Sunan an-Nasa'i, hadis 3601
Przekazany przez Abdullah ibn Umar. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Od an‑Nasa'i aż do Proroka ﷺ
- 1Ishaq ibn Ibrahimprzekazał go an‑Nasa'iإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ
- 2Azhar as‑Sammanأَزْهَرُ السَّمَّانُ
- 3Ibn Awnابْنِ عَوْنٍ
- 4Nafi'نَافِعٍ
- 5Ibn Umarابْنِ عُمَرَ
- 6Wysłannik Allaha ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ
Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński.
Przekaz
أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ حَدَّثَنَا أَزْهَرُ السَّمَّانُ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عُمَرَ، أَصَابَ أَرْضًا بِخَيْبَرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَأْمِرُهُ فِي ذَلِكَ فَقَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا وَتَصَدَّقْتَ بِهَا " . فَحَبَّسَ أَصْلَهَا أَنْ لاَ تُبَاعَ وَ لاَ تُوهَبَ وَلاَ تُورَثَ فَتَصَدَّقَ بِهَا عَلَى الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي الْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَالضَّيْفِ لاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقَهُ غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ .
Poinformował nas Ishaq ibn Ibrahim, który powiedział: Opowiedział nam Azhar as-Samman, od Ibn Auna, od Nafiego, od Ibn Umara, że Umar nabył ziemię w Chajbarze i udał się do Proroka ﷺ, aby zasięgnąć jego rady w tej sprawie. On rzekł:
«Jeśli chcesz, możesz zamrozić jej kapitał i przeznaczyć ją na jałmużnę». Zatem zamroził on jej kapitał, zastrzegając, że nie może być sprzedana, podarowana ani dziedziczona, i przeznaczył ją na jałmużnę dla ubogich, krewnych, wyzwolenia niewolników, potrzebujących, podróżnych i gości. Nie ma grzechu dla tego, kto nią zarządza, jeśli spożywa z niej w rozsądny sposób lub karmi przyjaciela, nie mając zamiaru bogacić się na tym.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
ʿUmar zachował ziemię, a jej plony przeznaczył dla różnych grup.
ʿUmar nabył ziemię w Chajbarze i zapytał Proroka ﷺ, co powinien z nią zrobić.
Trwale przeznaczyć ziemię na cele dobroczynne, tak aby nie można jej było sprzedać, podarować ani odziedziczyć.
Osoba, która utrzymuje ustanowioną własność i rozdziela jej plony zgodnie z przeznaczeniem.
Zarządca może w rozsądnych granicach sam spożywać plony lub nakarmić przyjaciela, ale nie wolno mu używać tej własności, by się wzbogacić.
Uczeni wnioskują stąd, że waqf zachowuje samą własność, a jej plony przeznacza na wskazane cele. Sformułowanie to stanowi podstawę przeznaczania majątku dla ubogich, krewnych i innych wymienionych grup. Zgodnie z przekazem zarządca może w rozsądnych granicach spożywać plony lub nakarmić przyjaciela, nie czerpiąc z tego osobistej korzyści ani się nie wzbogacając. Szkoły prawa omawiają dodatkowe warunki i szczegóły zarządzania waqf, uznają jednak zasadę dobroczynnego przeznaczenia.
- Jasno określ przeznaczenie majątku i jego plonów, aby beneficjenci wiedzieli, do czego służą.
- Starannie zarządzaj funduszem dobroczynnym i nie wykorzystuj go do własnego wzbogacenia.
- Zasięgnij porady kompetentnych osób, zanim ustanowisz trwałą darowiznę.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.