Sunan Abi Dawud, hadis 4131
Przekazany przez Al-Miqdam ibn Ma'dikarib. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Al-Miqdam ibn Ma'dikarib
Przekaz
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ بْنِ سَعِيدٍ الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، عَنْ بَحِيرٍ، عَنْ خَالِدٍ، قَالَ وَفَدَ الْمِقْدَامُ بْنُ مَعْدِيكَرِبَ وَعَمْرُو بْنُ الأَسْوَدِ وَرَجُلٌ مِنْ بَنِي أَسَدٍ مِنْ أَهْلِ قِنَّسْرِينَ إِلَى مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَقَالَ مُعَاوِيَةُ لِلْمِقْدَامِ أَعَلِمْتَ أَنَّ الْحَسَنَ بْنَ عَلِيٍّ تُوُفِّيَ فَرَجَّعَ الْمِقْدَامُ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ أَتَرَاهَا مُصِيبَةً قَالَ لَهُ وَلِمَ لاَ أَرَاهَا مُصِيبَةً وَقَدْ وَضَعَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حِجْرِهِ فَقَالَ " هَذَا مِنِّي وَحُسَيْنٌ مِنْ عَلِيٍّ " . فَقَالَ الأَسَدِيُّ جَمْرَةٌ أَطْفَأَهَا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ . قَالَ فَقَالَ الْمِقْدَامُ أَمَّا أَنَا فَلاَ أَبْرَحُ الْيَوْمَ حَتَّى أُغِيظَكَ وَأُسْمِعَكَ مَا تَكْرَهُ . ثُمَّ قَالَ يَا مُعَاوِيَةُ إِنْ أَنَا صَدَقْتُ فَصَدِّقْنِي وَإِنْ أَنَا كَذَبْتُ فَكَذِّبْنِي قَالَ أَفْعَلُ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ الذَّهَبِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْ لُبْسِ الْحَرِيرِ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَنْشُدُكَ بِاللَّهِ هَلْ تَعْلَمُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ لُبْسِ جُلُودِ السِّبَاعِ وَالرُّكُوبِ عَلَيْهَا قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ هَذَا كُلَّهُ فِي بَيْتِكَ يَا مُعَاوِيَةُ . فَقَالَ مُعَاوِيَةُ قَدْ عَلِمْتُ أَنِّي لَنْ أَنْجُوَ مِنْكَ يَا مِقْدَامُ قَالَ خَالِدٌ فَأَمَرَ لَهُ مُعَاوِيَةُ بِمَا لَمْ يَأْمُرْ لِصَاحِبَيْهِ وَفَرَضَ لاِبْنِهِ فِي الْمِائَتَيْنِ فَفَرَّقَهَا الْمِقْدَامُ فِي أَصْحَابِهِ قَالَ وَلَمْ يُعْطِ الأَسَدِيُّ أَحَدًا شَيْئًا مِمَّا أَخَذَ فَبَلَغَ ذَلِكَ مُعَاوِيَةَ فَقَالَ أَمَّا الْمِقْدَامُ فَرَجُلٌ كَرِيمٌ بَسَطَ يَدَهُ وَأَمَّا الأَسَدِيُّ فَرَجُلٌ حَسَنُ الإِمْسَاكِ لِشَيْئِهِ .
