Sahih al-Bukhari, hadis 2661
Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekaz
حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ، سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ وَأَفْهَمَنِي بَعْضَهُ أَحْمَدُ حَدَّثَنَا فُلَيْحُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ اللَّيْثِيِّ، وَعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِنْهُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا وَبَعْضُهُمْ أَوْعَى مِنْ بَعْضٍ، وَأَثْبَتُ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا. زَعَمُوا أَنَّ عَائِشَةَ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا مَعَهُ، فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَهُ بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجٍ وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ، وَقَفَلَ وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى الرَّحْلِ، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ أَظْفَارٍ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، فَأَقْبَلَ الَّذِينَ يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَثْقُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، وَإِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ حِينَ رَفَعُوهُ ثِقَلَ الْهَوْدَجِ فَاحْتَمَلُوهُ وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنْزِلَهُمْ وَلَيْسَ فِيهِ أَحَدٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ فَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ غَلَبَتْنِي عَيْنَاىَ فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ فَأَتَانِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ يَدَهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ، حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُعَرِّسِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ، فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ بِهَا شَهْرًا، يُفِيضُونَ مِنْ قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، وَيَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَرَى مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَمْرَضُ، إِنَّمَا يَدْخُلُ فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ حَتَّى نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ مُتَبَرَّزُنَا، لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ أَوْ فِي التَّنَزُّهِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ بِنْتُ أَبِي رُهْمٍ نَمْشِي، فَعَثُرَتْ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ، فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ يَا هَنْتَاهْ أَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالُوا فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ، فَازْدَدْتُ مَرَضًا إِلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ فَقَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ ائْذَنْ لِي إِلَى أَبَوَىَّ. قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَى نَفْسِكِ الشَّأْنَ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةٌ عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ أَكْثَرْنَ عَلَيْهَا. فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ يَتَحَدَّثُ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبِتُّ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَيْهِ بِالَّذِي يَعْلَمُ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ لَهُمْ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَلاَ نَعْلَمُ وَاللَّهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ. فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " يَا بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ فِيهَا شَيْئًا يَرِيبُكِ ". فَقَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ مِنْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنِ الْعَجِينَ فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ. فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا وَاللَّهِ أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْنَا عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا فِيهِ أَمْرَكَ. فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهُوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، لاَ تَقْتُلُهُ وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى ذَلِكَ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ فَقَالَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ، وَاللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ. فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ فَنَزَلَ فَخَفَّضَهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، وَبَكَيْتُ يَوْمِي لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، فَأَصْبَحَ عِنْدِي أَبَوَاىَ، قَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا حَتَّى أَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي إِذِ اسْتَأْذَنَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ إِذْ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجَلَسَ، وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مِنْ يَوْمِ قِيلَ فِيَّ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ مَكُثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي شَىْءٌ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ ثُمَّ قَالَ " يَا عَائِشَةُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً وَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي عَنِّي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَتْ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ أَنَّكُمْ سَمِعْتُمْ مَا يَتَحَدَّثُ بِهِ النَّاسُ، وَوَقَرَ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، وَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ. وَاللَّهُ يَعْلَمُ إِنِّي لَبَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ إِذْ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} ثُمَّ تَحَوَّلْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَرِّئَنِي اللَّهُ، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا ظَنَنْتُ أَنْ يُنْزِلَ فِي شَأْنِي وَحْيًا، وَلأَنَا أَحْقَرُ فِي نَفْسِي مِنْ أَنْ يُتَكَلَّمَ بِالْقُرْآنِ فِي أَمْرِي، وَلَكِنِّي كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ مَجْلِسَهُ وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَضْحَكُ، فَكَانَ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ، احْمَدِي اللَّهَ فَقَدْ بَرَّأَكِ اللَّهُ ". فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لاَ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ} الآيَاتِ، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ مَا قَالَ لِعَائِشَةَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ} إِلَى قَوْلِهِ {غَفُورٌ رَحِيمٌ} فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ الَّذِي كَانَ يُجْرِي عَلَيْهِ. وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ، مَا عَلِمْتِ مَا رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَيْهَا إِلاَّ خَيْرًا، قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي، فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، مِثْلَهُ. قَالَ وَحَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ، وَيَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، مِثْلَهُ.
