Sahih al-Bukhari, hadis 4677
Przekazany przez Ka'b ibn Malik. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Ka'b ibn Malik
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِي شُعَيْبٍ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ أَعْيَنَ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ رَاشِدٍ، أَنَّ الزُّهْرِيَّ، حَدَّثَهُ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ أَبِي كَعْبَ بْنَ مَالِكٍ،، وَهْوَ أَحَدُ الثَّلاَثَةِ الَّذِينَ تِيبَ عَلَيْهِمْ أَنَّهُ لَمْ يَتَخَلَّفْ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا قَطُّ غَيْرَ غَزْوَتَيْنِ غَزْوَةِ الْعُسْرَةِ وَغَزْوَةِ بَدْرٍ. قَالَ فَأَجْمَعْتُ صِدْقَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضُحًى، وَكَانَ قَلَّمَا يَقْدَمُ مِنْ سَفَرٍ سَافَرَهُ إِلاَّ ضُحًى وَكَانَ يَبْدَأُ بِالْمَسْجِدِ، فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ، وَنَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنْ كَلاَمِي وَكَلاَمِ صَاحِبَىَّ، وَلَمْ يَنْهَ عَنْ كَلاَمِ أَحَدٍ مِنَ الْمُتَخَلِّفِينَ غَيْرِنَا، فَاجْتَنَبَ النَّاسُ كَلاَمَنَا، فَلَبِثْتُ كَذَلِكَ حَتَّى طَالَ عَلَىَّ الأَمْرُ، وَمَا مِنْ شَىْءٍ أَهَمُّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ أَمُوتَ فَلاَ يُصَلِّي عَلَىَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَوْ يَمُوتَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَكُونَ مِنَ النَّاسِ بِتِلْكَ الْمَنْزِلَةِ، فَلاَ يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ مِنْهُمْ، وَلاَ يُصَلِّي عَلَىَّ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَوْبَتَنَا عَلَى نَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ بَقِيَ الثُّلُثُ الآخِرُ مِنَ اللَّيْلِ، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عِنْدَ أُمِّ سَلَمَةَ، وَكَانَتْ أُمُّ سَلَمَةَ مُحْسِنَةً فِي شَأْنِي مَعْنِيَّةً فِي أَمْرِي، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أُمَّ سَلَمَةَ تِيبَ عَلَى كَعْبٍ ". قَالَتْ أَفَلاَ أُرْسِلُ إِلَيْهِ فَأُبَشِّرَهُ قَالَ " إِذًا يَحْطِمَكُمُ النَّاسُ فَيَمْنَعُونَكُمُ النَّوْمَ سَائِرَ اللَّيْلَةِ ". حَتَّى إِذَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلاَةَ الْفَجْرِ آذَنَ بِتَوْبَةِ اللَّهِ عَلَيْنَا، وَكَانَ إِذَا اسْتَبْشَرَ اسْتَنَارَ وَجْهُهُ حَتَّى كَأَنَّهُ قِطْعَةٌ مِنَ الْقَمَرِ، وَكُنَّا أَيُّهَا الثَّلاَثَةُ الَّذِينَ خُلِّفُوا عَنِ الأَمْرِ الَّذِي قُبِلَ مِنْ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ اعْتَذَرُوا حِينَ أَنْزَلَ اللَّهُ لَنَا التَّوْبَةَ، فَلَمَّا ذُكِرَ الَّذِينَ كَذَبُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْمُتَخَلِّفِينَ، وَاعْتَذَرُوا بِالْبَاطِلِ، ذُكِرُوا بِشَرِّ مَا ذُكِرَ بِهِ أَحَدٌ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ {يَعْتَذِرُونَ إِلَيْكُمْ إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَيْهِمْ قُلْ لاَ تَعْتَذِرُوا لَنْ نُؤْمِنَ لَكُمْ قَدْ نَبَّأَنَا اللَّهُ مِنْ أَخْبَارِكُمْ وَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ} الآيَةَ.
