Zalety Ansarów z Medyny · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, hadis 3845

Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Zalety Ansarów z Medyny
صحيح البخاري
Kto go przekazał?

Od al‑Bukhari aż do Ibn Abbas

Sahih (wiarygodny)
  1. 1Abu Ma'marprzekazał go al‑Bukhariأَبُو مَعْمَرٍ
  2. 2Abd al‑Warithعَبْدُ الْوَارِثِ
  3. 3Qatan Abu al‑Haythamقَطَنٌ أَبُو الْهَيْثَمِ
  4. 4Abu Yazid al‑Madaniأَبُو يَزِيدَ الْمَدَنِيُّ
  5. 5Ikrimaعِكْرِمَةَ
  6. 6Ibn Abbasابْنِ عَبَّاسٍ

Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński. Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا قَطَنٌ أَبُو الْهَيْثَمِ، حَدَّثَنَا أَبُو يَزِيدَ الْمَدَنِيُّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ إِنَّ أَوَّلَ قَسَامَةٍ كَانَتْ فِي الْجَاهِلِيَّةِ لَفِينَا بَنِي هَاشِمٍ، كَانَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ اسْتَأْجَرَهُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ فَخِذٍ أُخْرَى، فَانْطَلَقَ مَعَهُ فِي إِبِلِهِ، فَمَرَّ رَجُلٌ بِهِ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ قَدِ انْقَطَعَتْ عُرْوَةُ جُوَالِقِهِ فَقَالَ أَغِثْنِي بِعِقَالٍ أَشُدُّ بِهِ عُرْوَةَ جُوَالِقِي، لاَ تَنْفِرُ الإِبِلُ‏.‏ فَأَعْطَاهُ عِقَالاً، فَشَدَّ بِهِ عُرْوَةَ جُوَالِقِهِ، فَلَمَّا نَزَلُوا عُقِلَتِ الإِبِلُ إِلاَّ بَعِيرًا وَاحِدًا، فَقَالَ الَّذِي اسْتَأْجَرَهُ مَا شَأْنُ هَذَا الْبَعِيرِ لَمْ يُعْقَلْ مِنْ بَيْنِ الإِبِلِ قَالَ لَيْسَ لَهُ عِقَالٌ‏.‏ قَالَ فَأَيْنَ عِقَالُهُ قَالَ فَحَذَفَهُ بِعَصًا كَانَ فِيهَا أَجَلُهُ، فَمَرَّ بِهِ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْيَمَنِ، فَقَالَ أَتَشْهَدُ الْمَوْسِمَ قَالَ مَا أَشْهَدُ، وَرُبَّمَا شَهِدْتُهُ‏.‏ قَالَ هَلْ أَنْتَ مُبْلِغٌ عَنِّي رِسَالَةً مَرَّةً مِنَ الدَّهْرِ قَالَ نَعَمْ‏.‏ قَالَ فَكُنْتَ إِذَا أَنْتَ شَهِدْتَ الْمَوْسِمَ فَنَادِ يَا آلَ قُرَيْشٍ‏.