Sahih al-Bukhari, hadis 4750
Przekazany przez Aisha. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Aisha
Zbiór Sahih al-Bukhari jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، وَسَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ، وَعَلْقَمَةُ بْنُ وَقَّاصٍ، وَعُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ، عَنْ حَدِيثِ، عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ قَالَ لَهَا أَهْلُ الإِفْكِ مَا قَالُوا، فَبَرَّأَهَا اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكُلٌّ حَدَّثَنِي طَائِفَةً مِنَ الْحَدِيثِ، وَبَعْضُ حَدِيثِهِمْ يُصَدِّقُ بَعْضًا، وَإِنْ كَانَ بَعْضُهُمْ أَوْعَى لَهُ مِنْ بَعْضٍ الَّذِي حَدَّثَنِي عُرْوَةُ عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ أَقْرَعَ بَيْنَ أَزْوَاجِهِ، فَأَيَّتُهُنَّ خَرَجَ سَهْمُهَا خَرَجَ بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَعَهُ، قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَقْرَعَ بَيْنَنَا فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا، فَخَرَجَ سَهْمِي، فَخَرَجْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَعْدَ مَا نَزَلَ الْحِجَابُ، فَأَنَا أُحْمَلُ فِي هَوْدَجِي وَأُنْزَلُ فِيهِ فَسِرْنَا حَتَّى إِذَا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ غَزْوَتِهِ تِلْكَ وَقَفَلَ، وَدَنَوْنَا مِنَ الْمَدِينَةِ قَافِلِينَ آذَنَ لَيْلَةً بِالرَّحِيلِ، فَقُمْتُ حِينَ آذَنُوا بِالرَّحِيلِ، فَمَشَيْتُ حَتَّى جَاوَزْتُ الْجَيْشَ، فَلَمَّا قَضَيْتُ شَأْنِي أَقْبَلْتُ إِلَى رَحْلِي، فَإِذَا عِقْدٌ لِي مِنْ جَزْعِ ظَفَارِ قَدِ انْقَطَعَ فَالْتَمَسْتُ عِقْدِي وَحَبَسَنِي ابْتِغَاؤُهُ وَأَقْبَلَ الرَّهْطُ الَّذِينَ كَانُوا يَرْحَلُونَ لِي، فَاحْتَمَلُوا هَوْدَجِي، فَرَحَلُوهُ عَلَى بَعِيرِي الَّذِي كُنْتُ رَكِبْتُ، وَهُمْ يَحْسِبُونَ أَنِّي فِيهِ، وَكَانَ النِّسَاءُ إِذْ ذَاكَ خِفَافًا لَمْ يُثْقِلْهُنَّ اللَّحْمُ، إِنَّمَا تَأْكُلُ الْعُلْقَةَ مِنَ الطَّعَامِ فَلَمْ يَسْتَنْكِرِ الْقَوْمُ خِفَّةَ الْهَوْدَجِ حِينَ رَفَعُوهُ، وَكُنْتُ جَارِيَةً حَدِيثَةَ السِّنِّ، فَبَعَثُوا الْجَمَلَ وَسَارُوا، فَوَجَدْتُ عِقْدِي بَعْدَ مَا اسْتَمَرَّ الْجَيْشُ، فَجِئْتُ مَنَازِلَهُمْ، وَلَيْسَ بِهَا دَاعٍ وَلاَ مُجِيبٌ، فَأَمَمْتُ مَنْزِلِي الَّذِي كُنْتُ بِهِ وَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ سَيَفْقِدُونِي فَيَرْجِعُونَ إِلَىَّ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسَةٌ فِي مَنْزِلِي غَلَبَتْنِي عَيْنِي فَنِمْتُ، وَكَانَ صَفْوَانُ بْنُ الْمُعَطَّلِ السُّلَمِيُّ ثُمَّ الذَّكْوَانِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْجَيْشِ، فَأَدْلَجَ فَأَصْبَحَ عِنْدَ مَنْزِلِي، فَرَأَى سَوَادَ إِنْسَانٍ نَائِمٍ، فَأَتَانِي فَعَرَفَنِي حِينَ رَآنِي، وَكَانَ يَرَانِي قَبْلَ الْحِجَابِ، فَاسْتَيْقَظْتُ بِاسْتِرْجَاعِهِ حِينَ عَرَفَنِي فَخَمَّرْتُ وَجْهِي بِجِلْبَابِي، وَاللَّهِ مَا كَلَّمَنِي كَلِمَةً وَلاَ سَمِعْتُ مِنْهُ كَلِمَةً غَيْرَ اسْتِرْجَاعِهِ، حَتَّى أَنَاخَ رَاحِلَتَهُ فَوَطِئَ عَلَى يَدَيْهَا فَرَكِبْتُهَا فَانْطَلَقَ يَقُودُ بِي الرَّاحِلَةَ حَتَّى أَتَيْنَا