Sahih al-Bukhari, hadis 4141
Przekazany przez Aisha. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Aisha
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ صَالِحٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، وَكُلُّهُمْ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنْ حَدِيثِهَا، وَبَعْضُهُمْ كَانَ أَوْعَى لِحَدِيثِهَا مِنْ بَعْضٍ وَأَثْبَتَ لَهُ اقْتِصَاصًا، وَقَدْ وَعَيْتُ عَنْ كُلِّ رَجُلٍ مِنْهُمُ الْحَدِيثَ الَّذِي حَدَّثَنِي عَنْ عَائِشَةَ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا، وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ، قَالُوا قَالَتْ عَائِشَةُ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ سَفَرًا أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيُّهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا، خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَخَرَجَ فِيهَا سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا أُنْزِلَ الْحِجَابُ، فَكُنْتُ أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ، فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ، دَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ، آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي، فَلَمَسْتُ صَدْرِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ، فَرَجَعْتُ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي، فَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ، قَالَتْ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يُرَحِّلُونِي فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي، فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ أَرْكَبُ عَلَيْهِ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يَهْبُلْنَ وَلَمْ يَغْشَهُنَّ اللَّحْمُ، إِنَّمَا يَأْكُلْنَ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ، فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ وَحَمَلُوهُ، وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ فَسَارُوا، وَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ وَلَيْسَ بِهَا مِنْهُمْ دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ، فَتَيَمَّمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ، وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ، فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ، فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي، وَكَانَ رَآنِي قَبْلَ الْحِجَابِ، فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي، فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي، وَاللَّهِ مَا تَكَلَّمْنَا بِكَلِمَةٍ وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ، وَهَوَى حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ، فَوَطِئَ عَلَى يَدِهَا، فَقُمْتُ إِلَيْهَا فَرَكِبْتُهَا، فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، وَهُمْ نُزُولٌ ـ قَالَتْ ـ فَهَلَكَ {فِيَّ} مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى كِبْرَ الإِفْكِ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ. قَالَ عُرْوَةُ أُخْبِرْتُ أَنَّهُ كَانَ يُشَاعُ وَيُتَحَدَّثُ بِهِ عِنْدَهُ، فَيُقِرُّهُ وَيَسْتَمِعُهُ وَيَسْتَوْشِيهِ. وَقَالَ عُرْوَةُ أَيْضًا لَمْ يُسَمَّ مِنْ أَهْلِ الإِفْكِ أَيْضًا إِلاَّ حَسَّانُ بْنُ ثَابِتٍ، وَمِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ، وَحَمْنَةُ بِنْتُ جَحْشٍ فِي نَاسٍ آخَرِينَ، لاَ عِلْمَ لِي بِهِمْ، غَيْرَ أَنَّهُمْ عُصْبَةٌ ـ كَمَا قَالَ اللَّهُ تَعَالَى ـ وَإِنَّ كُبْرَ ذَلِكَ يُقَالُ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَىٍّ ابْنُ سَلُولَ. قَالَ عُرْوَةُ كَانَتْ عَائِشَةُ تَكْرَهُ أَنْ يُسَبَّ عِنْدَهَا حَسَّانُ، وَتَقُولُ إِنَّهُ الَّذِي قَالَ: فَإِنَّ أَبِي وَوَالِدَهُ وَعِرْضِي لِعِرْضِ مُحَمَّدٍ مِنْكُمْ وِقَاءُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا، وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ، وَهْوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللُّطْفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي، إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ " ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَذَلِكَ يَرِيبُنِي وَلاَ أَشْعُرُ بِالشَّرِّ، حَتَّى خَرَجْتُ حِينَ نَقَهْتُ، فَخَرَجْتُ مَعَ أُمِّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، وَكَانَ مُتَبَرَّزَنَا، وَكُنَّا لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا. قَالَتْ وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي الْبَرِّيَّةِ قِبَلَ الْغَائِطِ، وَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا، قَالَتْ فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ وَهْىَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ بْنِ عَبَّادِ بْنِ الْمُطَّلِبِ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي، حِينَ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا، فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ، أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا فَقَالَتْ أَىْ هَنْتَاهْ وَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ وَقُلْتُ مَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ ـ قَالَتْ ـ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ لَهُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهُ مَاذَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ هَوِّنِي عَلَيْكِ، فَوَاللَّهِ لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةً عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا لَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا. قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ، حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، ثُمَّ أَصْبَحْتُ أَبْكِي ـ قَالَتْ ـ وَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ يَسْأَلُهُمَا وَيَسْتَشِيرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ ـ قَالَتْ ـ فَأَمَّا أُسَامَةُ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ، فَقَالَ أُسَامَةُ أَهْلَكَ وَلاَ نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا. وَأَمَّا عَلِيٌّ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ، وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَسَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ. قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " أَىْ بَرِيرَةُ هَلْ رَأَيْتِ مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ". قَالَتْ لَهُ بَرِيرَةُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا قَطُّ أَغْمِصُهُ، غَيْرَ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا، فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ ـ قَالَتْ ـ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ يَوْمِهِ، فَاسْتَعْذَرَ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَقَالَ " يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ قَدْ بَلَغَنِي عَنْهُ أَذَاهُ فِي أَهْلِي، وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ أَخُو بَنِي عَبْدِ الأَشْهَلِ فَقَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعْذِرُكَ، فَإِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ أَمَرْتَنَا فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ. قَالَتْ فَقَامَ رَجُلٌ مِنَ الْخَزْرَجِ، وَكَانَتْ أُمُّ حَسَّانَ بِنْتَ عَمِّهِ مِنْ فَخِذِهِ، وَهْوَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ، وَهْوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ ـ قَالَتْ ـ وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا، وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ، وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ، وَلَوْ كَانَ مِنْ رَهْطِكَ مَا أَحْبَبْتَ أَنْ يُقْتَلَ. فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ ـ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدٍ ـ فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ. قَالَتْ فَثَارَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ ـ قَالَتْ ـ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ ـ قَالَتْ ـ فَبَكَيْتُ يَوْمِي ذَلِكَ كُلَّهُ، لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ ـ قَالَتْ ـ وَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي، وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا، لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، حَتَّى إِنِّي لأَظُنُّ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي، فَبَيْنَا أَبَوَاىَ جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي ـ قَالَتْ ـ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْنَا، فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ ـ قَالَتْ ـ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي بِشَىْءٍ ـ قَالَتْ ـ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ، يَا عَائِشَةُ إِنَّهُ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً، فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ، فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ ثُمَّ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً، فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِّي فِيمَا قَالَ. فَقَالَ أَبِي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَتْ أُمِّي وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ مِنَ الْقُرْآنِ كَثِيرًا إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَقَدْ سَمِعْتُمْ هَذَا الْحَدِيثَ حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي أَنْفُسِكُمْ وَصَدَّقْتُمْ بِهِ، فَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي مِنْهُ بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي، فَوَاللَّهِ لاَ أَجِدُ لِي وَلَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ أَبَا يُوسُفَ حِينَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} ثُمَّ تَحَوَّلْتُ وَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي حِينَئِذٍ بَرِيئَةٌ، وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ مُنْزِلٌ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، لَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ، وَلَكِنْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا، فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَجْلِسَهُ، وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ، حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ، حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِنَ الْعَرَقِ مِثْلُ الْجُمَانِ وَهْوَ فِي يَوْمٍ شَاتٍ، مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي أُنْزِلَ عَلَيْهِ ـ قَالَتْ ـ فَسُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ يَضْحَكُ، فَكَانَتْ أَوَّلَ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا أَنْ قَالَ " يَا عَائِشَةُ أَمَّا اللَّهُ فَقَدْ بَرَّأَكِ ". قَالَتْ فَقَالَتْ لِي أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ. فَقُلْتُ وَاللَّهِ لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، فَإِنِّي لاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ ـ قَالَتْ ـ وَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ} الْعَشْرَ الآيَاتِ، ثُمَّ أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي. قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ وَفَقْرِهِ ـ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ. فَأَنْزَلَ اللَّهُ { وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ} إِلَى قَوْلِهِ {غَفُورٌ رَحِيمٌ} قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ بَلَى وَاللَّهِ إِنِّي لأُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ وَقَالَ وَاللَّهِ لَا أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَأَلَ زَيْنَبَ بِنْتَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي فَقَالَ لِزَيْنَبَ مَاذَا عَلِمْتِ أَوْ رَأَيْتِ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي وَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ إِلَّا خَيْرًا قَالَتْ عَائِشَةُ وَهِيَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ قَالَتْ وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَهَذَا الَّذِي بَلَغَنِي مِنْ حَدِيثِ هَؤُلَاءِ الرَّهْطِ ثُمَّ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ وَاللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ الَّذِي قِيلَ لَهُ مَا قِيلَ لَيَقُولُ سُبْحَانَ اللَّهِ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا كَشَفْتُ مِنْ كَنَفِ أُنْثَى قَطُّ قَالَتْ ثُمَّ قُتِلَ بَعْدَ ذَلِكَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