Przedstawiona Aisha:(żona Proroka)
"Za każdym razem, gdy Wysłannik Allah (ﷺ) zamierzał wyruszyć w podróż, losował spośród swoich żon i zabierał tę, na którą los padł. Podczas jednej z jego wypraw losował spośród nas, i los padł na mnie, i poszłam z nim po tym, jak Allah nakazał kobietom noszenie zasłony. Byłam noszona w Howdah (na wielbłądzie) i zsiadłam, będąc jeszcze w nim. Gdy Wysłannik Allah (ﷺ) skończył swoją wyprawę i wrócił do domu, a my zbliżałyśmy się do miasta Medyna, Wysłannik Allah (ﷺ) nakazał nam iść nocą. Gdy wydano rozkaz wyruszenia, szłam, aż minęłam armię, aby odpowiedzieć na wezwanie natury. Po skończeniu wróciłam (do obozu), aby odjechać (z innymi), i nagle zorientowałam się, że zginęła moja naszyjnik na piersi. Wróciłam więc, aby jej poszukać, i się spóźniłam z tego powodu. Ludzie, którzy zwykle nosili mnie na wielbłądzie, przyszli do mojego Howdah i położyli je na grzbiecie wielbłąda, myśląc, że jestem w nim, ponieważ w tamtym czasie kobiety były lekkie, chude i szczupłe, i nie jadły dużo. Tak więc, ci ludzie nie odczuli różnicy w ciężarze Howdah podczas podnoszenia go, i położyli je na wielbłądzie. W tym czasie byłam młodą dziewczyną. Ustawili wielbłąda w ruch i ruszyli dalej. Znalazłam mój naszyjnik po tym, jak armia odeszła, i poszłam do ich obozu, aby nikogo nie było. Poszłam więc do miejsca, gdzie zwykle przebywałam, myśląc, że odkryją moją nieobecność i wrócą w poszukiwaniu mnie. W tym stanie poczułam się sennie i zasnęłam. Safwan bin Mu'attal As-Sulami Adh-Dhakwani był za armią i dotarł do mojego domu rano. Gdy zobaczył śpiącą osobę, podszedł do mnie, a wcześniej widywał mnie przed zasłoną. Wstałam, gdy usłyszałam, jak mówi: "Inna lil-lah wa inna ilaihi rajiun (My jesteśmy dla Allah, i do Niego powrócimy)." Uczynił swojego wielbłąda klęczącym. Zsiadł z niego i postawił nogę na przednich nogach wielbłąda, a potem ja wsiadłam i usiadłam na nim. Safwan ruszył, prowadząc wielbłąda na linie, aż dotarliśmy do armii, która zatrzymała się, by odpocząć w południe. Potem, kto miał zostać zgubiony, został zgubiony, (niektórzy fałszywie mnie oskarżali), a przywódcą fałszywych oskarżycieli był `Abdullah bin Ubai bin Salul. Po tym wróciliśmy do Medyny, a ja zachorowałam na miesiąc, podczas gdy ludzie szerzyli sfałszowane oskarżenia fałszywych oskarżycieli. Podczas mojej choroby czułam się tak, jakbym nie otrzymywała zwykłej życzliwości od Proroka (ﷺ), którą zwykle od niego dostawałam, gdy chorowałam. Ale on przychodził, witał i mówił: 'Jak się ma ta (dziewczyna)?' Nie wiedziałam nic o tym, co się działo, aż wyzdrowiałam i wyszłam z Um Mistah do Manasi, gdzie zwykle odpowiadałyśmy na wezwanie natury, i nie chodziłyśmy, by odpowiadać na wezwanie natury, oprócz nocami, a to było przed tym, jak mieliśmy toalety blisko naszych domów. A nasze zwyczaje były podobne do