‏ فَإِذَا أَجَابُوكَ، فَنَادِ يَا آلَ بَنِي هَاشِمٍ‏.‏ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَسَلْ عَنْ أَبِي طَالِبٍ، فَأَخْبِرْهُ أَنَّ فُلاَنًا قَتَلَنِي فِي عِقَالٍ، وَمَاتَ الْمُسْتَأْجَرُ، فَلَمَّا قَدِمَ الَّذِي اسْتَأْجَرَهُ أَتَاهُ أَبُو طَالِبٍ فَقَالَ مَا فَعَلَ صَاحِبُنَا قَالَ مَرِضَ، فَأَحْسَنْتُ الْقِيَامَ عَلَيْهِ، فَوَلِيتُ دَفْنَهُ‏.‏ قَالَ قَدْ كَانَ أَهْلَ ذَاكَ مِنْكَ‏.‏ فَمَكُثَ حِينًا، ثُمَّ إِنَّ الرَّجُلَ الَّذِي أَوْصَى إِلَيْهِ أَنْ يُبْلِغَ عَنْهُ وَافَى الْمَوْسِمَ فَقَالَ يَا آلَ قُرَيْشٍ‏.‏ قَالُوا هَذِهِ قُرَيْشٌ‏.‏ قَالَ يَا آلَ بَنِي هَاشِمٍ‏.‏ قَالُوا هَذِهِ بَنُو هَاشِمٍ‏.‏ قَالَ أَيْنَ أَبُو طَالِبٍ قَالُوا هَذَا أَبُو طَالِبٍ‏.‏ قَالَ أَمَرَنِي فُلاَنٌ أَنْ أُبْلِغَكَ رِسَالَةً أَنَّ فُلاَنًا قَتَلَهُ فِي عِقَالٍ‏.‏ فَأَتَاهُ أَبُو طَالِبٍ فَقَالَ لَهُ اخْتَرْ مِنَّا إِحْدَى ثَلاَثٍ، إِنْ شِئْتَ أَنْ تُؤَدِّيَ مِائَةً مِنَ الإِبِلِ، فَإِنَّكَ قَتَلْتَ صَاحِبَنَا، وَإِنْ شِئْتَ حَلَفَ خَمْسُونَ مِنْ قَوْمِكَ أَنَّكَ لَمْ تَقْتُلْهُ، فَإِنْ أَبَيْتَ قَتَلْنَاكَ بِهِ فَأَتَى قَوْمَهُ، فَقَالُوا نَحْلِفُ‏.‏ فَأَتَتْهُ امْرَأَةٌ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ كَانَتْ تَحْتَ رَجُلٍ مِنْهُمْ قَدْ وَلَدَتْ لَهُ‏.‏ فَقَالَتْ يَا أَبَا طَالِبٍ أُحِبُّ أَنْ تُجِيزَ ابْنِي هَذَا بِرَجُلٍ مِنَ الْخَمْسِينَ وَلاَ تَصْبُرْ يَمِينَهُ حَيْثُ تُصْبَرُ الأَيْمَانُ‏.‏ فَفَعَلَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ مِنْهُمْ فَقَالَ يَا أَبَا طَالِبٍ، أَرَدْتَ خَمْسِينَ رَجُلاً أَنْ يَحْلِفُوا مَكَانَ مِائَةٍ مِنَ الإِبِلِ، يُصِيبُ كُلَّ رَجُلٍ بَعِيرَانِ، هَذَانِ بَعِيرَانِ فَاقْبَلْهُمَا عَنِّي وَلاَ تَصْبُرْ يَمِينِي حَيْثُ تُصْبِرُ الأَيْمَانُ‏.‏ فَقَبِلَهُمَا، وَجَاءَ ثَمَانِيةٌ وَأَرْبَعُونَ فَحَلَفُوا‏.‏ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ، مَا حَالَ الْحَوْلُ وَمِنَ الثَّمَانِيَةِ وَأَرْبَعِينَ عَيْنٌ تَطْرِفُ‏.‏

