Wstęp · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 2940

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Wstęp
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Od al‑Bukhari aż do Proroka ﷺ

Sahih (wiarygodny)
  1. 1Ibrahim ibn Hamzaprzekazał go al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
  2. 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
  3. 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
  4. 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
  5. 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
  6. 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
  7. 7Wysłannik Allaha ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ

Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński. Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي‏.‏ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ‏.‏ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى‏.‏ قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ‏.‏ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Ibrahim ibn Hamza, opowiedział nam Ibrahim ibn Sa’d, od Salih ibn Kajsana, od Ibn Szihaba, od Ubajd Allaha ibn Abd Allaha ibn Utby, od Abd Allaha ibn Abbasa – niech Allah będzie z nich obu zadowolony – że poinformował go, iż Wysłannik Allaha ﷺ napisał do Cezara, wzywając go do islamu, i wysłał swój list za pośrednictwem Dihji al-Kalbiego. Wysłannik Allaha ﷺ polecił mu wręczyć go władcy Busry, aby ten przekazał go Cezarowi. Kiedy to Allah uwolnił Cezara od wojsk perskich, przeszedł on pieszo z Hims do Ilii w podzięce za to, czym Allah go obdarzył. Gdy więc dotarł do Cezara list Wysłannika Allaha ﷺ, po jego przeczytaniu rzekł:

„Poszukajcie mi tutaj kogoś z jego ludu, abym mógł ich zapytać o Wysłannika Allaha ﷺ”. Ibn Abbas powiedział: Abu Sufjan poinformował mnie, że przebywał w Szam z grupą mężczyzn z Kurajszytów, którzy przybyli tam jako kupcy w okresie zawieszenia broni między Wysłannikiem Allaha ﷺ a niewiernymi z Kurajszytów. Abu Sufjan rzekł: Posłaniec Cezara znalazł nas w pewnym miejscu w Szam i zabrał mnie oraz moich towarzyszy, aż przybyliśmy do Ilii. Zostaliśmy wprowadzeni przed jego oblicze i ujrzeliśmy go siedzącego na tronie królewskim, w koronie na głowie, a wokół niego stali dostojnicy rzymscy. Rzekł więc do swojego tłumacza: „Zapytaj ich, kto z nich jest najbliższym krewnym tego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem”. Abu Sufjan powiedział: Odpowiedziałem: „Ja jestem jego najbliższym krewnym”. Zapytał: „Jaki stopień pokrewieństwa was łączy?”. Odpowiedziałem: „On jest synem mojego stryja, a w tej karawanie nie ma nikogo z Banu Abd Manaf poza mną”. Cezar rzekł: „Niech podejdzie bliżej”. Następnie nakazał, by moi towarzysze stanęli za moimi plecami, przy moim ramieniu, po czym powiedział do swojego tłumacza: „Powiedz jego towarzyszom: Zamierzam zapytać tego człowieka o tego, który twierdzi, że jest prorokiem. Jeśli skłamie, zaprzeczcie mu natychmiast”. Abu Sufjan dodał: Na Allaha, gdyby nie wstyd przed tym, że moi towarzysze przypisaliby mi kłamstwo, skłamałbym na jego temat, gdy mnie o niego pytał. Jednak zawstydziłem się, by mogli mi przypisać kłamstwo, dlatego powiedziałem prawdę. Następnie Cezar rzekł do swojego tłumacza: „Zapytaj go: Jakie jest pochodzenie tego człowieka wśród was?”. Odpowiedziałem: „Jest u nas szlachetnego rodu”. Zapytał: „Czy ktokolwiek z was mówił takie słowa przed nim?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim zaczął mówić to, co mówi?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy ktoś z jego przodków był królem?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy podążają za nim szlachetni ludzie, czy słabi?”. Odpowiedziałem: „Raczej słabi”. Zapytał: „Czy ich liczba rośnie, czy maleje?”. Odpowiedziałem: „Raczej rośnie”. Zapytał: „Czy ktoś odrzuca jego religię z niezadowolenia po tym, jak ją przyjmie?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy dopuszcza się zdrady?”. Odpowiedziałem: „Nie, choć obecnie jesteśmy z nim w okresie zawieszenia broni i obawiamy się, że może nas zdradzić”. Abu Sufjan dodał: Poza tym ostatnim zdaniem nie mogłem wypowiedzieć żadnego słowa, w którym zawarłbym coś umniejszającego mu, nie obawiając się, że zostanie to ode mnie przekazane. Cezar zapytał: „Czy walczyliście z nim, a on z wami?”. Odpowiedziałem: „Tak”. Zapytał: „Jak przebiegała wasza wojna?”. Odpowiedziałem: „Była zmienna; raz oni zwyciężali nad nami, a raz my nad nimi”. Zapytał: „Co wam nakazuje?”. Odpowiedziałem: „Nakazuje nam czcić samego Allaha i nie dodawać Mu żadnych współtowarzyszy, zakazuje nam tego, co czcili nasi ojcowie, nakazuje nam modlitwę, jałmużnę, czystość, dotrzymywanie obietnic i oddawanie powierzonych rzeczy”. Gdy mu to powiedziałem, rzekł do swojego tłumacza: „Powiedz mu: Pytałem cię o jego pochodzenie wśród was, a ty odpowiedziałeś, że jest szlachetnego rodu. Tak właśnie posłańcy są wysyłani spośród szlachetnych rodów swoich narodów. Pytałem cię, czy ktokolwiek z was mówił takie słowa przed nim, a ty odpowiedziałeś przecząco. Gdyby odpowiedź była twierdząca, uznałbym, że ten człowiek powtarza słowa wypowiedziane wcześniej. Pytałem cię, czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim zaczął mówić to, co mówi, a ty odpowiedziałeś przecząco. Zrozumiałem więc, że ten, kto nie kłamie wobec ludzi, nie mógłby kłamać na temat Allaha. Pytałem cię, czy ktoś z jego przodków był królem, a ty odpowiedziałeś przecząco. Gdyby odpowiedź była twierdząca, uznałbym, że ten człowiek pragnie odzyskać królestwo swoich przodków. Pytałem cię, czy podążają za nim szlachetni ludzie, czy słabi, a ty odpowiedziałeś, że słabi. Tacy właśnie są zwolennicy posłańców. Pytałem cię, czy ich liczba rośnie, czy maleje, a ty odpowiedziałeś, że rośnie. Tak właśnie dzieje się z wiarą, aż osiągnie pełnię. Pytałem cię, czy ktoś odrzuca jego religię z niezadowolenia po jej przyjęciu, a ty odpowiedziałeś przecząco. Tak właśnie jest z wiarą: gdy jej radość przeniknie serca, nikt nie jest nią niezadowolony. Pytałem cię, czy dopuszcza się zdrady, a ty odpowiedziałeś przecząco. Tacy właśnie są posłańcy – nie dopuszczają się zdrady. Pytałem cię, czy walczyliście z nim, a on z wami, a ty odpowiedziałeś twierdząco, dodając, że wasza wojna była zmienna: raz wy zwyciężaliście nad nim, a raz on nad wami. Tak właśnie posłańcy są doświadczani, a ostateczne zwycięstwo należy do nich. Pytałem cię, co wam nakazuje, a ty odpowiedziałeś, że nakazuje wam czcić samego Allaha i nie dodawać Mu żadnych współtowarzyszy, zakazuje wam tego, co czcili wasi ojcowie, nakazuje wam modlitwę, prawdomówność, czystość, dotrzymywanie obietnic i oddawanie powierzonych rzeczy. Oto cechy proroka. Wiedziałem, że ma nadejść, lecz nie sądziłem, że będzie spośród was. Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, to wkrótce zapanuje nad ziemią pod moimi stopami. Gdybym miał nadzieję, że zdołam do niego dotrzeć, podjąłbym trud spotkania z nim, a gdybym był przy nim, z pewnością umyłbym jego stopy”. Abu Sufjan dodał: Następnie poprosił o list Wysłannika Allaha ﷺ i został on odczytany. Zawierał on słowa: „W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego. Od Muhammada, sługi Allaha i Jego Wysłannika, do Herakliusza, władcy Rzymian. Pokój dla tych, którzy podążają drogą prostą. A zatem wzywam cię wezwaniem islamu. Przyjmij islam, a będziesz bezpieczny. Przyjmij islam, a Allah da ci twoją nagrodę dwukrotnie. Jeśli zaś się odwrócisz, spadnie na ciebie grzech arisijun. »O Ludzie Księgi! Przyjdźcie do słowa wspólnego nam i wam: że nie będziemy czcić nikogo oprócz Allaha, że nie będziemy dodawać Mu żadnych współtowarzyszy i że jedni z nas nie wezmą drugich za panów poza Allahem«. Jeśli zaś się odwrócą, powiedzcie: »Świadczcie, że my jesteśmy muzułmanami«”. Abu Sufjan rzekł: Gdy Herakliusz zakończył swoją wypowiedź, podniosły się głosy otaczających go dostojników rzymskich i powstał wielki gwar, tak że nie wiedziałem, co mówią. Nakazano nam wyjść, więc zostaliśmy wyprowadzeni. Gdy wyszedłem z moimi towarzyszami i znaleźliśmy się sami, rzekłem do nich: „Zaprawdę, sprawa Ibn Abi Kabszy zyskała moc, skoro nawet król Banu al-Asfar się go obawia”. Abu Sufjan dodał: Na Allaha, pozostawałem poniżony, będąc pewnym, że jego sprawa zwycięży, aż Allah wprowadził islam do mego serca, mimo że byłem temu niechętny.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Herakliusz rozpoznał prorocze znaki w przesłaniu i charakterze Muhammada ﷺ.

