Walka na Drodze Allaha · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 2941

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Walka na Drodze Allaha
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Od al‑Bukhari aż do Proroka ﷺ

Sahih (wiarygodny)
  1. 1Ibrahim ibn Hamzaprzekazał go al‑Bukhariإِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ
  2. 2Ibrahim ibn Sa'dإِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ
  3. 3Salih ibn Kaysanصَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ
  4. 4Ibn Shihabابْنِ شِهَابٍ
  5. 5Ubaydullah ibn Abdullah ibn Utbaعُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ
  6. 6Abdullah ibn Abbasعَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ
  7. 7Wysłannik Allaha ﷺرَسُولُ اللَّهِ ﷺ

Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński. Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ حَمْزَةَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحِ بْنِ كَيْسَانَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَتَبَ إِلَى قَيْصَرَ يَدْعُوهُ إِلَى الإِسْلاَمِ، وَبَعَثَ بِكِتَابِهِ إِلَيْهِ مَعَ دِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ، وَأَمَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْفَعَهُ إِلَى عَظِيمِ بُصْرَى لِيَدْفَعَهُ إِلَى قَيْصَرَ، وَكَانَ قَيْصَرُ لَمَّا كَشَفَ اللَّهُ عَنْهُ جُنُودَ فَارِسَ مَشَى مِنْ حِمْصَ إِلَى إِيلِيَاءَ، شُكْرًا لِمَا أَبْلاَهُ اللَّهُ، فَلَمَّا جَاءَ قَيْصَرَ كِتَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ حِينَ قَرَأَهُ الْتَمِسُوا لِي هَا هُنَا أَحَدًا مِنْ قَوْمِهِ لأَسْأَلَهُمْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرَنِي أَبُو سُفْيَانَ، أَنَّهُ كَانَ بِالشَّأْمِ فِي رِجَالٍ مِنْ قُرَيْشٍ، قَدِمُوا تِجَارًا فِي الْمُدَّةِ الَّتِي كَانَتْ بَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبَيْنَ كُفَّارِ قُرَيْشٍ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَوَجَدَنَا رَسُولُ قَيْصَرَ بِبَعْضِ الشَّأْمِ فَانْطَلَقَ بِي وَبِأَصْحَابِي حَتَّى قَدِمْنَا إِيلِيَاءَ، فَأُدْخِلْنَا عَلَيْهِ، فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فِي مَجْلِسِ مُلْكِهِ وَعَلَيْهِ التَّاجُ، وَإِذَا حَوْلَهُ عُظَمَاءُ الرُّومِ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ سَلْهُمْ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ نَسَبًا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَقُلْتُ أَنَا أَقْرَبُهُمْ نَسَبًا‏.‏ قَالَ مَا قَرَابَةُ مَا بَيْنَكَ وَبَيْنَهُ فَقُلْتُ هُوَ ابْنُ عَمِّي، وَلَيْسَ فِي الرَّكْبِ يَوْمَئِذٍ أَحَدٌ مِنْ بَنِي عَبْدِ مَنَافٍ غَيْرِي‏.‏ فَقَالَ قَيْصَرُ أَدْنُوهُ‏.‏ وَأَمَرَ بِأَصْحَابِي فَجُعِلُوا خَلْفَ ظَهْرِي عِنْدَ كَتِفِي، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لأَصْحَابِهِ إِنِّي سَائِلٌ هَذَا الرَّجُلَ عَنِ الَّذِي يَزْعُمُ أَنَّهُ نَبِيٌّ، فَإِنْ كَذَبَ فَكَذِّبُوهُ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ لَوْلاَ الْحَيَاءُ يَوْمَئِذٍ مِنْ أَنْ يَأْثُرَ أَصْحَابِي عَنِّي الْكَذِبَ لَكَذَبْتُهُ حِينَ سَأَلَنِي عَنْهُ، وَلَكِنِّي اسْتَحْيَيْتُ أَنْ يَأْثُرُوا الْكَذِبَ عَنِّي فَصَدَقْتُهُ، ثُمَّ قَالَ لِتُرْجُمَانِهِ قُلْ لَهُ كَيْفَ نَسَبُ هَذَا الرَّجُلِ فِيكُمْ قُلْتُ هُوَ فِينَا ذُو نَسَبٍ‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَبْلَهُ قُلْتُ لاَ‏.