Sahih al-Bukhari, hadis 3906
Przekazany przez Suraqa ibn Malik. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Suraqa ibn Malik
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَأَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَالِكٍ الْمُدْلِجِيُّ ـ وَهْوَ ابْنُ أَخِي سُرَاقَةَ بْنِ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ ـ أَنَّ أَبَاهُ، أَخْبَرَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ سُرَاقَةَ بْنَ جُعْشُمٍ، يَقُولُ جَاءَنَا رُسُلُ كُفَّارِ قُرَيْشٍ يَجْعَلُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبِي بَكْرٍ دِيَةَ كُلِّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا، مَنْ قَتَلَهُ أَوْ أَسَرَهُ، فَبَيْنَمَا أَنَا جَالِسٌ فِي مَجْلِسٍ مِنْ مَجَالِسِ قَوْمِي بَنِي مُدْلِجٍ أَقْبَلَ رَجُلٌ مِنْهُمْ حَتَّى قَامَ عَلَيْنَا وَنَحْنُ جُلُوسٌ، فَقَالَ يَا سُرَاقَةُ، إِنِّي قَدْ رَأَيْتُ آنِفًا أَسْوِدَةً بِالسَّاحِلِ ـ أُرَاهَا مُحَمَّدًا وَأَصْحَابَهُ. قَالَ سُرَاقَةُ فَعَرَفْتُ أَنَّهُمْ هُمْ، فَقُلْتُ لَهُ إِنَّهُمْ لَيْسُوا بِهِمْ، وَلَكِنَّكَ رَأَيْتَ فُلاَنًا وَفُلاَنًا انْطَلَقُوا بِأَعْيُنِنَا. ثُمَّ لَبِثْتُ فِي الْمَجْلِسِ سَاعَةً، ثُمَّ قُمْتُ فَدَخَلْتُ فَأَمَرْتُ جَارِيَتِي أَنْ تَخْرُجَ بِفَرَسِي وَهْىَ مِنْ وَرَاءِ أَكَمَةٍ فَتَحْبِسَهَا عَلَىَّ، وَأَخَذْتُ رُمْحِي، فَخَرَجْتُ بِهِ مِنْ ظَهْرِ الْبَيْتِ، فَحَطَطْتُ بِزُجِّهِ الأَرْضَ، وَخَفَضْتُ عَالِيَهُ حَتَّى أَتَيْتُ فَرَسِي فَرَكِبْتُهَا، فَرَفَعْتُهَا تُقَرَّبُ بِي حَتَّى دَنَوْتُ مِنْهُمْ، فَعَثَرَتْ بِي فَرَسِي، فَخَرَرْتُ عَنْهَا فَقُمْتُ، فَأَهْوَيْتُ يَدِي إِلَى كِنَانَتِي فَاسْتَخْرَجْتُ مِنْهَا الأَزْلاَمَ، فَاسْتَقْسَمْتُ بِهَا أَضُرُّهُمْ أَمْ لاَ فَخَرَجَ الَّذِي أَكْرَهُ، فَرَكِبْتُ فَرَسِي، وَعَصَيْتُ الأَزْلاَمَ، تُقَرِّبُ بِي حَتَّى إِذَا سَمِعْتُ قِرَاءَةَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ لاَ يَلْتَفِتُ، وَأَبُو بَكْرٍ يُكْثِرُ الاِلْتِفَاتَ سَاخَتْ يَدَا فَرَسِي فِي الأَرْضِ حَتَّى بَلَغَتَا الرُّكْبَتَيْنِ، فَخَرَرْتُ عَنْهَا ثُمَّ زَجَرْتُهَا فَنَهَضَتْ، فَلَمْ تَكَدْ تُخْرِجُ يَدَيْهَا، فَلَمَّا اسْتَوَتْ قَائِمَةً، إِذَا لأَثَرِ يَدَيْهَا عُثَانٌ سَاطِعٌ فِي السَّمَاءِ مِثْلُ الدُّخَانِ، فَاسْتَقْسَمْتُ بِالأَزْلاَمِ، فَخَرَجَ الَّذِي أَكْرَهُ، فَنَادَيْتُهُمْ بِالأَمَانِ فَوَقَفُوا، فَرَكِبْتُ فَرَسِي حَتَّى جِئْتُهُمْ، وَوَقَعَ فِي نَفْسِي حِينَ لَقِيتُ مَا لَقِيتُ مِنَ الْحَبْسِ عَنْهُمْ أَنْ سَيَظْهَرُ أَمْرُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ قَوْمَكَ قَدْ جَعَلُوا فِيكَ الدِّيَةَ. وَأَخْبَرْتُهُمْ أَخْبَارَ مَا يُرِيدُ النَّاسُ بِهِمْ، وَعَرَضْتُ عَلَيْهِمِ الزَّادَ وَالْمَتَاعَ، فَلَمْ يَرْزَآنِي وَلَمْ يَسْأَلاَنِي إِلاَّ أَنْ قَالَ أَخْفِ عَنَّا. فَسَأَلْتُهُ أَنْ يَكْتُبَ لِي كِتَابَ أَمْنٍ، فَأَمَرَ عَامِرَ بْنَ فُهَيْرَةَ، فَكَتَبَ فِي رُقْعَةٍ مِنْ أَدِيمٍ، ثُمَّ مَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَقِيَ الزُّبَيْرَ فِي رَكْبٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ كَانُوا تِجَارًا قَافِلِينَ مِنَ الشَّأْمِ، فَكَسَا الزُّبَيْرُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبَا بَكْرٍ ثِيَابَ بَيَاضٍ، وَسَمِعَ الْمُسْلِمُونَ بِالْمَدِينَةِ مَخْرَجَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ مَكَّةَ، فَكَانُوا يَغْدُونَ كُلَّ غَدَاةٍ إِلَى الْحَرَّةِ فَيَنْتَظِرُونَهُ، حَتَّى يَرُدَّهُمْ حَرُّ الظَّهِيرَةِ، فَانْقَلَبُوا يَوْمًا بَعْدَ مَا أَطَالُوا انْتِظَارَهُمْ، فَلَمَّا أَوَوْا إِلَى بُيُوتِهِمْ، أَوْفَى رَجُلٌ مِنْ يَهُودَ عَلَى أُطُمٍ مِنْ آطَامِهِمْ لأَمْرٍ يَنْظُرُ إِلَيْهِ، فَبَصُرَ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ مُبَيَّضِينَ يَزُولُ بِهِمُ السَّرَابُ، فَلَمْ يَمْلِكِ الْيَهُودِيُّ أَنْ قَالَ بِأَعْلَى صَوْتِهِ يَا مَعَاشِرَ الْعَرَبِ هَذَا جَدُّكُمُ الَّذِي تَنْتَظِرُونَ. فَثَارَ الْمُسْلِمُونَ إِلَى السِّلاَحِ، فَتَلَقَّوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِظَهْرِ الْحَرَّةِ، فَعَدَلَ بِهِمْ ذَاتَ الْيَمِينِ حَتَّى نَزَلَ بِهِمْ فِي بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ، وَذَلِكَ يَوْمَ الاِثْنَيْنِ مِنْ شَهْرِ رَبِيعٍ الأَوَّلِ، فَقَامَ أَبُو بَكْرٍ لِلنَّاسِ، وَجَلَسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَامِتًا، فَطَفِقَ مَنْ جَاءَ مِنَ الأَنْصَارِ مِمَّنْ لَمْ يَرَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُحَيِّي أَبَا بَكْرٍ، حَتَّى أَصَابَتِ الشَّمْسُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ أَبُو بَكْرٍ حَتَّى ظَلَّلَ عَلَيْهِ بِرِدَائِهِ، فَعَرَفَ النَّاسُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ ذَلِكَ، فَلَبِثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ بِضْعَ عَشْرَةَ لَيْلَةً وَأُسِّسَ الْمَسْجِدُ الَّذِي أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى، وَصَلَّى فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، ثُمَّ رَكِبَ رَاحِلَتَهُ فَسَارَ يَمْشِي مَعَهُ النَّاسُ حَتَّى بَرَكَتْ عِنْدَ مَسْجِدِ الرَّسُولِ صلى الله عليه وسلم بِالْمَدِينَةِ، وَهْوَ يُصَلِّي فِيهِ يَوْمَئِذٍ رِجَالٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، وَكَانَ مِرْبَدًا لِلتَّمْرِ لِسُهَيْلٍ وَسَهْلٍ غُلاَمَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي حَجْرِ أَسْعَدَ بْنِ زُرَارَةَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ بَرَكَتْ بِهِ رَاحِلَتُهُ " هَذَا إِنْ شَاءَ اللَّهُ الْمَنْزِلُ ". ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْغُلاَمَيْنِ، فَسَاوَمَهُمَا بِالْمِرْبَدِ لِيَتَّخِذَهُ مَسْجِدًا، فَقَالاَ لاَ بَلْ نَهَبُهُ لَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، ثُمَّ بَنَاهُ مَسْجِدًا، وَطَفِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْقُلُ مَعَهُمُ اللَّبِنَ فِي بُنْيَانِهِ، وَيَقُولُ وَهُوَ يَنْقُلُ اللَّبِنَ " هَذَا الْحِمَالُ لاَ حِمَالَ خَيْبَرْ هَذَا أَبَرُّ رَبَّنَا وَأَطْهَرْ ". وَيَقُولُ " اللَّهُمَّ إِنَّ الأَجْرَ أَجْرُ الآخِرَهْ فَارْحَمِ الأَنْصَارَ وَالْمُهَاجِرَهْ ". فَتَمَثَّلَ بِشِعْرِ رَجُلٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ لَمْ يُسَمَّ لِي. قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَلَمْ يَبْلُغْنَا فِي الأَحَادِيثِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَمَثَّلَ بِبَيْتِ شِعْرٍ تَامٍّ غَيْرِ هذه الآيات
Powiedział Ibn Szihab: Poinformował mnie Abd ar-Rahman ibn Malik al-Mudlidżi – który jest bratankiem Suraki ibn Malika ibn Dżuszm – że jego ojciec przekazał mu, iż słyszał, jak Suraka ibn Dżuszum mówił:
