Sunan Abi Dawud, hadis 3316
Przekazany przez Imran ibn Husain. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Imran ibn Husain
Przekaz
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، : قَالَ كَانَتِ الْعَضْبَاءُ لِرَجُلٍ مِنْ بَنِي عَقِيلٍ وَكَانَتْ مِنْ سَوَابِقِ الْحَاجِّ قَالَ : فَأُسِرَ فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي وَثَاقٍ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى حِمَارٍ عَلَيْهِ قَطِيفَةٌ فَقَالَ : يَا مُحَمَّدُ عَلاَمَ تَأْخُذُنِي وَتَأْخُذُ سَابِقَةَ الْحَاجِّ قَالَ : " نَأْخُذُكَ بِجَرِيرَةِ حُلَفَائِكَ ثَقِيفٍ " . قَالَ : وَكَانَ ثَقِيفٌ قَدْ أَسَرُوا رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ : وَقَدْ قَالَ فِيمَا قَالَ : وَأَنَا مُسْلِمٌ أَوْ قَالَ : وَقَدْ أَسْلَمْتُ . فَلَمَّا مَضَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم - قَالَ أَبُو دَاوُدَ : فَهِمْتُ هَذَا مِنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى - نَادَاهُ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . قَالَ : وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَحِيمًا رَفِيقًا فَرَجَعَ إِلَيْهِ قَالَ : " مَا شَأْنُكَ " . قَالَ : إِنِّي مُسْلِمٌ . قَالَ : " لَوْ قُلْتَهَا وَأَنْتَ تَمْلِكُ أَمْرَكَ أَفْلَحْتَ كُلَّ الْفَلاَحِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : ثُمَّ رَجَعْتُ إِلَى حَدِيثِ سُلَيْمَانَ قَالَ : يَا مُحَمَّدُ إِنِّي جَائِعٌ فَأَطْعِمْنِي إِنِّي ظَمْآنٌ فَاسْقِنِي . قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم : " هَذِهِ حَاجَتُكَ " . أَوْ قَالَ : " هَذِهِ حَاجَتُهُ " . قَالَ : فَفُودِيَ الرَّجُلُ بَعْدُ بِالرَّجُلَيْنِ . قَالَ : وَحَبَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْعَضْبَاءَ لِرَحْلِهِ - قَالَ - فَأَغَارَ الْمُشْرِكُونَ عَلَى سَرْحِ الْمَدِينَةِ فَذَهَبُوا بِالْعَضْبَاءِ - قَالَ - فَلَمَّا ذَهَبُوا بِهَا وَأَسَرُوا امْرَأَةً مِنَ الْمُسْلِمِينَ - قَالَ - فَكَانُوا إِذَا كَانَ اللَّيْلُ يُرِيحُونَ إِبِلَهُمْ فِي أَفْنِيَتِهِمْ - قَالَ - فَنُوِّمُوا لَيْلَةً وَقَامَتِ الْمَرْأَةُ فَجَعَلَتْ لاَ تَضَعُ يَدَهَا عَلَى بَعِيرٍ إِلاَّ رَغَا حَتَّى أَتَتْ عَلَى الْعَضْبَاءِ - قَالَ - فَأَتَتْ عَلَى نَاقَةٍ ذَلُولٍ مُجَرَّسَةٍ - قَالَ - فَرَكِبَتْهَا ثُمَّ جَعَلَتْ لِلَّهِ عَلَيْهَا إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ لَتَنْحَرَنَّهَا - قَالَ - فَلَمَّا قَدِمَتِ الْمَدِينَةَ عُرِفَتِ النَّاقَةُ نَاقَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأُخْبِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهَا، فَجِيءَ بِهَا وَأُخْبِرَ بِنَذْرِهَا فَقَالَ : " بِئْسَمَا جَزَيْتِيهَا " . أَوْ : " جَزَتْهَا " . : " إِنِ اللَّهُ أَنْجَاهَا عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا، لاَ وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ وَلاَ فِيمَا لاَ يَمْلِكُ ابْنُ آدَمَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : وَالْمَرْأَةُ هَذِهِ امْرَأَةُ أَبِي ذَرٍّ .