Tłumaczenie

Opowiedział nam Abu Ma’mar, opowiedział nam Abd al-Waris, opowiedział nam Katan Abu al-Hajsam, opowiedział nam Abu Jazid al-Madani, od Ikrimy, od Ibn Abbasa – niech Allah będzie z nich obu zadowolony – który powiedział:

„Pierwszy przypadek kasamy w okresie dżahilijji miał miejsce wśród nas, Banu Haszim. Pewien mężczyzna z Banu Haszim został wynajęty przez człowieka z Kurajszytów z innej gałęzi rodowej. Wyruszył z nim, prowadząc jego wielbłądy. Po drodze minął ich inny mężczyzna z Banu Haszim, któremu zerwał się rzemień przy worku. Rzekł więc do pracownika: »Ratuj mnie, daj mi powróz, abym mógł nim związać rzemień mojego worka, inaczej wielbłądy uciekną«. Dał mu zatem powróz i ten związał nim swój worek. Gdy zatrzymali się na postój, spętano wszystkie wielbłądy oprócz jednego. Ten, który go wynajął, zapytał: »Co z tym wielbłądem, że jako jedyny nie został spętany?«. Odpowiedział: »Nie ma dla niego powroza«. Zapytał: »A gdzie jest jego powróz?«, po czym uderzył go kijem tak nieszczęśliwie, że ten zmarł. Wtedy przechodził obok niego pewien człowiek z Jemenu. Zapytał go: »Czy udasz się na pielgrzymkę?«. Tamten odrzekł: »Nie sądzę, choć może się to zdarzyć«. Rzekł więc: »Czy przekażesz ode mnie wiadomość, raz w życiu?«. Odpowiedział: »Tak«. Polecił mu: »Gdy będziesz na pielgrzymce, zawołaj: O rodzie Kurajszytów! Jeśli ci odpowiedzą, zawołaj: O rodzie Banu Haszim! Jeśli ci odpowiedzą, zapytaj o Abu Taliba i przekaż mu, że ten a ten zabił mnie za powróz«. I najemca zmarł. Gdy ten, który go wynajął, powrócił, przyszedł do niego Abu Talib i zapytał: »Co stało się z naszym towarzyszem?«. Odpowiedział: »Zachorował, troskliwie się nim opiekowałem, a potem osobiście go pochowałem«. Abu Talib rzekł: »Byłeś godzien takiego czynu«. Minął pewien czas, aż wreszcie mężczyzna, któremu powierzono wiadomość, przybył na sezon pielgrzymkowy i zawołał: »O rodzie Kurajszytów!«. Odpowiedzieli: »Oto Kurajszytowie«. Zawołał: »O rodzie Banu Haszim!«. Odpowiedzieli: »Oto Banu Haszim«. Zapytał: »Gdzie jest Abu Talib?«. Wskazali: »Oto Abu Talib«. Rzekł: »Ten a ten polecił mi przekazać ci wiadomość, że ten a ten zabił go za powróz«. Wówczas Abu Talib udał się do zabójcy i powiedział: »Wybierz jedną z trzech możliwości: albo zapłacisz sto wielbłądów, ponieważ zabiłeś naszego towarzysza; albo pięćdziesięciu mężczyzn z twojego rodu przysięgnie, że go nie zabiłeś; a jeśli odmówisz, zabijemy cię w ramach kisasu«. Poszedł więc do swoich ludzi, a oni powiedzieli: »Przysięgniemy«. Wtedy przyszła do Abu Taliba kobieta z Banu Haszim, która była żoną jednego z nich i urodziła mu dziecko. Powiedziała: »O Abu Talibie, pragnę, abyś zwolnił mojego syna spośród tych pięćdziesięciu, by nie musiał składać przysięgi tam, gdzie składane są przysięgi«. Zgodził się na to. Następnie przyszedł do niego inny mężczyzna z nich i rzekł: »O Abu Talibie, żądasz przysięgi od pięćdziesięciu mężczyzn zamiast stu wielbłądów, co oznacza, że na każdego przypadają dwa wielbłądy. Oto dwa wielbłądy, przyjmij je ode mnie i zwolnij mnie z przysięgi«. Przyjął je od niego, a pozostałych czterdziestu ośmiu mężczyzn przyszło i złożyło przysięgę”. Ibn Abbas dodał: „Na Tego, w którego ręku jest moja dusza, nie minął rok, a z tych czterdziestu ośmiu nie pozostał nikt, czyje oko by mrugnęło”.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Qasama dotyczy oskarżeń o morderstwo, rozstrzyganych za pomocą przysiąg i odszkodowania za krew.

Kontekst i przyczyna

Ibn Abbas opowiada o sprawie zabójstwa wśród Banu Haszim w czasach przedislamskich. Umierający mężczyzna przekazał wiadomość Abu Talibowi, po czym wybuchł spór o odszkodowanie za krew i przysięgi.

Objaśnienie trudnych słów
Qasama

Szczególna procedura przysiąg stosowana w sprawie zabójstwa, gdy dowody nie zostały ustalone w zwykły sposób.

Odszkodowanie za krew

Rekompensata finansowa wypłacana w pewnych przypadkach bliskim osoby zabitej.

Odwet

Kara prawna za zabójstwo; nie wolno wymierzać jej na własną rękę.

Wnioski uczonych

Uczeni omawiają ten przekaz przy zasadach qasamy i podkreślają, że oskarżenie o zabójstwo należy rozpatrywać z należytą starannością. Opisany wybór między odszkodowaniem za krew a przysięgami przedstawia historyczną praktykę i sam w sobie nie daje przyzwolenia na prywatny odwet. W sunnickich szkołach prawa szczegóły qasamy są różnie ujmowane, między innymi w kwestii tego, kto składa przysięgi i pod jakimi warunkami; sprawa należy do właściwych organów sądowych. Ibn Hadżar omawia ten przekaz w kontekście qasamy i ochrony życia.

Lekcje na dziś
  1. Nie oskarżaj nikogo o poważne przestępstwo bez starannego zebrania dowodów i rzetelnego postępowania.
  2. Sprawy karne pozostaw właściwym organom sądowym; samosąd zagraża życiu i sprawiedliwości.
  3. Jasno zapisuj zeznania i ustalenia, a gdy ktoś prosi cię o pomoc, postępuj uczciwie.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.