«Przybyli do nas wysłannicy niewiernych z Kurajszytów, wyznaczając nagrodę za Posłańca Allaha ﷺ i Abu Bakra w wysokości dija (odszkodowania za krew) za każdego z nich, dla tego, kto by ich zabił lub pojmał. Gdy siedziałem na zgromadzeniu mojego ludu, Banu Mudlidż, podszedł do nas pewien człowiek z nich i stanął przed nami, gdy siedzieliśmy, mówiąc: 'O Surako! Właśnie widziałem ciemne postacie na wybrzeżu i sądzę, że to Muhammad i jego towarzysze'. Suraka powiedział: 'Zrozumiałem, że to oni, ale odpowiedziałem mu: To nie oni, widziałeś raczej tego i owego, którzy wyruszyli na naszych oczach'. Pozostałem na zgromadzeniu przez chwilę, potem wstałem i wszedłem do domu, rozkazując mojej służącej, aby wyprowadziła mojego konia, który był za wzgórzem, i przygotowała go dla mnie. Wziąłem moją włócznię i wyszedłem tylnymi drzwiami domu, ciągnąc koniec włóczni po ziemi i trzymając ją nisko, aż dotarłem do konia. Dosiałem go i pognałem galopem w ich stronę. Gdy się zbliżyłem, mój koń potknął się i spadłem z niego. Wstałem, sięgnąłem ręką do kołczanu, wyjąłem strzały wróżebne i rzuciłem losy, czy mam im zaszkodzić, czy nie, i wypadł los, którego nienawidziłem. Ale ponownie dosiadłem konia i zlekceważyłem strzały, pędząc galopem, aż usłyszałem recytację Koranu przez Posłańca Allaha ﷺ, który nie rozglądał się na boki, podczas gdy Abu Bakr często się oglądał. Nagle przednie nogi mojego konia zapadły się w ziemię aż po kolana i spadłem z niego. Skarciłem go, a on wstał, ale ledwo mógł wyciągnąć nogi z ziemi. Gdy stanął prosto, zobaczyłem, że ślady jego nóg wzbijały pył w niebo jak dym. Ponownie rzuciłem losy strzałami i znów wypadł ten, którego nienawidziłem. Wtedy zawołałem do nich o bezpieczeństwo, a oni się zatrzymali. Dosiałem konia i podjechałem do nich. Gdy doświadczyłem tego, czego doświadczyłem, będąc powstrzymanym od dosięgnięcia ich, zrozumiałem w duchu, że sprawa Posłańca Allaha ﷺ zwycięży. Powiedziałem do niego: 'Twój lud wyznaczył za twoją głowę nagrodę równą dija'. Poinformowałem ich o tym, co ludzie przeciwko nim knują, i zaoferowałem im prowiant i dobra, ale niczego nie wzięli ani o nic nie prosili, poza tym, że powiedział: 'Ukryj nas'. Poprosiłem go, aby napisał dla mnie dokument bezpieczeństwa, i rozkazał Amirowi ibn Fuhajrze, aby napisał go na kawałku pergaminu. Następnie Posłaniec Allaha ﷺ ruszył w dalszą drogę». Powiedział Ibn Szihab: I poinformował mnie Urwa ibn az-Zubajr, że Posłaniec Allaha ﷺ spotkał az-Zubajra w karawanie muzułmańskich kupców wracających z Szam. Az-Zubajr zaopatrzył Posłańca Allaha ﷺ i Abu Bakra w białe szaty. Muzułmanie w Medynie, dowiedziawszy się o wymarszu Posłańca Allaha ﷺ z Mekki, wychodzili każdego ranka na Harrę, czekając na niego, aż upał południa zmuszał ich do powrotu. Pewnego dnia, po długim oczekiwaniu, wrócili do swoich domów. Gdy już w nich byli, pewien Żyd wszedł na dach jednego z ich fortów, aby czegoś poszukać, i ujrzał Posłańca Allaha ﷺ i jego towarzyszy ubranych na biało, wyłaniających się z mirażu. Żyd nie mógł powstrzymać się od krzyku na cały głos: «O gromado Arabów! Oto wasz pan, na którego czekaliście!». Muzułmanie chwycili za broń i przyjęli Posłańca Allaha ﷺ na szczycie Harry. Poprowadził ich w prawo, aż zsiadł w dzielnicy Banu Amr ibn Auf, a było to w poniedziałek miesiąca Rabi al-Awwal. Abu Bakr wstał, by przyjąć ludzi, podczas gdy Posłaniec Allaha ﷺ siedział w milczeniu. Niektórzy z Ansarów, którzy przyszli i nigdy wcześniej nie widzieli Posłańca Allaha ﷺ, zaczęli witać Abu Bakra, aż słońce padło na Posłańca Allaha ﷺ, a Abu Bakr podszedł i