zwyczajów starożytnych Arabów na otwartym terenie (lub z dala od domów). Tak więc, ja i Um Mistah bint Ruhm wyszłyśmy na spacer. Um Mistah potknęła się z powodu swojej długiej sukni i wtedy powiedziała: 'Niech Mistah będzie zgubiony.' Powiedziałam: 'Mówisz złe słowo. Dlaczego obrażasz mężczyznę, który brał udział w (bitwie) Badr?' Ona powiedziała: 'O Hanata (ty tam)! Nie słyszałaś, co mówili?' Potem opowiedziała mi plotki fałszywych oskarżycieli. Moja choroba się pogorszyła, a gdy wróciłam do domu, Prorok (ﷺ) przyszedł do mnie, a po powitaniu powiedział: 'Jak się ma ta (dziewczyna)?' Poprosiłam go, by pozwolił mi udać się do moich rodziców. Chciałam wtedy upewnić się co do wiadomości od nich. Prorok (ﷺ) pozwolił mi, i poszłam do moich rodziców i zapytałam matkę: 'O czym mówią ludzie?' Ona powiedziała: 'O moja córko! Nie martw się tym bardzo. Przy Allahu, nigdy nie ma czarującej kobiety, którą kocha jej mąż, mającej inne żony, ale kobiety fałszują fałszywe wiadomości o niej.' Powiedziałam: 'Chwała Allah! Czy ludzie naprawdę mówią o tym?' Tamtej nocy płakałam i nie mogłam spać aż do rana. Rano Prorok (ﷺ) wezwał `Ali bin Abu Talib i Usamę bin Zaid, gdy zobaczył, że objawienie opóźnia się, aby doradzić im w sprawie rozwodu z jego żoną (`Aiszą). Usama bin Zaid powiedział, co wiedział o dobrej reputacji swoich żon i dodał: 'O Wysłanniku Allah! Trzymaj swoją żonę, bo, przy Allahu, nie wiemy o niej nic złego, oprócz tego, że jest dobra.' `Ali bin Abu Talib powiedział: 'O Wysłanniku Allah! Allah nie nałożył na ciebie ograniczeń, i jest wiele innych kobiet oprócz niej, a ty możesz zapytać służebnicę, która powie ci prawdę.' Na to Prorok (ﷺ) wezwał Barirah i zapytał: 'O Barirah, czy widziałaś coś, co wzbudziło twoje podejrzenia wobec niej?' Barirah powiedziała: 'Nie, przy Allahu, który posłał cię z prawdą, nigdy nie widziałam w niej nic złego, oprócz tego, że jest dziewczyną niedojrzałą, która czasami śpi i zostawia ciasto dla kóz do jedzenia.' Tego dnia Prorok (ﷺ) wspiął się na mównicę i poprosił, by ktoś go wsparł w ukaraniu `Abdullah bin Ubai bin Salul. Allah's Apostoł powiedział: 'Kto mi pomoże ukarać tego (`Abdullah bin Ubai bin Salul), który zranił mnie oszczerstwem na temat mojej rodziny? Przy Allahu, nie znam nic złego o mojej rodzinie, oprócz tego, że są dobrzy, a on nigdy nie wszedł do mojego domu, oprócz mojego towarzystwa.' Sa`d bin Mu`adh wstał i powiedział: 'O Wysłanniku Allah! Przy Allahu, odciążę cię od niego. Jeśli ten człowiek jest z plemienia Aus, to odetniemy mu głowę, a jeśli jest z naszych braci, Khazraj, to rozkażesz nam, a my spełnimy twoje rozkazy.' Na to Sa`d bin 'Ubada, przywódca Khazraj, i przed tym incydentem pobożny człowiek, wstał, kierowany zapałem dla swojej plemienia i powiedział: 'Przy Allahu, kłamiesz; nie możesz go zabić, i nigdy nie będziesz mógł go