Sahih al-Bukhari, hadis 4722
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ، كَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ فَإِذَا سَمِعَهُ الْمُشْرِكُونَ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ، وَمَنْ جَاءَ بِهِ، فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ} أَىْ بِقِرَاءَتِكَ، فَيَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ، فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ، {وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ تُسْمِعُهُمْ {وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً}.
Opowiedział nam Jakub ibn Ibrahim, opowiedział nam Huszajm, opowiedział nam Abu Biszr, od Sa’ida ibn Dżubajra, od Ibna Abbasa – niech Allah będzie z nich obu zadowolony – o słowach Wszechmocnego: {Nie wznoś swego głosu w modlitwie ani go nie ściszaj}. Powiedział:
„Ten werset został objawiony, gdy Wysłannik Allaha ﷺ ukrywał się w Mekce. Kiedy modlił się ze swoimi towarzyszami, podnosił głos podczas recytacji Koranu; jeśli zaś słyszeli go bałwochwalcy, znieważali Koran, Tego, który go objawił, oraz tego, który go przyniósł. Wówczas Allah Wszechmocny rzekł do Swego Proroka ﷺ: {Nie wznoś swego głosu w modlitwie}, to znaczy nie unoś swej recytacji, by bałwochwalcy jej nie usłyszeli i nie znieważali; {ani go nie ściszaj} wobec swoich towarzyszy, tak aby cię nie słyszeli; {i szukaj między tym drogi pośredniej}”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Prorok ﷺ recytował słyszalnie, ale nie tak głośno, by przeciwnicy obrażali Koran.
Według Ibn Abbasa werset ten został objawiony, gdy Prorok ﷺ ukrywał się w Mekce. Kiedy modlił się ze swoimi towarzyszami i recytował na głos, politeiści słyszeli go i obrażali Koran, Allaha oraz Jego Posłańca ﷺ. Werset nakazywał zachować umiar: nie recytować tak głośno, by mogli go usłyszeć, ani tak cicho, by towarzysze nie słyszeli recytacji.
Nie recytuj tak głośno, by inni słyszeli recytację i mogli wykorzystać ją do złych celów.
Nie recytuj tak cicho, by towarzysze nie mogli cię usłyszeć.
Odpowiednia siła głosu między głośną recytacją a szeptem.
Klasyczni komentatorzy, w tym Ibn Hadżar, omawiają, że w tej sytuacji werset nakazywał zachować równowagę w sile głosu: towarzysze mieli słyszeć recytację, a wrogo nastawieni słuchacze nie mieli wykorzystywać jej jako pretekstu do obrażania. Uczeni podkreślają, że wyjaśniając werset, należy uwzględniać okoliczności jego objawienia. To przekaz opisuje okoliczności w Mekce; sam w sobie nie ustanawia ogólnej zasady, że wszystkie modlitwy należy recytować słyszalnie w ten sam sposób.
- Podczas recytacji dobieraj siłę głosu tak, by pomagała obecnym słuchać i nie powodowała niepotrzebnego zakłócenia.
- Wyrażając wiarę, uwzględniaj sytuację i unikaj niepotrzebnej prowokacji, jeśli może to służyć ochronie celu oddawania czci.
- W razie różnic dotyczących zastosowania wersetu sięgaj po objaśnienia wiarygodnych uczonych i zwracaj uwagę na kontekst.
Ten sahih przekaz, przytoczony również za pośrednictwem Ibn Masuda, przedstawia kontekst słów o głośnej i cichej recytacji.
Sahih al-Bukhari · #4723 (Sahih)Ten przekaz omawia okoliczności objawienia pobliskiego wersetu i umieszcza relację w tej samej mekkańskiej części tafsiru.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.