Przekazali nam Sulajman ibn Harb i Muhammad ibn Isa, którzy powiedzieli: Przekazał nam Hammad od Ajjuba, od Abu Kilaby, od Abu al-Muhallaba, od Imrana ibn Husajna, który powiedział: Wielbłądzica Adba należała do pewnego mężczyzny z plemienia Banu Akil i była jedną z tych, które prowadziły pielgrzymów. Mężczyzna ten został wzięty do niewoli i przyprowadzono go w kajdanach do Proroka ﷺ, podczas gdy Prorok ﷺ jechał na ośle przykrytym kocem. Mężczyzna rzekł:
„O Muhammadzie, dlaczego mnie bierzesz i zabierasz tę, która prowadzi pielgrzymów?”. Odpowiedział: „Bierzemy cię za winę twoich sprzymierzeńców z plemienia Sakif”. Plemię Sakif wzięło bowiem do niewoli dwóch towarzyszy Proroka ﷺ. Mężczyzna ów powiedział między innymi: „Jestem muzułmaninem”, lub też: „Przyjąłem islam”. Gdy Prorok ﷺ odjechał – Abu Dawud powiedział: Zrozumiałem to z wersji Muhammada ibn Isy – zawołał: „O Muhammadzie, o Muhammadzie!”. Prorok ﷺ był litościwy i łagodny, więc wrócił do niego i zapytał: „Co ci jest?”. Odpowiedział: „Jestem muzułmaninem”. Rzekł: „Gdybyś to powiedział, gdy miałeś władzę nad swoją sprawą, osiągnąłbyś pełny sukces”. Abu Dawud powiedział: Następnie wróciłem do hadisu Sulajmana. Mężczyzna rzekł: „O Muhammadzie, jestem głodny, nakarm mnie, jestem spragniony, napój mnie”. Prorok ﷺ powiedział: „To jest twoja potrzeba”, lub: „To jest jego potrzeba”. Później mężczyzna ten został wykupiony za owych dwóch towarzyszy. Posłaniec Allaha ﷺ zatrzymał wielbłądzicę Adba na swoje potrzeby podróżne. Polyteiści napadli na pastwiska Medyny i uprowadzili wielbłądzicę Adba. Gdy ją zabrali, wzięli również do niewoli pewną muzułmankę. Kiedy zapadała noc, odpoczywali ze swoimi wielbłądami na swoich podwórzach. Pewnej nocy, gdy spali, kobieta wstała i za każdym razem, gdy kładła rękę na jakimś wielbłądzie, ten ryczał, aż dotarła do wielbłądzicy Adba. Była to łagodna i doświadczona wielbłądzica. Wsiadła na nią i złożyła przysięgę Allahowi, że jeśli On ją uratuje, to z pewnością ją poświęci. Gdy przybyła do Medyny, rozpoznano, że jest to wielbłądzica Proroka ﷺ. Powiadomiono o tym Proroka ﷺ, który posłał po nią. Przyprowadzono ją i poinformowano go o jej ślubowaniu. Rzekł: „Jakże źle ją wynagrodziłaś!”, lub: „Jakże źle została wynagrodzona! Jeśli Allah uratował ją na niej, a ona ma ją teraz poświęcić... Nie ma wypełnienia ślubowania w nieposłuszeństwie wobec Allaha ani w tym, czego syn Adama nie posiada”. Abu Dawud powiedział: Tą kobietą była żona Abu Zarra.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Przysięga nie jest ważna, jeśli dotyczy grzechu lub mienia, które do ciebie nie należy.
Przekaz opowiada, jak muzułmanka uciekła z niewoli na wielbłądzie al-Adbaa i obiecała złożyć go w ofierze, jeśli Allah ją ocali. Wielbłąd należał do Proroka ﷺ; zwrócił on uwagę, że przysięgi nie należy wypełniać, jeśli wiąże się z grzechem lub dotyczy czegoś, nad czym dana osoba nie ma władzy.
Zobowiązanie wobec Allaha do uczynienia czegoś, zwykle w ramach oddawania czci lub wyrażenia wdzięczności.
Imię wielbłąda należącego do Proroka ﷺ.
Arabskie plemię wymienione w opowieści jako sprzymierzone z pojmanym mężczyzną.
Uczeni wywodzą z tego, że nie wolno spełniać przysięgi prowadzącej do nieposłuszeństwa wobec Allaha oraz że nie można złożyć ważnej przysięgi dotyczącej mienia, nad którym nie ma się władzy. Kobieta nie musiała więc składać wielbłąda w ofierze, ponieważ nie należał do niej. Opowieść pokazuje również, że Prorok ﷺ reagował z miłosierdziem i uwzględniał potrzeby jeńca. Szkoły prawa uznają zasadę, że przysięgi dotyczącej grzechu się nie spełnia; zasady dotyczące naprawienia skutków lub pokuty zależą od dokładnej formy przysięgi i interpretacji prawników.
- Nie przyrzekaj Allahowi niczego, co byłoby sprzeczne z Jego nakazami; nie spełniaj przysięgi dotyczącej grzechu.
- Nie zobowiązuj się do rozporządzania mieniem ani prawami, o których nie możesz samodzielnie decydować.
- Traktuj ludzi w potrzebie łagodnie i poważnie uwzględniaj ich konkretne potrzeby.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.