zabić.' Na to Usaid bin Al-Hudair wstał i powiedział (do Sa`d bin 'Ubada): 'Przy Allahu! jesteś kłamcą. Przy Allahu! zabijemy go; a ty jesteś hipokrytą, broniącym hipokrytów.' Na tym dwie plemiona Aus i Khazraj się poruszyły i miały się bić, podczas gdy Prorok (ﷺ) stał na mównicy. Zszedł i uciszył ich, aż ucichli, i on sam się uciszył. Tego dnia płakałam tak bardzo, że ani łzy nie przestawały płynąć, ani nie mogłam spać. Rano moi rodzice byli ze mną, a ja płakałam przez dwie noce i jeden dzień, aż myślałam, że wybuchnę z płaczu. Gdy siedzieli ze mną i płakałam, kobieta z Ansar poprosiła o pozwolenie, by wejść, i pozwoliłam jej wejść. Usiadła i zaczęła płakać ze mną. W tym stanie przyszedł Prorok (ﷺ) i usiadł, a od dnia, gdy sfałszowano oskarżenie, nigdy ze mną nie usiadł. Prorok (ﷺ) nie otrzymał żadnego objawienia w mojej sprawie przez miesiąc. Wyrecytował Tashah-hud (czyli: Nie ma boga oprócz Allah, a Muhammad jest Jego Posłańcem) i potem powiedział: 'O `Aisho! Zostałam poinformowana o tobie tak i tak; jeśli jesteś niewinna, to Allah wkrótce ujawni twoją niewinność, a jeśli popełniłaś grzech, to pokutuj u Allah i poproś Go o przebaczenie, bo kiedy ktoś wyznaje swój grzech i prosi Allah o przebaczenie, Allah przyjmuje jego pokutę.' Gdy Prorok (ﷺ) skończył swoje przemówienie, moje łzy całkowicie ustały i nie pozostała po nich ani jedna kropla. Poprosiłam mojego ojca, by odpowiedział na prośbę Proroka (ﷺ) w moim imieniu. Mój ojciec powiedział: 'Przy Allahu, nie wiem, co powiedzieć do Proroka (ﷺ).' Powiedziałam do mojej matki: 'Porozmawiaj z Prorokiem (ﷺ) w moim imieniu.' Ona powiedziała: 'Przy Allahu, nie wiem, co powiedzieć do Posłańca Allah! Byłam młodą dziewczyną i nie miałam dużej wiedzy o Qur'anie. Powiedziałam: 'Przy Allahu, wiem, że słuchałaś tego, co ludzie mówią, i to zostało w twoim umyśle, i wzięłaś to za prawdę. Teraz, jeśli powiem ci, że jestem niewinna, a Allah wie, że jestem niewinna, nie uwierzysz mi, a jeśli fałszywie wyznaję, że jestem winna, a Allah wie, że jestem niewinna, uwierzysz mi. Przy Allahu, nie porównuję swojej sytuacji do sytuacji Józefa (i.e. Jakuba), który powiedział: 'Więc (dla mnie) cierpliwość jest najbardziej odpowiednia wobec tego, co twierdzisz, i to Allah (sam) jest tym, od którego można szukać pomocy.' Potem odwróciłam się na drugą stronę łóżka, mając nadzieję, że Allah wykaże moją niewinność. Przy Allahu, nigdy nie myślałam, że Allah objawi objawienie boskie w mojej sprawie, bo uważałam się za zbyt nieistotną, by być wspomnianą w Świętym Qur'anie. Miałam nadzieję, że Prorok (ﷺ) może mieć sen, w którym Allah potwierdzi moją niewinność. Przy Allahu, Prorok (ﷺ) nie wstał, a nikt nie opuścił domu, zanim nie nadeszło objawienie boskie do Proroka (ﷺ). Wtedy ogarnął go ten sam stan, który zwykle go ogarniał podczas objawienia. Pocił się tak bardzo, że