Sahih al-Bukhari, hadis 1305
Przekazany przez Aisha. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Aisha
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَتْنِي عَمْرَةُ، قَالَتْ سَمِعْتُ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ تَقُولُ لَمَّا جَاءَ قَتْلُ زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَوَاحَةَ، جَلَسَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ، وَأَنَا أَطَّلِعُ مِنْ شَقِّ الْبَابِ، فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ فَأَمَرَهُ بِأَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ الرَّجُلُ ثُمَّ أَتَى فَقَالَ قَدْ نَهَيْتُهُنَّ، وَذَكَرَ أَنَّهُنَّ لَمْ يُطِعْنَهُ، فَأَمَرَهُ الثَّانِيَةَ أَنْ يَنْهَاهُنَّ، فَذَهَبَ، ثُمَّ أَتَى، فَقَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ غَلَبْنَنِي أَوْ غَلَبْنَنَا الشَّكُّ مِنْ مُحَمَّدِ بْنِ حَوْشَبٍ ـ فَزَعَمَتْ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ ". فَقُلْتُ أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ، فَوَاللَّهِ مَا أَنْتَ بِفَاعِلٍ وَمَا تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَنَاءِ.
Opowiedział nam Muhammad ibn Abdallah ibn Hauszab, opowiedział nam Abdul Wahhab, opowiedział nam Jahja ibn Sa'id, który rzekł: Poinformowała mnie Amra, która powiedziała: Słyszałam, jak Aisza —niech Allah będzie z niej zadowolony— mówiła: Gdy dotarła wieść o męczeńskiej śmierci Zajda ibn Harisy, Dżafara i Abdullaha ibn Rawahy, Prorok ﷺ usiadł pogrążony w smutku, a ja zaglądałam przez szparę w drzwiach. Wtedy przyszedł mężczyzna i rzekł:
«O Posłańcu Allaha! Kobiety Dżafara...», wspominając o ich płaczu. Prorok ﷺ nakazał mu zabronić im płakać. Mężczyzna poszedł i wrócił, mówiąc: «Zabroniłem im», lecz wspomniał, że go nie posłuchały. Prorok ﷺ po raz drugi nakazał mu je powstrzymać. Poszedł ponownie i wrócił, mówiąc: «Na Allaha! One mnie przemoogły» —lub «nas przemogły», co do czego istnieje wątpliwość ze strony Muhammada ibn Hauszaba—. Aisza stwierdziła, że Prorok ﷺ powiedział: «Wsypcie ziemię w ich usta!». Powiedziałam do tego mężczyzny: «Niech Allah poniży twój nos! Na Allaha! Nie byłeś w stanie wykonać rozkazu ani nie uwolniłeś Posłańca Allaha ﷺ od jego udręki».
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Prorok ﷺ okazał smutek, ale potępił głośne zawodzenie.
Wiadomość o śmierci Zaida ibn Harisy, Dżaʿfara i Abdullaha ibn Rawahy dotarła do Proroka ﷺ. Okoliczności oraz późniejsze rozmowy z kobietami Dżaʿfara opisano w samym przekazie.
Głośne opłakiwanie z lamentami lub wypowiedziami podsycającymi żal.
Mocne sformułowanie podkreślające dezaprobatę dla uporczywego zawodzenia.
Uczeni wyciągają stąd wniosek, że smutek i łzy po zmarłym są dozwolone, natomiast głośne zawodzenie jest potępiane i zakazane. Słowa o ziemi w ustach rozumie się jako stanowczą naganę, a nie nakaz fizycznego krzywdzenia kobiet. Hadis pokazuje też, że należy zwracać się do osób pogrążonych w żałobie z mądrością i bez niepotrzebnej surowości.
- Pozwól osobie w żałobie odczuwać smutek i płakać, ale nie zachęcaj do lamentów ani krzywdzenia samej siebie.
- Rozmawiaj z osobami pogrążonymi w smutku spokojnie i ze współczuciem; dobieraj słowa tak, by nie pogłębiać ich bólu.
- Okazuj smutek, nie odrzucając słowami ani czynami postanowienia Allaha.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.