Kontekst i przyczyna

Prorok ﷺ wysłał Herakliuszowi list z zaproszeniem do islamu. Podczas pobytu w Ilyi Herakliusz wypytywał Abu Sufjana o Proroka ﷺ i jego przesłanie.

Objaśnienie trudnych słów
Ilya

Dawna nazwa Jerozolimy.

Amanah

Powierzone dobro lub odpowiedzialność, którą należy sumiennie wypełniać.

Rozejm

Uzgodniony okres, w którym strony wstrzymują walkę.

Wnioski uczonych

Klasyczni uczeni, w tym Ibn Hadżar al-Askalani, wskazują, że przekaz ten ukazuje wagę prawdomówności, dotrzymywania umów i starannego badania przesłania. Wnioskują z niego również, że zapraszanie do islamu może odbywać się za pomocą jasnych słów i odpowiedniej korespondencji. List jest skierowany do władcy, ale jego poddani także ponoszą odpowiedzialność za własny wybór wiary.

Lekcje na dziś
  1. Mów prawdę, nawet gdy nie jest ona dla ciebie korzystna.
  2. Dotrzymuj umów i wywiązuj się z powierzonych obowiązków, także wobec osób, z którymi się nie zgadzasz.
  3. Dziel się swoją wiarą jasno i z szacunkiem, a swoim charakterem potwierdzaj swoje przesłanie.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.