‏ فَقَالَ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ عَلَى الْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَأَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ قُلْتُ بَلْ ضُعَفَاؤُهُمْ‏.‏ قَالَ فَيَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ قُلْتُ بَلْ يَزِيدُونَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ قُلْتُ لاَ‏.‏ قَالَ فَهَلْ يَغْدِرُ قُلْتُ لاَ، وَنَحْنُ الآنَ مِنْهُ فِي مُدَّةٍ، نَحْنُ نَخَافُ أَنْ يَغْدِرَ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَلَمْ يُمْكِنِّي كَلِمَةٌ أُدْخِلُ فِيهَا شَيْئًا أَنْتَقِصُهُ بِهِ لاَ أَخَافُ أَنْ تُؤْثَرَ عَنِّي غَيْرُهَا‏.‏ قَالَ فَهَلْ قَاتَلْتُمُوهُ أَوْ قَاتَلَكُمْ قُلْتُ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكَيْفَ كَانَتْ حَرْبُهُ وَحَرْبُكُمْ قُلْتُ كَانَتْ دُوَلاً وَسِجَالاً، يُدَالُ عَلَيْنَا الْمَرَّةَ وَنُدَالُ عَلَيْهِ الأُخْرَى‏.‏ قَالَ فَمَاذَا يَأْمُرُكُمْ قَالَ يَأْمُرُنَا أَنْ نَعْبُدَ اللَّهَ وَحْدَهُ لاَ نُشْرِكُ بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَانَا عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُنَا، وَيَأْمُرُنَا بِالصَّلاَةِ وَالصَّدَقَةِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ‏.‏ فَقَالَ لِتُرْجُمَانِهِ حِينَ قُلْتُ ذَلِكَ لَهُ قُلْ لَهُ إِنِّي سَأَلْتُكَ عَنْ نَسَبِهِ فِيكُمْ، فَزَعَمْتَ أَنَّهُ ذُو نَسَبٍ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْعَثُ فِي نَسَبِ قَوْمِهَا، وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَالَ أَحَدٌ مِنْكُمْ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ أَحَدٌ مِنْكُمْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ قَبْلَهُ قُلْتُ رَجُلٌ يَأْتَمُّ بِقَوْلٍ قَدْ قِيلَ قَبْلَهُ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ كُنْتُمْ تَتَّهِمُونَهُ بِالْكَذِبِ قَبْلَ أَنْ يَقُولَ مَا قَالَ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَعَرَفْتُ أَنَّهُ لَمْ يَكُنْ لِيَدَعَ الْكَذِبَ عَلَى النَّاسِ وَيَكْذِبَ عَلَى اللَّهِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مِنْ مَلِكٍ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَقُلْتُ لَوْ كَانَ مِنْ آبَائِهِ مَلِكٌ قُلْتُ يَطْلُبُ مُلْكَ آبَائِهِ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ أَشْرَافُ النَّاسِ يَتَّبِعُونَهُ أَمْ ضُعَفَاؤُهُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّ ضُعَفَاءَهُمُ اتَّبَعُوهُ، وَهُمْ أَتْبَاعُ الرُّسُلِ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَزِيدُونَ أَوْ يَنْقُصُونَ فَزَعَمْتَ أَنَّهُمْ يَزِيدُونَ، وَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حَتَّى يَتِمَّ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَرْتَدُّ أَحَدٌ سَخْطَةً لِدِينِهِ بَعْدَ أَنْ يَدْخُلَ فِيهِ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، فَكَذَلِكَ الإِيمَانُ حِينَ تَخْلِطُ بَشَاشَتُهُ الْقُلُوبَ لاَ يَسْخَطُهُ أَحَدٌ، وَسَأَلْتُكَ هَلْ يَغْدِرُ فَزَعَمْتَ أَنْ لاَ، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ لاَ يَغْدِرُونَ‏.