krople potu spadały jak perły, choć był zimny dzień zimowy. Gdy ten stan Proroka (ﷺ) minął, uśmiechnął się i powiedział pierwszy raz: 'Aisha! Dziękuj Bogu, bo Allah wyznał twoją niewinność.' Moja matka powiedziała mi, żebym poszła do Proroka (ﷺ). Odpowiedziałam: 'Przy Allahu, nie pójdę do niego i nie podziękuję, oprócz Allah.' Wtedy Allah objawił: "Zaprawdę! Ci, którzy szerzyli oszczerstwo, są zgrają spośród was..." (24.11) Gdy Allah wyznał moją niewinność, Abu Bakr, który zwykle utrzymywał Mistah bin Uthatha, bo był jego krewnym, powiedział: 'Przy Allahu, nigdy nie dam Mistahowi niczego z powodu tego, co powiedział o Aishy.' Ale Allah później objawił: -- "I nie zakazujcie tym, którzy są dobrzy i bogaci spośród was, aby nie pomagali swoim krewnym, potrzebującym i tym, którzy opuścili swoje domy na rzecz Allah. Przebaczcie im i wybaczcie. Czy nie chcecie, aby Allah wam przebaczył? Zaprawdę! Allah jest Przebaczający, Miłosierny." (24.22) Po tym Abu Bakr powiedział: 'Tak! Przy Allahu! Chcę, aby Allah mi przebaczył,' i ponownie zaczął pomagać Mistahowi, jak to robił wcześniej. Prorok (ﷺ) zapytał także Zainab bint Jahsh (czyli żonę Proroka) o mnie, mówiąc: 'Co wiesz i co widziałaś?' Ona odpowiedziała: 'O Wysłanniku Allah! Powstrzymuję się od twierdzenia, że słyszałam lub widziałam to, czego nie słyszałam ani nie widziałam. Przy Allahu, nic nie wiem o Aishy oprócz dobra.' Aisha dodała jeszcze: 'Zainab rywalizowała ze mną (w urodzie i miłości Proroka), ale Allah ją chronił (przed złośliwością), bo miała pobożność'.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Allah uniewinnił Aiszę z zarzutu oszczerstwa i ochronił jej honor.
Hadis opisuje sprawę oszczerstwa wobec Aiszy po podróży z Prorokiem ﷺ. Wersety Koranu 24:11–20 ogłosiły jej niewinność, a werset 24:22 wezwał Abu Bakra, by ponownie wspierał Mistaha i mu przebaczył.
Poważne, zmyślone oskarżenie lub oszczerstwo.
Sprawiedliwy sposób ustalenia, która z żon towarzyszyła Prorokowi ﷺ w podróży.
Szczera skrucha, proszenie Allaha o przebaczenie i porzucenie grzechu.
Klasyczni uczeni podkreślają, że nie wolno naruszać czyjegoś honoru i czystości na podstawie niepotwierdzonych pogłosek. Koranowe ujęcie sprawy oszczerstwa podkreśla obowiązek starannego sprawdzania oskarżeń i niepowtarzania oszczerstw. Uczeni wskazują także na przebaczenie Abu Bakra i wznowienie przez niego pomocy dla Mistaha jako przykład szlachetności. Losowanie wśród żon uznaje się za sprawiedliwy sposób wyboru towarzyszki podróży.
- Nie powtarzaj oskarżenia, zanim starannie nie sprawdzisz faktów.
- Gdy ktoś narusza twój honor, szukaj wsparcia u godnych zaufania osób i reaguj tak, by nie zaostrzać sprawy.
- Rozważ przebaczenie i wznowienie pomocy, gdy ktoś okazuje skruchę, i miej nadzieję na przebaczenie Allaha.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.