الْجَيْشَ، بَعْدَ مَا نَزَلُوا مُوغِرِينَ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ، فَهَلَكَ مَنْ هَلَكَ، وَكَانَ الَّذِي تَوَلَّى الإِفْكَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أُبَىٍّ ابْنَ سَلُولَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ، فَاشْتَكَيْتُ حِينَ قَدِمْتُ شَهْرًا، وَالنَّاسُ يُفِيضُونَ فِي قَوْلِ أَصْحَابِ الإِفْكِ، لاَ أَشْعُرُ بِشَىْءٍ مِنْ ذَلِكَ، وَهْوَ يَرِيبُنِي فِي وَجَعِي أَنِّي لاَ أَعْرِفُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم اللَّطَفَ الَّذِي كُنْتُ أَرَى مِنْهُ حِينَ أَشْتَكِي، إِنَّمَا يَدْخُلُ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَيُسَلِّمُ ثُمَّ يَقُولُ " كَيْفَ تِيكُمْ ". ثُمَّ يَنْصَرِفُ، فَذَاكَ الَّذِي يَرِيبُنِي، وَلاَ أَشْعُرُ حَتَّى خَرَجْتُ بَعْدَ مَا نَقَهْتُ، فَخَرَجَتْ مَعِي أُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ الْمَنَاصِعِ، وَهْوَ مُتَبَرَّزُنَا، وَكُنَّا لاَ نَخْرُجُ إِلاَّ لَيْلاً إِلَى لَيْلٍ، وَذَلِكَ قَبْلَ أَنْ نَتَّخِذَ الْكُنُفَ قَرِيبًا مِنْ بُيُوتِنَا، وَأَمْرُنَا أَمْرُ الْعَرَبِ الأُوَلِ فِي التَّبَرُّزِ قِبَلَ الْغَائِطِ، فَكُنَّا نَتَأَذَّى بِالْكُنُفِ أَنْ نَتَّخِذَهَا عِنْدَ بُيُوتِنَا فَانْطَلَقْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ، وَهْىَ ابْنَةُ أَبِي رُهْمِ بْنِ عَبْدِ مَنَافٍ، وَأُمُّهَا بِنْتُ صَخْرِ بْنِ عَامِرٍ خَالَةُ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ، وَابْنُهَا مِسْطَحُ بْنُ أُثَاثَةَ، فَأَقْبَلْتُ أَنَا وَأُمُّ مِسْطَحٍ قِبَلَ بَيْتِي، قَدْ فَرَغْنَا مِنْ شَأْنِنَا، فَعَثَرَتْ أُمُّ مِسْطَحٍ فِي مِرْطِهَا فَقَالَتْ تَعِسَ مِسْطَحٌ. فَقُلْتُ لَهَا بِئْسَ مَا قُلْتِ أَتَسُبِّينَ رَجُلاً شَهِدَ بَدْرًا قَالَتْ أَىْ هَنْتَاهُ، أَوَلَمْ تَسْمَعِي مَا قَالَ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي بِقَوْلِ أَهْلِ الإِفْكِ فَازْدَدْتُ مَرَضًا عَلَى مَرَضِي، فَلَمَّا رَجَعْتُ إِلَى بَيْتِي وَدَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم تَعْنِي سَلَّمَ ثُمَّ قَالَ " كَيْفَ تِيكُمْ ". فَقُلْتُ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ آتِيَ أَبَوَىَّ قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أُرِيدُ أَنْ أَسْتَيْقِنَ الْخَبَرَ مِنْ قِبَلِهِمَا، قَالَتْ فَأَذِنَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَجِئْتُ أَبَوَىَّ فَقُلْتُ لأُمِّي يَا أُمَّتَاهْ، مَا يَتَحَدَّثُ النَّاسُ قَالَتْ يَا بُنَيَّةُ، هَوِّنِي عَلَيْكَ فَوَاللَّهِ، لَقَلَّمَا كَانَتِ امْرَأَةٌ قَطُّ وَضِيئَةً عِنْدَ رَجُلٍ يُحِبُّهَا وَلَهَا ضَرَائِرُ إِلاَّ كَثَّرْنَ عَلَيْهَا. قَالَتْ فَقُلْتُ سُبْحَانَ اللَّهِ وَلَقَدْ تَحَدَّثَ النَّاسُ بِهَذَا قَالَتْ فَبَكَيْتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ حَتَّى أَصْبَحْتُ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ، وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ حَتَّى أَصْبَحْتُ أَبْكِي فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ، وَأُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ ـ رضى الله عنهما ـ حِينَ اسْتَلْبَثَ الْوَحْىُ، يَسْتَأْمِرُهُمَا