‏ وَسَأَلْتُكَ هَلْ قَاتَلْتُمُوهُ وَقَاتَلَكُمْ فَزَعَمْتَ أَنْ قَدْ فَعَلَ، وَأَنَّ حَرْبَكُمْ وَحَرْبَهُ تَكُونُ دُوَلاً، وَيُدَالُ عَلَيْكُمُ الْمَرَّةَ وَتُدَالُونَ عَلَيْهِ الأُخْرَى، وَكَذَلِكَ الرُّسُلُ تُبْتَلَى، وَتَكُونُ لَهَا الْعَاقِبَةُ، وَسَأَلْتُكَ بِمَاذَا يَأْمُرُكُمْ فَزَعَمْتَ أَنَّهُ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَعْبُدُوا اللَّهَ وَلاَ تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا، وَيَنْهَاكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ آبَاؤُكُمْ، وَيَأْمُرُكُمْ بِالصَّلاَةِ وَالصِّدْقِ وَالْعَفَافِ وَالْوَفَاءِ بِالْعَهْدِ، وَأَدَاءِ الأَمَانَةِ، قَالَ وَهَذِهِ صِفَةُ النَّبِيِّ، قَدْ كُنْتُ أَعْلَمُ أَنَّهُ خَارِجٌ، وَلَكِنْ لَمْ أَظُنَّ أَنَّهُ مِنْكُمْ، وَإِنْ يَكُ مَا قُلْتَ حَقًّا، فَيُوشِكُ أَنْ يَمْلِكَ مَوْضِعَ قَدَمَىَّ هَاتَيْنِ، وَلَوْ أَرْجُو أَنْ أَخْلُصَ إِلَيْهِ لَتَجَشَّمْتُ لُقِيَّهُ، وَلَوْ كُنْتُ عِنْدَهُ لَغَسَلْتُ قَدَمَيْهِ‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ ثُمَّ دَعَا بِكِتَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُرِئَ فَإِذَا فِيهِ ‏"‏ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ مِنْ مُحَمَّدٍ عَبْدِ اللَّهِ وَرَسُولِهِ، إِلَى هِرَقْلَ عَظِيمِ الرُّومِ، سَلاَمٌ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى، أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي أَدْعُوكَ بِدِعَايَةِ الإِسْلاَمِ، أَسْلِمْ تَسْلَمْ، وَأَسْلِمْ يُؤْتِكَ اللَّهُ أَجْرَكَ مَرَّتَيْنِ، فَإِنْ تَوَلَّيْتَ فَعَلَيْكَ إِثْمُ الأَرِيسِيِّينَ وَ‏{‏يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَى كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَنْ لاَ نَعْبُدَ إِلاَّ اللَّهَ وَلاَ نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلاَ يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ‏}‏‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو سُفْيَانَ فَلَمَّا أَنْ قَضَى مَقَالَتَهُ، عَلَتْ أَصْوَاتُ الَّذِينَ حَوْلَهُ مِنْ عُظَمَاءِ الرُّومِ، وَكَثُرَ لَغَطُهُمْ، فَلاَ أَدْرِي مَاذَا قَالُوا، وَأُمِرَ بِنَا فَأُخْرِجْنَا، فَلَمَّا أَنْ خَرَجْتُ مَعَ أَصْحَابِي وَخَلَوْتُ بِهِمْ قُلْتُ لَهُمْ لَقَدْ أَمِرَ أَمْرُ ابْنِ أَبِي كَبْشَةَ، هَذَا مَلِكُ بَنِي الأَصْفَرِ يَخَافُهُ، قَالَ أَبُو سُفْيَانَ وَاللَّهِ مَا زِلْتُ ذَلِيلاً مُسْتَيْقِنًا بِأَنَّ أَمْرَهُ سَيَظْهَرُ، حَتَّى أَدْخَلَ اللَّهُ قَلْبِي الإِسْلاَمَ وَأَنَا كَارِهٌ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Ibrahim ibn Hamza, opowiedział nam Ibrahim ibn Sa’d, od Salicha ibn Kajsana, od Ibn Szihaba, od Ubajd Allaha ibn Abd Allaha ibn Utby, od Abd Allaha ibn Abbasa – niech Allah będzie z nich zadowolony – że poinformował go, iż Wysłannik Allaha ﷺ napisał do Cezara, wzywając go do Islamu, i wysłał swój list z Dihją Al-Kalbi. Wysłannik Allaha ﷺ rozkazał mu wręczyć go namiestnikowi Busry, aby ten przekazał go Cezarowi. Gdy Allah udzielił Cezarowi zwycięstwa nad wojskami perskimi, przeszedł on z Hims do Ilii (Jerozolimy) w podzięce Allahowi za to, czym go obdarzył. Kiedy list Wysłannika Allaha ﷺ dotarł do Cezara, po jego przeczytaniu powiedział:

„Poszukajcie mi tutaj kogoś z jego ludu, abym mógł go zapytać o Wysłannika Allaha ﷺ”. Ibn Abbas powiedział: Abu Sufjan poinformował mnie, że przebywał w Szam z grupą mężczyzn z Kurajszytów, którzy przybyli jako kupcy w okresie rozejmu między Wysłannikiem Allaha ﷺ a niewiernymi z Kurajszytów. Abu Sufjan powiedział: Posłaniec Cezara znalazł nas w jakimś miejscu w Szam i zabrał mnie oraz moich towarzyszy do Ilii. Zostaliśmy wprowadzeni przed jego oblicze i zastaliśmy go siedzącego na królewskim tronie, w koronie na głowie, otoczonego przez rzymskich dostojników. Powiedział do swojego tłumacza: „Zapytaj ich, kto z nich jest najbliższym krewnym tego człowieka, który twierdzi, że jest prorokiem”. Abu Sufjan powiedział: Odpowiedziałem: „Ja jestem jego najbliższym krewnym”. Zapytał: „Jaki stopień pokrewieństwa cię z nim łączy?”. Odpowiedziałem: „Jest moim kuzynem”, a w karawanie tego dnia nie było nikogo z Banu Abd Manaf poza mną. Cezar powiedział: „Przyprowadźcie go bliżej”. I rozkazał, by moi towarzysze stanęli za moimi plecami, przy moim ramieniu. Następnie powiedział do tłumacza: „Powiedz jego towarzyszom, że będę pytał tego człowieka o tego, który twierdzi, że jest prorokiem; jeśli skłamie, zaprzeczcie mu”. Abu Sufjan powiedział: Na Allaha! Gdyby nie wstyd, że moi towarzysze nazwaliby mnie kłamcą, skłamałbym na jego temat, gdy mnie pytał. Ale zawstydziłem się, że mogliby mówić, iż kłamię, więc powiedziałem prawdę. Wtedy powiedział do tłumacza: „Zapytaj go: Jaka jest pozycja rodowa tego człowieka wśród was?”. Odpowiedziałem: „Ma szlachetne pochodzenie wśród nas”. Zapytał: „Czy ktokolwiek z was mówił to samo przed nim?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy oskarżaliście go o kłamstwo, zanim powiedział to, co powiedział?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy wśród jego przodków był jakiś król?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy podążają za nim szlachetni, czy słabi?”. Odpowiedziałem: „Słabi”. Zapytał: „Czy ich liczba rośnie, czy maleje?”. Odpowiedziałem: „Rośnie”. Zapytał: „Czy ktoś wyrzeka się jego religii z niezadowolenia po jej przyjęciu?”. Odpowiedziałem: „Nie”. Zapytał: „Czy łamie obietnice?”. Odpowiedziałem: „Nie, ale obecnie jesteśmy z nim w rozejmie i obawiamy się, że może nas zdradzić”. Abu Sufjan powiedział: Nie mogłem wypowiedzieć żadnego słowa, by go oczernić, nie bojąc się, że zostanie to uznane za kłamstwo, poza tym jednym. Zapytał: „Czy walczyliście z nim, czy on z wami?”. Odpowiedziałem: „Tak”. Zapytał: „Jak przebiegała wasza wojna?”. Odpowiedziałem: „Była zmienna; raz my zwyciężaliśmy, a raz on”. Zapytał: „Co wam nakazuje?”. Odpowiedziałem: „Nakazuje nam czcić tylko Allaha, nie przypisując Mu niczego, zakazuje nam tego, co czcili nasi ojcowie, i nakazuje nam modlitwę, jałmużnę, czystość, dotrzymywanie obietnic i oddawanie powierzonego mienia”. Gdy mu to powiedziałem, rzekł do tłumacza: „Powiedz mu: Pytałem cię o jego pochodzenie i stwierdziłeś, że jest szlachetne; tak właśnie posłańcy są wysyłani z najszlachetniejszych rodów swego ludu. Pytałem cię, czy ktokolwiek mówił to przed nim, i odpowiedziałeś, że nie; gdyby ktoś mówił to wcześniej, uznałbym, że naśladuje dawną ideę. Pytałem cię, czy oskarżaliście go o kłamstwo wcześniej, i odpowiedziałeś, że nie; zrozumiałem, że ten, kto nie kłamie wobec ludzi, nie może kłamać na temat Allaha. Pytałem cię, czy wśród jego przodków byli królowie, i odpowiedziałeś, że nie; gdyby byli, uznałbym, że chce odzyskać królestwo swoich ojców. Pytałem cię, czy podążają za nim szlachetni, czy słabi, i odpowiedziałeś, że słabi; oni są zwolennikami posłańców. Pytałem cię, czy ich liczba rośnie, czy maleje, i odpowiedziałeś, że rośnie; taka jest wiara, aż osiągnie pełnię. Pytałem cię, czy ktoś wyrzeka się religii z niezadowolenia po jej przyjęciu, i odpowiedziałeś, że nie; taka jest wiara, gdy jej radość przenika serca, nikt się nią nie brzydzi. Pytałem cię, czy łamie obietnice, i odpowiedziałeś, że nie; tacy są posłańcy, nie łamią obietnic. Pytałem cię, czy walczyliście ze sobą, i odpowiedziałeś, że tak, i że wojna jest zmienna; tak właśnie posłańcy są doświadczani, a ostateczne zwycięstwo należy do nich. Pytałem cię, co wam nakazuje, i odpowiedziałeś, że nakazuje czcić tylko Allaha bez przypisywania Mu niczego, zakazywać tego, co czcili wasi ojcowie, oraz nakazywać modlitwę, prawdomówność, czystość, dotrzymywanie obietnic i oddawanie powierzonego mienia. To są cechy proroka; wiedziałem, że się pojawi, ale nie sądziłem, że będzie spośród was. Jeśli to, co mówisz, jest prawdą, wkrótce zapanuje nad miejscem, gdzie stawiam stopy. Gdybym mógł do niego dotrzeć, podjąłbym trud spotkania z nim; a gdybym był przy nim, umyłbym mu stopy”. Abu Sufjan powiedział: Następnie poprosił o list Wysłannika Allaha ﷺ i został on odczytany. Brzmiał on: „W imię Allaha, Miłosiernego, Litościwego. Od Muhammada, sługi Allaha i Jego Wysłannika, do Herakliusza, władcy Rzymian. Pokój tym, którzy podążają za przewodnictwem. A zatem: Wzywam cię do Islamu. Przyjmij Islam, a będziesz bezpieczny; przyjmij Islam, a Allah da ci podwójną nagrodę. Lecz jeśli się odwrócisz, spadnie na ciebie grzech ariańczyków. {O Ludzie Księgi! Przyjdźcie do słowa wspólnego dla nas i dla was: że nie będziemy czcić nikogo oprócz Allaha, że nie będziemy Mu niczego przypisywać i że nikt z nas nie weźmie sobie innych panów poza Allahem. A jeśli się odwrócą, powiedzcie: Świadczymy, że jesteśmy muzułmanami} [3:64]”. Abu Sufjan powiedział: Gdy zakończył swoją mowę, podniosły się głosy rzymskich dostojników wokół niego i powstał wielki gwar, tak że nie zrozumiałem, co mówili. Nakazano nam wyjść. Gdy wyszedłem z towarzyszami i znaleźliśmy się sami, powiedziałem do nich: „Sprawa Ibn Abi Kabszy stała się potężna; nawet król Banu Al-Asfar się go boi”. Abu Sufjan powiedział: Na Allaha! Pozostawałem poniżony i przekonany, że jego sprawa zwycięży, aż Allah wprowadził Islam do mojego serca, choć czułem do niego niechęć.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Cezar rozpoznał w prawdomówności Muhammada ﷺ oznaki proroctwa.