Przedstawiono narrację od `Aiszy: Za każdym razem, gdy Messenger Allah (ﷺ) zamierzał wyruszyć w podróż, losował spośród swoich żon, a Messenger Allah (ﷺ) zabierał ze sobą tę, na którą los padł. Losowali spośród nas podczas jednej z jego Ghazwat, w której brał udział. Los padł na mnie, więc poszłam z Messengerem Allah (ﷺ) po tym, jak zostało objawione nakaz zasłaniania (kobiet). Byłam przewożona (na grzbiecie wielbłąda) w mojej howdzie i z niej zsiadłam, gdy zatrzymaliśmy się. Szliśmy więc, aż Messenger Allah (ﷺ) skończył swoją Ghazwę i wrócił. Gdy zbliżaliśmy się do miasta Medyna, ogłosił nocą, że czas na odjazd. Gdy ogłoszono odjazd, wstałam i oddaliłam się od obozów wojskowych, a po załatwieniu potrzeb, wróciłam do mojego wierzchowca. Dotknęłam klatki piersiowej, aby sprawdzić, czy moja naszyjnik, wykonany z koralików Zifar (czyli jemeńskich koralików, częściowo czarnych, częściowo białych), zniknął. Wróciłam więc, aby poszukać naszyjnika, i moje poszukiwania mnie zatrzymały. (W tym czasie) ludzie, którzy zwykle nosili mnie na wielbłądzie, przyszli, zabrali moją howdę i położyli ją na grzbiecie mojego wielbłąda, na którym jeździłam, ponieważ uważali, że jestem w niej. W tamtych czasach kobiety były lekkie, bo nie tyły, a ciało nie pokrywało się obfitością mięsa, ponieważ jadły tylko trochę jedzenia. Ci ludzie więc, nie zwracając uwagi na lekkość howdy podczas jej podnoszenia i noszenia, zrobili to, a ja byłam jeszcze młodą dziewczyną. Sprawili, że wielbłąd podniósł się, a wszyscy odeszli (z nim). Odnalazłam naszyjnik po odejściu armii. Potem poszłam do ich obozowiska, aby znaleźć nikogo, kto by wywołał alarm, ani nikogo, kto by odpowiedział na wezwanie. Postanowiłam więc wrócić do miejsca, w którym zwykle przebywałam, myśląc, że będą za mną tęsknić i wrócą do mnie (w poszukiwaniu). Gdy siedziałam w miejscu odpoczynku, ogarnął mnie sen i zasnęłam. Safwan bin Al-Muattal As-Sulami Adh-Dhakwani był za armią. Gdy rano dotarł do mojego miejsca, zobaczył postać śpiącej osoby i rozpoznał mnie, widząc mnie, bo widział mnie wcześniej, zanim nakazano obowiązkowe zasłanianie (kobiet). Obudziłam się, gdy recytował Istirja' (
„Inna li l-lahi wa inna llahi raji'un”), rozpoznając mnie. Natychmiast zasłoniłam twarz chustą, i na mocy Allah, nie rozmawiałyśmy ani słowem, ani nie słyszałam, żeby mówił coś poza swoim Istirja'. Zsiadł z wielbłąda i kazał mu uklęknąć, kładąc nogę na przednich nogach, a potem wstałam i jechałam na nim. Następnie wyruszył, prowadząc wielbłąda, który mnie niósł, aż wyprzedziliśmy armię w skwarnym południowym słońcu, gdy ci odpoczywali (w obozie). (Z powodu tego wydarzenia) niektórzy ludzie sprowadzili na siebie zgubę, a najbardziej rozprzestrzeniającym się oszczerstwem był `Abdullah bin Ubai Ibn Salul." (Urwa powiedział: "Ludzie szerzyli oszczerstwo i mówili o tym w jego (tj. `Abdullaha) obecności, a on to potwierdził, słuchał tego i pytał o to, aby to utrzymać." `Urwa dodał również: "Nikt nie był wymieniany jako członek grupy oszczerczej oprócz (`Abdullaha), oprócz Hassana bin Thabita, Mistaha bin Uthathy i Hamny bint Jahsh, wraz z innymi, o których nie mam wiedzy, ale byli grupą, jak powiedział Allah. Mówi się, że najbardziej zaangażowany w szerzenie