Sunan Abi Dawud, hadis 2719
Przekazany przez Awf ibn Malik. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Awf ibn Malik
Przekaz
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، قَالَ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ، قَالَ حَدَّثَنِي صَفْوَانُ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَوْفِ بْنِ مَالِكٍ الأَشْجَعِيِّ، قَالَ خَرَجْتُ مَعَ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ فِي غَزْوَةِ مُؤْتَةَ فَرَافَقَنِي مَدَدِيٌّ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ لَيْسَ مَعَهُ غَيْرُ سَيْفِهِ فَنَحَرَ رَجُلٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ جَزُورًا فَسَأَلَهُ الْمَدَدِيُّ طَائِفَةً مِنْ جِلْدِهِ فَأَعْطَاهُ إِيَّاهُ فَاتَّخَذَهُ كَهَيْئَةِ الدَّرَقِ وَمَضَيْنَا فَلَقِينَا جُمُوعَ الرُّومِ وَفِيهِمْ رَجُلٌ عَلَى فَرَسٍ لَهُ أَشْقَرَ عَلَيْهِ سَرْجٌ مُذْهَبٌ وَسِلاَحٌ مُذْهَبٌ فَجَعَلَ الرُّومِيُّ يُغْرِي بِالْمُسْلِمِينَ فَقَعَدَ لَهُ الْمَدَدِيُّ خَلْفَ صَخْرَةٍ فَمَرَّ بِهِ الرُّومِيُّ فَعَرْقَبَ فَرَسَهُ فَخَرَّ وَعَلاَهُ فَقَتَلَهُ وَحَازَ فَرَسَهُ وَسِلاَحَهُ فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِلْمُسْلِمِينَ بَعَثَ إِلَيْهِ خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ فَأَخَذَ مِنَ السَّلَبِ قَالَ عَوْفٌ فَأَتَيْتُهُ فَقُلْتُ يَا خَالِدُ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَضَى بِالسَّلَبِ لِلْقَاتِلِ قَالَ بَلَى وَلَكِنِّي اسْتَكْثَرْتُهُ . قُلْتُ لَتَرُدَّنَّهُ عَلَيْهِ أَوْ لأُعَرِّفَنَّكَهَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبَى أَنْ يَرُدَّ عَلَيْهِ قَالَ عَوْفٌ فَاجْتَمَعْنَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَصَصْتُ عَلَيْهِ قِصَّةَ الْمَدَدِيِّ وَمَا فَعَلَ خَالِدٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا خَالِدُ مَا حَمَلَكَ عَلَى مَا صَنَعْتَ " قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ اسْتَكْثَرْتُهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا خَالِدُ رُدَّ عَلَيْهِ مَا أَخَذْتَ مِنْهُ " . قَالَ عَوْفٌ فَقُلْتُ لَهُ دُونَكَ يَا خَالِدُ أَلَمْ أَفِ لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَمَا ذَلِكَ " فَأَخْبَرْتُهُ قَالَ فَغَضِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَا خَالِدُ لاَ تَرُدَّ عَلَيْهِ هَلْ أَنْتُمْ تَارِكُونَ لِي أُمَرَائِي لَكُمْ صِفْوَةُ أَمْرِهِمْ وَعَلَيْهِمْ كَدَرُهُ " .
