Sahih al-Bukhari, hadis 2772
Przekazany przez Abdullah ibn Umar. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Umar
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْنٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَصَابَ عُمَرُ بِخَيْبَرَ أَرْضًا فَأَتَى النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَصَبْتُ أَرْضًا لَمْ أُصِبْ مَالاً قَطُّ أَنْفَسَ مِنْهُ، فَكَيْفَ تَأْمُرُنِي بِهِ قَالَ " إِنْ شِئْتَ حَبَّسْتَ أَصْلَهَا، وَتَصَدَّقْتَ بِهَا ". فَتَصَدَّقَ عُمَرُ أَنَّهُ لاَ يُبَاعُ أَصْلُهَا وَلاَ يُوهَبُ وَلاَ يُورَثُ، فِي الْفُقَرَاءِ وَالْقُرْبَى وَالرِّقَابِ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ وَالضَّيْفِ وَابْنِ السَّبِيلِ، وَلاَ جُنَاحَ عَلَى مَنْ وَلِيَهَا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهَا بِالْمَعْرُوفِ، أَوْ يُطْعِمَ صَدِيقًا غَيْرَ مُتَمَوِّلٍ فِيهِ.
Opowiedział nam Musaddad, opowiedział nam Jazid ibn Zuraj, opowiedział nam Ibn Aun, od Nafiego, od Ibn Umara – niech Allah będzie z nich obu zadowolony – który powiedział:
„Umar zdobył ziemię w Chajbarze i przyszedł do Proroka ﷺ, mówiąc: »Zdobyłem ziemię, której cenniejszej nigdy nie posiadałem; co mi nakazujesz z nią uczynić?«. On odpowiedział: »Jeśli chcesz, możesz zatrzymać jej własność główną i przeznaczyć ją na jałmużnę«”. Umar oddał ją więc jako jałmużnę, zastrzegając, że jej własność nie może być sprzedana, podarowana ani dziedziczona, lecz ma służyć biednym, krewnym, wyzwoleniu niewolników, drodze Allaha, gościom i podróżnym. Nie ma grzechu dla tego, kto nią zarządza, jeśli spożyje z niej w sposób umiarkowany lub ugości przyjaciela, nie mając przy tym zamiaru bogacenia się dzięki niej.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Umar zachował ziemię jako własność, a dochód z niej przeznaczył na stałe na cele dobroczynne.
Umar otrzymał cenną ziemię w Chajbarze i poprosił Proroka ﷺ o radę, co powinien z nią zrobić.
Majątek, którego kapitał pozostaje nienaruszony, a dochód przeznacza się na określony cel dobroczynny.
Osoba, która zarządza majątkiem w imieniu beneficjentów i rozdziela dochód zgodnie z ustalonymi warunkami.
Zarządca może rozsądnie korzystać z dochodu lub nakarmić przyjaciela, ale nie wolno mu wykorzystywać majątku do wzbogacenia się.
Uczeni wyciągają stąd wniosek, że waqf jest ważny, gdy kapitał pozostaje nienaruszony, a dochód przeznacza się na dozwolone cele. Cztery sunnickie szkoły prawa uznają waqf, choć różnią się w niektórych szczegółach prawnych dotyczących warunków i zarządzania. Zarządca może, zgodnie z ustalonymi postanowieniami, w rozsądny sposób korzystać z dochodu, nie faworyzując siebie ani nie gromadząc majątku.
- Rozważ trwałą formę jałmużny, w której pierwotny majątek pozostaje nienaruszony, a dochód pomaga ludziom.
- Przy przekazywaniu darowizny jasno określ, kto ma z niej korzystać i jak należy zarządzać majątkiem.
- Osoba zarządzająca funduszem dobroczynnym powinna rozważnie gospodarować środkami i nie wzbogacać się.
Ta relacja również opisuje Umara i ziemię w Chajbarze oraz wyjaśnia zasady dotyczące jej przeznaczenia na cele dobroczynne.
Sahih al-Bukhari · #2738 (Sahih)Ta relacja Ibn Umara dotyczy starannego sporządzania testamentu — pokrewnej kwestii związanej z zarządzaniem majątkiem.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.