oszczerstwa był `Abdullah bin Ubai bin Salul." `Urwa dodał: "`Aisha nie lubiła, gdy Hassan był obrażany w jej obecności, i mówiła: 'To on powiedział: Mój ojciec i jego (tj. ojca mojego ojca) i moja cześć są dla ochrony honoru Muhammada od was.'" `Aisha dodała: "Po powrocie do Medyny zachorowałam na miesiąc. Ludzie szerzyli sfałszowane oszczerstwa oszczerców, a ja nic o tym nie wiedziałam, ale czułam, że w moim obecnym chorowaniu nie otrzymuję od Messenger Allah (ﷺ) takiej samej życzliwości, jaką otrzymywałam, gdy chorowałam wcześniej. (Ale teraz) Messenger Allah (ﷺ) tylko przychodził, pozdrawiał mnie i mówił: 'Jak się miewa ta (pani)?' i odchodził. To wzbudziło moje wątpliwości, ale nie odkryłam zła (tj. oszczerstwa), dopóki nie wyszłam po rekonwalescencji, wyszłam z Um Mistah do Al-Manasi', gdzie zwykle załatwialiśmy potrzeby, i nie wychodziłyśmy (by załatwić potrzeby) oprócz nocą, a to było przed tym, jak mieliśmy latryny blisko naszych domów. Ta nasza zwyczajowa praktyka załatwiania potrzeb była podobna do zwyczajów starożytnych Arabów żyjących na pustyni, bo było to uciążliwe, aby mieć latryny blisko domów. Więc ja i Um Mistah, córka Abu Ruhm bin Al-Muttalib bin `Abd Manaf, której matką była córka Sakhr bin 'Amir i ciotka Abu Bakra As-Siddiq, a jej synem był Mistah bin Uthatha bin `Abbas bin Al-Muttalib, wyszłyśmy. Ja i Um Mistah wróciłyśmy do mojego domu po tym, jak załatwiłyśmy potrzeby. Um Mistah potknęła się, zaplątując stopę w swój pokrycie, i wtedy powiedziała: 'Niech Mistah będzie zgubiony!' Powiedziałam: 'Co za trudne słowo wypowiedziałaś. Czy obrażasz mężczyznę, który brał udział w bitwie pod Badr?' Na to ona powiedziała: 'O Hantah! Nie słyszałaś, co on (tj. Mistah) powiedział?' Zapytałam: 'Co on powiedział?' Potem opowiedziała mi o oszczerstwie ludzi z Ifk. Moje cierpienie się pogorszyło, a gdy dotarłam do domu, przyszedł do mnie Messenger Allah (ﷺ), po powitaniu zapytał: 'Jak się miewa ta (pani)?' Powiedziałam: 'Czy pozwolisz mi udać się do moich rodziców?', bo chciałam się upewnić co do wiadomości od nich. Allah's Apostoł pozwolił mi (i poszłam do moich rodziców) i zapytałam moją matkę: 'O matko! O czym mówią ludzie?' Ona powiedziała: 'O moja córko! Nie martw się, bo ledwo jest urocza kobieta, którą kocha jej mąż, a jej mąż ma innych żon oprócz niej, które by się do niej przyczepiły.' Powiedziałam: 'Subhan-Allah! (Świadczę o wyjątkowości Allah). Czy ludzie naprawdę mówią w ten sposób?' Płakałam tej nocy aż do świtu, nie mogąc przestać płakać ani spać, a następnego ranka znów płakałam. Gdy opóźniono objawienie Boskiej Inspiracji, Messenger Allah (ﷺ) wezwał `Ali bin Abi Talib i Usamę bin Zaid, aby zapytali i skonsultowali się z nimi w sprawie rozwodu ze mną. Usama bin Zaid powiedział, co wiedział o mojej niewinności, i o szacunku, jaki do mnie zachował. Usama powiedział: '(O Messengerze Allah (ﷺ)!) Ona jest twoją żoną, a my nie znamy niczego oprócz dobra o niej.' `Ali bin Abi Talib powiedział: 'O Messengerze Allah (ﷺ)! Allah nie stawia cię w trudnej sytuacji, a jest wiele kobiet oprócz niej, ale zapytaj służebnicę, która powie ci prawdę.' Na to Messenger Allah (ﷺ) wezwał Barirę (tj. służebnicę) i powiedział: 'O Barira! Czy widziałaś coś, co wzbudziło twoje podejrzenia?' Barira powiedziała mu: 'Przy Tym, Który posłał cię z Prawdą, nigdy nie widziałam niczego w niej (tj. Aiszy), co bym ukryła, oprócz tego, że jest młodą dziewczyną, która śpi, zostawiając ciasto swojej rodziny na zewnątrz, aby weszły kozy domowe i zjadły je.' W tym dniu Messenger Allah (ﷺ) wstał na pulpicie i skarżył się na `Abdullaha bin Ubai (bin Salul) przed swoimi towarzyszami, mówiąc: 'O wy muzułmanie! Kto mi ulży od tego człowieka, który zranił mnie swoim złym