Opowiedział nam Ahmad ibn Muhammad ibn Hanbal, który rzekł: Opowiedział nam Al-Walid ibn Muslim, który rzekł: Opowiedział mi Safwan ibn Amr, od Abd ar-Rahmana ibn Dżubajra ibn Nufajra, od jego ojca, od Aufa ibn Malika al-Aszdża’iego, który powiedział: Wyruszyłem z Zajdem ibn Harisą w wyprawie pod Mu’ta i towarzyszył mi człowiek z posiłków z Jemenu, który nie miał przy sobie niczego oprócz miecza. Pewien muzułmanin zarżnął wielbłąda, a ów człowiek z posiłków poprosił go o kawałek skóry; ten mu ją dał, a on zrobił z niej tarczę. Ruszyliśmy dalej i napotkaliśmy wojska rzymskie, wśród których był mężczyzna na kasztanowatym koniu ze złotym siodłem i złotą bronią. Rzymianin zaczął prowokować muzułmanów, więc jemeński wojownik ukrył się za skałą; gdy Rzymianin przejeżdżał obok, podciął ścięgna jego konia, ten upadł, a Jemeńczyk dopadł go, zabił i przejął jego konia oraz broń. Gdy Allah, Najwyższy, obdarzył muzułmanów zwycięstwem, Chalid ibn al-Walid wezwał tego człowieka i zabrał mu łup. Auf powiedział: Poszedłem do niego i rzekłem:
„O Chalidzie, czyż nie wiesz, że Wysłannik Allaha ﷺ orzekł, iż łup należy do zabójcy?”. Odpowiedział: „Tak, ale uznałem to za zbyt wiele dla niego”. Powiedziałem: „Musisz mu to zwrócić, albo doniosę na ciebie Wysłannikowi Allaha ﷺ”, lecz odmówił zwrotu. Auf kontynuował: Następnie zebraliśmy się u Wysłannika Allaha ﷺ i opowiedziałem mu historię człowieka z posiłków oraz to, co uczynił Chalid. Wysłannik Allaha ﷺ zapytał: „O Chalidzie, co skłoniło cię do tego, co uczyniłeś?”. Odpowiedział: „O Wysłanniku Allaha, uznałem to za zbyt wiele dla niego”. Wtedy Wysłannik Allaha ﷺ rzekł: „O Chalidzie, zwróć mu to, co zabrałeś”. Auf opowiadał: Powiedziałem do niego: „Masz, o Chalidzie, czyż cię nie ostrzegałem?”. Wysłannik Allaha ﷺ zapytał: „O co chodzi?”, a ja go poinformowałem. Wówczas Wysłannik Allaha ﷺ rozgniewał się i powiedział: „O Chalidzie, nie zwracaj mu tego. Czyż chcecie porzucić moich dowódców? Bierzesz dla siebie to, co najlepsze z ich spraw, a im zostawiasz to, co najgorsze”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Dowódca sprawiedliwie zarządza zdobyczą i ponosi ciężar swojej funkcji.
Według przekazu wydarzenie miało miejsce podczas bitwy pod Mu’tą: jemeński żołnierz posiłkowy zabił rzymskiego wojownika, po czym Khālid ibn al-Walīd zabrał jego zdobycz.
Osobiste wyposażenie i rzeczy, które zabity przeciwnik miał przy sobie.
Żołnierz, który dołącza do armii później jako uzupełnienie jej sił.
Przywódca uprawniony do kierowania grupą.
Uczeni wywodzą z tego przekazu, że zdobycz zabitego przeciwnika przypada wojownikowi, który go zabił, z zastrzeżeniem warunków i zasad islamskiego prawa wojennego. Dowódca ma uprawnienia do dbania o interesy armii i musi postępować sprawiedliwie; osobiste przekonanie, że czyjś udział jest zbyt duży, nie stanowi uzasadnionej podstawy, by go odmówić. Końcowa wypowiedź podkreśla również, że dowódcy ponoszą wielką odpowiedzialność i nie należy oceniać ich wyłącznie przez pryzmat korzyści, jakie czerpią ze swojej funkcji. Uczeni nie odczytują tego jako przyzwolenia na niesprawiedliwość ani zniesienia odpowiedzialności.
- Poznaj zasady, zanim odmówisz komuś nagrody, własności lub przysługującego mu prawa.
- Oceniaj przywódców sprawiedliwie: uznawaj ciężar ich odpowiedzialności, a zarazem rozliczaj ich z konkretnych błędów.
- Spory dotyczące praw rozstrzygaj na podstawie dowodów i za pośrednictwem uprawnionej, sprawiedliwej władzy.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.