Kontekst i przyczyna

Okoliczności opisano w przekazaniu: Wysłannik Allaha ﷺ wysłał Cezarowi list z zaproszeniem do islamu. Cezar wypytywał Abu Sufjana o Proroka ﷺ i jego przesłanie.

Objaśnienie trudnych słów
Cezar

Tytuł cesarza rzymskiego; w tej historii chodzi o Herakliusza.

Busra

Miasto w regionie Szam. Tamtejszy namiestnik miał przekazać list Cezarowi.

Amanah

Powierzona sprawa lub odpowiedzialność, którą należy traktować z należytą starannością i uczciwością.

Wnioski uczonych

Klasyczni uczeni, w tym Ibn Hadżar, wskazują, że zaproszenie do islamu zostało przekazane jasno i godnie. Pytania Cezara pokazują, że prawdomówność, dotrzymywanie zobowiązań i rozwój wiary są oznakami proroctwa. Uczeni wnioskują stąd również, że przywódców można zapraszać do islamu listownie, a posłaniec może dostarczyć list za pośrednictwem pośrednika. List wspomina o odpowiedzialności przywódców za tych, którzy podlegają ich władzy; nie są oni zwolnieni z rozliczenia tylko dlatego, że podążają za swoim ludem.

Lekcje na dziś
  1. Bądź uczciwy, nawet gdy prawda może wydawać się niekorzystna dla twojej pozycji.
  2. Dotrzymuj zobowiązań i starannie traktuj wszystko, co zostało ci powierzone.
  3. Dziel się swoją wiarą mądrze, jasno i z szacunkiem.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.