oszczerstwem o mojej rodzinie? Przy Allah, nie znam niczego oprócz dobra o mojej rodzinie, a oni oskarżyli człowieka, o którym nic nie wiem oprócz dobra, i on nigdy nie wchodził do mojego domu oprócz ze mną.' Sa`d bin Mu`adh, brat Banu `Abd Al-Ashhal, wstał i powiedział: 'O Messengerze Allah (ﷺ)! Uwolnię cię od niego; jeśli jest z plemienia Al-Aus, to odrąbię mu głowę, a jeśli jest z naszych braci, czyli Al-Khazraj, to rozkaż nam, a spełnimy twoje polecenie.' Na to wstał mężczyzna z Al-Khazraj. Um Hassan, jego kuzyn, był z jego gałęzi plemienia, i był Sa`d bin Ubada, przywódca Al-Khazraj. Przed tym wydarzeniem był pobożnym człowiekiem, ale jego miłość do plemienia skłoniła go do powiedzenia Sa`dowi (bin Mu`adh): 'Przy Allah, kłamiesz; nie chcesz i nie możesz go zabić. Gdyby należał do twojego ludu, nie życzyłbyś mu śmierci.' Na to Usaid bin Hudair, kuzyn Sa`da (bin Mu`adha), wstał i powiedział do Sa`d bin 'Ubada: 'Przy Allah! Kłamiesz! Na pewno go zabijemy, a ty jesteś hipokrytą, który broni hipokrytów.' W tym momencie obie grupy Al-Aus i Al-Khazraj tak się podnieciły, że prawie zaczęły się bić, podczas gdy Messenger Allah (ﷺ) stał na pulpicie. Messenger Allah (ﷺ) powstrzymywał ich, aż uciszyli się, i on też. Cały ten dzień płakałam, nie przestając, i nie mogłam zasnąć. Rano moi rodzice byli ze mną, a ja płakałam przez dwie noce i dzień, nie mogąc przestać, aż myślałam, że wybuchnę z płaczu. Wtedy, gdy siedzieli ze mną moi rodzice i płakałam, poprosiła mnie jedna z Ansarów, abym ją wpuściła. Pozwoliłam jej wejść, a gdy weszła, usiadła i zaczęła płakać ze mną. Gdy byliśmy w tym stanie, przyszedł Messenger Allah (ﷺ), pozdrowił nas i usiadł. Od tego dnia nigdy ze mną nie usiadł. Minął miesiąc i nie nadeszła żadna Boska Inspiracja w mojej sprawie. Wtedy Allah's Apostoł odczytał Tashah-hud i powiedział: 'Amma Badu, o `Aisho! Zostałam poinformowana o tobie tak i tak; jeśli jesteś niewinna, to wkrótce Allah ujawni twoją niewinność, a jeśli popełniłaś grzech, to pokutuj u Allah i proś Go o przebaczenie, bo gdy sługa wyznaje swoje grzechy i prosi o przebaczenie, Allah przyjmuje jego pokutę.' Gdy Messenger Allah (ﷺ) skończył swoje przemówienie, moje łzy całkowicie ustały, i nie czułam już ani jednej kropli łzy. Powiedziałam do mojego ojca: 'Odpowiedz na słowa Messenger Allah (ﷺ) w moim imieniu, co on powiedział.' Mój ojciec powiedział: 'Przy Allah, nie wiem, co powiedzieć Messengerowi Allah (ﷺ).' Potem powiedziałam do mojej matki: 'Odpowiedz na słowa Messengerowi Allah (ﷺ) w moim imieniu, co on powiedział.' Ona powiedziała: 'Przy Allah, nie wiem, co powiedzieć Messengerowi Allah (ﷺ).' Mimo że byłam młodą dziewczyną i miałam niewielką wiedzę o Qur'an, powiedziałam: 'Przy Allah, nie wątpię, że usłyszałaś ten (oszczerczy) słowo, które zostało zaszczepione w twoich sercach (tj. umysłach) i przyjęłaś je jako prawdę. Teraz, jeśli powiem, że jestem niewinna, nie uwierzycie mi, a jeśli się przyznam, a Allah wie, że jestem niewinna, to na pewno mi uwierzycie. Przy Allah, nie znajduję dla siebie i was innego podobieństwa niż ojca Józefa, gdy powiedział: '(Dla mnie) cierpliwość jest najbardziej odpowiednia wobec tego, co wy twierdzicie; to Allah (sam) jest Tym, od którego można szukać pomocy.' Potem odwróciłam się na drugą stronę i położyłam na łóżku; i wtedy Allah wiedział, że jestem niewinna, i miałam nadzieję, że Allah ujawni moją niewinność. Ale przy Allah, nigdy nie myślałam, że Allah ujawni w mojej sprawie Boską Inspirację, która będzie recytowana (na zawsze), bo uważałam się za zbyt niegodną, by Allah mówił o mnie coś z mojego powodu, ale miałam nadzieję, że Messenger Allah (ﷺ) może mieć sen, w którym Allah potwierdzi moją niewinność. Jednak, przy Allah, zanim