Opowiedział nam Amr ibn Usman ibn Sa’id al-Himsi, opowiedział nam Bakijja, od Bahira, od Chalida, który rzekł: Al-Mikdam ibn Ma’dikarib, Amr ibn al-Aswad oraz mężczyzna z Banu Asad spośród mieszkańców Kinnasrin przybyli w delegacji do Mu’awiji ibn Abi Sufjana. Mu’awija rzekł do Al-Mikdama:
„Czy dowiedziałeś się, że al-Hasan ibn Ali zmarł?”. Al-Mikdam wyrecytował: „Do Allaha należymy i do Niego powrócimy”. Pewien człowiek zapytał go: „Czy uważasz to za nieszczęście?”. Odpowiedział mu: „A dlaczego nie miałbym uważać tego za nieszczęście, skoro Posłaniec Allaha ﷺ posadził go sobie na kolanach i powiedział: »Ten jest ode mnie, a Husajn jest od Alego«?”. Wówczas mężczyzna z Asad rzekł: „Był to żarzący się węgielek, który Allah, Potężny i Majestatyczny, zgasił”. Al-Mikdam powiedział: „Jeśli chodzi o mnie, to dziś nie odejdę, dopóki cię nie rozgniewam i nie sprawię, że usłyszysz to, czego nienawidzisz”. Następnie rzekł: „O Mu’awijo! Jeśli mówię prawdę, potwierdź to; a jeśli kłamię, zaprzecz mi”. Odpowiedział: „Zrobię to”. Rzekł: „Zaklinam cię na Allaha, czy wiesz, że Posłaniec Allaha ﷺ zakazał noszenia złota?”. Odpowiedział: „Tak”. Rzekł: „Zaklinam cię na Allaha, czy słyszałeś, jak Posłaniec Allaha ﷺ zakazywał noszenia jedwabiu?”. Odpowiedział: „Tak”. Rzekł: „Zaklinam cię na Allaha, czy wiesz, że Posłaniec Allaha ﷺ zakazał noszenia skór drapieżnych zwierząt i jeżdżenia na nich?”. Odpowiedział: „Tak”. Rzekł: „Na Allaha, widziałem wszystko to w twoim domu, o Mu’awijo!”. Mu’awija odrzekł: „Wiedziałem, że nie ucieknę przed tobą, o Mikdamie”. Chalik powiedział: Wtedy Mu’awija nakazał dać mu to, czego nie nakazał dać jego dwóm towarzyszom, i wyznaczył jego synowi stypendium w wysokości dwustu [dirhamów]. Al-Mikdam rozdzielił tę kwotę między swoimi towarzyszami, natomiast mężczyzna z Asad nie dał nikomu niczego z tego, co otrzymał. Gdy wieść o tym dotarła do Mu’awiji, rzekł on: „Co do Al-Mikdama, to człowiek szlachetny i szczodry; zaś mężczyzna z Asad to ktoś, kto dobrze pilnuje swego mienia”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Al-Miqdam zwraca Mu’awijemu uwagę na zakazane stroje i okazuje wierność prawdzie.
Al-Miqdam i jego towarzysze odwiedzili Mu’awiję po śmierci Al-Hasana ibn Alego. Rozmowa o stroju nastąpiła po bolesnej wymianie zdań dotyczącej śmierci Al-Hasana.
Koraniczne słowa: należymy do Allaha i do Niego powrócimy; wypowiada się je w obliczu straty i nieszczęścia.
Skóry zwierząt polujących na inne zwierzęta, takich jak dzikie drapieżniki.
Przyznana kwota pieniężna wypłacana jako stałe wsparcie.
Uczeni wyprowadzają z przytoczonych zakazów prorockich wniosek, że mężczyźni nie powinni nosić złota ani jedwabiu, a także że zakazane jest noszenie skór zwierząt drapieżnych i dosiadanie zwierząt okrytych takimi skórami. Cztery sunnickie szkoły prawa omawiają przepisy dotyczące złota i jedwabiu, uwzględniając dalsze wyjątki i różnice w szczegółach; ten przekaz podkreśla zwłaszcza, że znajomość zasady wymaga także stosowania jej w praktyce. Śmiałe upomnienie Al-Miqdama pokazuje, że można z szacunkiem, lecz jasno zwrócić osobie sprawującej władzę uwagę na jej postępowanie. Jego reakcja na śmierć Al-Hasana ukazuje ponadto szacunek dla rodziny Proroka ﷺ.
- Sprawdzaj, czy twoje ubrania i dodatki są zgodne ze znanymi ci zasadami religijnymi.
- Gdy postępowanie osoby odpowiedzialnej jest sprzeczne z jasną zasadą, zwróć jej uwagę szczerze i z szacunkiem.
- Okazuj współczucie w obliczu straty i traktuj rodzinę Proroka ﷺ z szacunkiem.
Ten przekaz sahih dotyczy jazdy na jedwabiu oraz używania skór zwierzęcych, a zatem wiąże się z omówionymi zasadami dotyczącymi ubioru.
Sunan Abi Dawud · #4132 (Sahih)Ten przekaz sahih nawiązuje do zakazu noszenia złota i jedwabiu, który Al-Miqdam przywołuje w rozmowie.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.