Opowiedział mi Muhammad, opowiedział nam Ahmad ibn Abi Szuajb, opowiedział nam Musa ibn Ajan, opowiedział nam Ishak ibn Raszyd, że Az-Zuhri przekazał mu, mówiąc: Poinformował mnie Abd ar-Rahman ibn Abdullah ibn Kab ibn Malik, od swojego ojca, który powiedział: Słyszałem mojego ojca, Kaba ibn Malika – a był on jednym z trzech, których pokuta została przyjęta – że nigdy nie pozostał w tyle za Wysłannikiem Allaha ﷺ w żadnej wyprawie, którą ten prowadził, z wyjątkiem dwóch: wyprawy Al-Usra oraz wyprawy Badr. Powiedział: Postanowiłem powiedzieć prawdę Wysłannikowi Allaha ﷺ w godzinach przedpołudniowych, gdyż rzadko kiedy wracał z podróży, którą odbył, inaczej niż w godzinach przedpołudniowych, i zawsze zaczynał od meczetu, gdzie odmawiał dwa rakaty modlitwy. Prorok ﷺ zabronił ludziom rozmawiać ze mną oraz z moimi dwoma towarzyszami, lecz nie zabronił rozmawiać z nikim innym spośród tych, którzy pozostali w tyle, oprócz nas. Ludzie więc unikali rozmów z nami i trwał w tym stanie tak długo, aż sprawa stała się dla mnie nieznośna. Nic nie martwiło mnie bardziej niż myśl, że mógłbym umrzeć, a Prorok ﷺ nie odmówiłby nade mną modlitwy pogrzebowej, albo że Wysłannik Allaha ﷺ mógłby umrzeć, a ja pozostałbym wśród ludzi w takim położeniu, że nikt by ze mną nie rozmawiał ani nie odmówił nade mną modlitwy pogrzebowej. Lecz Allah objawił naszą pokutę Swemu Prorokowi ﷺ w ostatniej trzeciej części nocy, gdy Wysłannik Allaha ﷺ przebywał u Umm Salama. Umm Salama była dla mnie życzliwa i troszczyła się o moją sprawę. Wysłannik Allaha ﷺ powiedział:
„O Umm Salama, pokuta Kaba została przyjęta!”. Zapytała: „Czy mam posłać do niego kogoś, aby przekazał mu radosną wieść?”. Odpowiedział: „Wtedy ludzie otoczyliby was i nie daliby wam spać przez resztę nocy”. Gdy więc Wysłannik Allaha ﷺ odmówił modlitwę poranną, ogłosił nam pokutę Allaha. A kiedy był uradowany, jego twarz jaśniała tak, jakby była kawałkiem księżyca. Byliśmy tą trójką, których sprawa została odłożona, w przeciwieństwie do tych, którzy przedstawili usprawiedliwienia i których wymówki zostały przyjęte, gdy Allah zesłał nam pokutę. Kiedy jednak wspomniano o tych spośród pozostających w tyle, którzy okłamali Wysłannika Allaha ﷺ i usprawiedliwiali się fałszem, zostali oni opisani najgorszymi słowami, jakimi można kogoś opisać. Allah Wszechmocny powiedział: „Będą się przed wami usprawiedliwiać, gdy do nich powrócicie. Powiedz: Nie usprawiedliwiajcie się! Nie uwierzymy wam. Allah już poinformował nas o waszych wieściach. I Allah będzie widział wasze czyny, podobnie jak Jego Wysłannik”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Kaʿb wybrał prawdę, a Allah przyjął skruchę trzech osób.
Kaʿb ibn Malik opowiada o swojej nieobecności podczas wyprawy na Tabuk, o tym, że postanowił szczerze odpowiedzieć Prorokowi ﷺ, oraz o okresie, w którym muzułmanie stronili od niego i jego dwóch towarzyszy. Allah przyjął ich skruchę i objawił na ten temat wersety w surze at-Tawbah.
Kaʿb ibn Malik i jego dwaj towarzysze, których sprawa została odroczona, aż Allah przyjął ich skruchę.
Nazwa wyprawy na Tabuk, która odbyła się w trudnych warunkach.
Obowiązkowa modlitwa poranna odprawiana przed wschodem słońca.
Klasyczni uczeni, wśród nich an-Nawawi i Ibn Hadżar, podkreślają, że szczere wyznanie Kaʿba było lepsze niż kłamliwe usprawiedliwienie. Wskazują, że szczera skrucha idzie w parze z prawdomównością, cierpliwością i ponoszeniem konsekwencji własnych błędów. Przekaz pokazuje również, że czasowe odosobnienie społeczne w tej konkretnej sytuacji było środkiem wychowawczym; nie stanowi ono ogólnego przyzwolenia na arbitralne unikanie ludzi.
- Mów prawdę, gdy wyjaśniasz swój błąd, nawet jeśli kłamstwo wydaje się chwilowo korzystne.
- Okazuj skruchę, szczerze przyznając się do błędu, prosząc Allaha o przebaczenie i poprawiając swoje postępowanie.
- Daj osobie okazującej skruchę możliwość powrotu i unikaj plotek oraz niepotrzebnego upokarzania.
Ten przekaz kontynuuje opowieść o Kaʿbie i ukazuje jego reakcję, gdy dotarła do niego radosna wieść o przyjęciu jego skruchy.
Sahih al-Bukhari · #4679 (Sahih)Ten przekaz dotyczy objawienia o tych, którzy pozostali w tyle podczas wyprawy na Tabuk, oraz różnicy między szczerą skruchą a fałszywymi wymówkami.
Sahih al-Bukhari · #7 (Sahih)Rozmowa Herakliusza z Abu Sufjanem również pokazuje, jak wielką wagę islam przywiązuje do prawdomównego świadectwa.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.