Messenger Allah (ﷺ) opuścił swoje miejsce i zanim ktokolwiek z domowników opuścił, nadeszła do niego Boska Inspiracja. I tak, ogarnęła go ta sama trudność, która go zwykle nawiedzała, gdy był inspirowany Bosko. Pot z jego ciała spadał jak perły, choć był dzień zimowy, i to z powodu ciężaru słowa, które mu się objawiło. Gdy ten stan ustał, wstał uśmiechnięty, a pierwszym słowem, które powiedział, było: 'O `Aisho! Allah wyjawił twoją niewinność!'" Potem moja matka powiedziała do mnie: 'Wstań i idź do niego (tj. do Messenger Allah (ﷺ)).' Odpowiedziałam: 'Przy Allah, nie pójdę do niego, i nie chwalę nikogo oprócz Allah.' Wtedy Allah objawił dziesięć wersów: - "Zaprawdę! Ci, którzy szerzyli oszczerstwo, są zgrają spośród was............." (24.11-20) Allah objawił te wersety Koranu, aby potwierdzić moją niewinność. Abu Bakr As-Siddiq, który zwykle wydawał pieniądze na Mistaha bin Uthathę z powodu jego pokrewieństwa i biedy, powiedział: 'Przy Allah, nigdy nie dam Mistahowi bin Uthathie nic po tym, co powiedział o Aisho.' Wtedy Allah objawił:-- "I nie zakazujcie tym spośród was, którzy są dobrzy i bogaci, aby nie dawali (jakiejkolwiek pomocy) swoim krewnym, potrzebującym i tym, którzy opuścili swoje domy dla Allah. Niech wybaczą i przebaczą. Czy nie kochacie, aby Allah wam przebaczył? A Allah jest Przebaczający, Miłosierny." (24.22) Abu Bakr As-Siddiq powiedział: 'Tak, przy Allah, chciałabym, aby Allah mi przebaczył.' i nadal dawał Mistahowi pieniądze, które mu wcześniej dawał. Dodał też: 'Przy Allah, nigdy go nie pozbawię tego.' `Aisha dodała: "Messenger Allah (ﷺ) również zapytał Zainab bint Jahsh (swoją żonę) o moją sprawę. Powiedział do Zainab: 'Co wiesz i co widziałaś?' Ona odpowiedziała: 'O Messengerze Allah (ﷺ)! Powstrzymuję się od fałszywego twierdzenia, że cokolwiek słyszałam lub widziałam. Przy Allah, nic nie wiem oprócz dobra (o `Aisho).' Spośród żon Proroka (ﷺ), Zainab była moją równorzędną (w urodzie i w miłości, którą otrzymywała od Proroka), ale Allah ocalił ją od tego zła z powodu jej pobożności. Jej siostra Hamna zaczęła się o nią troszczyć, i została zniszczona razem z tymi, którzy zostali zniszczeni. Człowiek, którego obwiniano, powiedział: 'Subhan-Allah! Przy Nim, w Której ręce jest moja dusza, nigdy nie odkryłem zasłony (tj. zasłony) żadnej kobiety.' Później mężczyzna został męczennikiem w Allah's Cause.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Niewinność Aiszy została potwierdzona przez objawienie od Allaha po bolesnej kampanii oszczerstw.
Hadis opisuje kampanię oszczerstw przeciwko Aiszy po wyprawie wojennej i jej pozostaniu za wojskiem. Wersety Koranu z sury an-Nur (24:11–20) ogłosiły jej niewinność; werset 24:22 zachęcił Abu Bakra, by wznowił wsparcie finansowe dla Mistaha i mu przebaczył.
Poważne, zmyślone oskarżenie lub oszczerstwo.
Słowa: „Do Allaha należymy i do Niego powracamy”, wypowiadane w obliczu nieszczęścia.
Zadaszona lektyka umieszczana na wielbłądzie.
Klasyczni komentatorzy podkreślają, że Koran wyraźnie potwierdza niewinność Aiszy, a rozpowszechnianie niepotwierdzonych oskarżeń jest poważnym grzechem. Wnioskują również, że muzułmanin powinien weryfikować pogłoski, chronić czystość i dobre imię innych oraz nie osądzać w sprawie oskarżenia bez dowodów. Przykład Abu Bakra pokazuje, że gdy pragnie się Bożego przebaczenia, należy dawać pierwszeństwo przebaczeniu i wznowieniu pomocy potrzebującemu krewnemu.
- Nie rozpowszechniaj oskarżenia, zanim dokładnie nie sprawdzisz faktów.
- Wspieraj osobę doświadczającą niesprawiedliwości i chroń jej dobre imię przed plotkami.
- Po bolesnym błędzie rozważ przebaczenie i nie odmawiaj potrzebującym należnej pomocy.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.