

بی‌میلی

ناپسندی شخصی که به‌خودی‌خود غذا را حرام نمی‌کند.

برداشت‌های عالمان

عالمان از این روایت نتیجه می‌گیرند که خوردن دَبّ جایز است، هرچند پیامبر ﷺ خود از آن نخورد. خودداری ایشان ناشی از ذائقه شخصی بود، نه یک ممنوعیت. هر چهار مذهب فقهی اهل‌سنت دَبّ را حلال می‌دانند؛ سلیقه شخصی و عادت‌های غذایی محلی، حکم شرعی غذا را تغییر نمی‌دهند.

درس‌هایی برای امروز
  1. غذا را فقط به این دلیل که خودتان دوست ندارید حرام ندانید.
  2. هنگام تردید، میان سلیقه شخصی و حکم روشن شرعی تفاوت بگذارید.
  3. تا زمانی که غذا حلال است، به تفاوت عادت‌های غذایی احترام بگذارید.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

هر روز یک حدیث، به زبان خودت

اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه می‌دهد؛ حتی به‌صورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.