zasłonił go swoim płaszczem; wtedy ludzie rozpoznali Posłańca Allaha ﷺ. Posłaniec Allaha ﷺ pozostał u Banu Amr ibn Auf dziesięć nocy i założył meczet, który został ustanowiony na podstawie bogobojności (takwa), i modlił się w nim. Następnie dosiadł swojej wielbłądzicy i ruszył dalej, a ludzie szli obok niego, aż wielbłądzica uklękła w miejscu Meczetu Proroka ﷺ w Medynie. W tamtych dniach modlili się tam niektórzy muzułmanie, a miejsce to było dziedzińcem do suszenia daktyli należącym do Suhajla i Sahla, dwóch chłopców-sierot pozostających pod opieką Asada ibn Zurary. Gdy jego wierzchowiec ukląkł, Posłaniec Allaha ﷺ powiedział: «To będzie, jeśli Allah zechce, nasze miejsce zamieszkania». Następnie Posłaniec Allaha ﷺ wezwał obu chłopców i negocjował z nimi cenę dziedzińca, aby uczynić z niego meczet. Powiedzieli: «Nie, lecz darujemy ci go, o Posłańcu Allaha!». Zbudował więc tam meczet, a Posłaniec Allaha ﷺ zaczął przenosić z nimi cegły podczas budowy, mówiąc podczas noszenia cegieł: «Ten ładunek to nie ładunek z Chajbaru; ten jest bardziej cnotliwy u naszego Pana i czystszy». I mówił: «O Allahu! Zaprawdę prawdziwa nagroda to nagroda w Życiu Przyszłym, miej więc miłosierdzie dla Ansarów i Muhadżirów». Tak recytował wiersz pewnego muzułmanina, którego imienia mi nie podano. Powiedział Ibn Szihab: I nie dotarło do nas w hadisach, aby Posłaniec Allaha ﷺ recytował kompletny wiersz poetycki inny niż te wersy.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Allah chronił Proroka ﷺ podczas hidżry, po której Ansarowie powitali go.
Hadis opisuje hidżrę Proroka ﷺ i Abu Bakra z Mekki do Medyny: Suraqa ścigał ich, lecz po niezwykłych przeszkodach pozwolił im bezpiecznie kontynuować podróż. Następnie muzułmanie z Medyny powitali Proroka ﷺ.
Ustalona rekompensata wypłacana rodzinie zabitej osoby.
Strzały używane przed islamem do podejmowania decyzji przez losowanie.
Muzułmanie z Medyny, którzy powitali Proroka ﷺ i emigrantów z Mekki oraz udzielili im pomocy.
Klasyczni uczeni wskazują, że Allah chronił Proroka ﷺ podczas hidżry, a Suraqa ostatecznie porzucił wrogie zamiary. Używanie przez niego strzał wróżebnych jest przedstawione jako część jego życia sprzed nawrócenia, a nie jako praktyka dozwolona w islamie. Przybycie do Medyny ukazuje zasługi Ansarów oraz braterstwo między Ansarami a Muhadżirami. Uczeni wyciągają również z budowy meczetu wniosek, że sam Prorok ﷺ brał w niej udział, a grunt pod meczet należy pozyskiwać z należytą starannością i zgodnie z prawem.
- Wytrwaj w dążeniu do dobra i ufaj Allahowi, podejmując zarazem rozsądne środki ostrożności.
- Witaj nowych członków swojej społeczności, udzielając im konkretnej pomocy, tak jak Ansarowie pomogli Muhadżirom.
- Sam przyczyniaj się do wspólnego dobra i traktuj majątek — zwłaszcza majątek sierot — z troską i sprawiedliwością.
Ten przekaz opowiada o przygotowaniach i wyjeździe Proroka ﷺ z Mekki, uzupełniając historię podróży.
Sahih al-Bukhari · #3907 (Sahih)Ten hadis opowiada o przybyciu Proroka ﷺ do Medyny i powitaniu go przez muzułmanów.
Sahih al-Bukhari · #3778 (Sahih)Ten przekaz podkreśla troskę i wierność Ansarów oraz uzupełnia obraz ich gościnnego przyjęcia Muhadżirów.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.