فِي فِرَاقِ أَهْلِهِ، قَالَتْ فَأَمَّا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَأَشَارَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالَّذِي يَعْلَمُ مِنْ بَرَاءَةِ أَهْلِهِ، وَبِالَّذِي يَعْلَمُ لَهُمْ فِي نَفْسِهِ مِنَ الْوُدِّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَهْلَكَ، وَمَا نَعْلَمُ إِلاَّ خَيْرًا، وَأَمَّا عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، لَمْ يُضَيِّقِ اللَّهُ عَلَيْكَ وَالنِّسَاءُ سِوَاهَا كَثِيرٌ، وَإِنْ تَسْأَلِ الْجَارِيَةَ تَصْدُقْكَ، قَالَتْ فَدَعَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بَرِيرَةَ فَقَالَ " أَىْ بَرِيرَةُ، هَلْ رَأَيْتِ عَلَيْهَا مِنْ شَىْءٍ يَرِيبُكِ ". قَالَتْ بَرِيرَةُ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ، إِنْ رَأَيْتُ عَلَيْهَا أَمْرًا أَغْمِصُهُ عَلَيْهَا أَكْثَرَ مِنْ أَنَّهَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ، تَنَامُ عَنْ عَجِينِ أَهْلِهَا، فَتَأْتِي الدَّاجِنُ فَتَأْكُلُهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَعْذَرَ يَوْمَئِذٍ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَىٍّ ابْنِ سَلُولَ، قَالَتْ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ عَلَى الْمِنْبَرِ " يَا مَعْشَرَ الْمُسْلِمِينَ مَنْ يَعْذِرُنِي مِنْ رَجُلٍ، قَدْ بَلَغَنِي أَذَاهُ فِي أَهْلِ بَيْتِي، فَوَاللَّهِ مَا عَلِمْتُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ خَيْرًا، وَلَقَدْ ذَكَرُوا رَجُلاً، مَا عَلِمْتُ عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا، وَمَا كَانَ يَدْخُلُ عَلَى أَهْلِي إِلاَّ مَعِي ". فَقَامَ سَعْدُ بْنُ مُعَاذٍ الأَنْصَارِيُّ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَا أَعْذِرُكَ مِنْهُ، إِنْ كَانَ مِنَ الأَوْسِ، ضَرَبْتُ عُنُقَهُ، وَإِنْ كَانَ مِنْ إِخْوَانِنَا مِنَ الْخَزْرَجِ، أَمَرْتَنَا، فَفَعَلْنَا أَمْرَكَ، قَالَتْ فَقَامَ سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ وَهْوَ سَيِّدُ الْخَزْرَجِ، وَكَانَ قَبْلَ ذَلِكَ رَجُلاً صَالِحًا، وَلَكِنِ احْتَمَلَتْهُ الْحَمِيَّةُ فَقَالَ لِسَعْدٍ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لاَ تَقْتُلُهُ، وَلاَ تَقْدِرُ عَلَى قَتْلِهِ، فَقَامَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ وَهْوَ ابْنُ عَمِّ سَعْدٍ، فَقَالَ لِسَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ كَذَبْتَ، لَعَمْرُ اللَّهِ لَنَقْتُلَنَّهُ، فَإِنَّكَ مُنَافِقٌ تُجَادِلُ عَنِ الْمُنَافِقِينَ، فَتَثَاوَرَ الْحَيَّانِ الأَوْسُ وَالْخَزْرَجُ حَتَّى هَمُّوا أَنْ يَقْتَتِلُوا، وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَائِمٌ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُخَفِّضُهُمْ حَتَّى سَكَتُوا وَسَكَتَ، قَالَتْ فَمَكُثْتُ يَوْمِي ذَلِكَ لاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ وَلاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ، قَالَتْ فَأَصْبَحَ أَبَوَاىَ عِنْدِي ـ وَقَدْ بَكَيْتُ لَيْلَتَيْنِ وَيَوْمًا لاَ أَكْتَحِلُ بِنَوْمٍ وَلاَ يَرْقَأُ لِي دَمْعٌ ـ يَظُنَّانِ أَنَّ الْبُكَاءَ فَالِقٌ كَبِدِي، قَالَتْ فَبَيْنَمَا هُمَا جَالِسَانِ عِنْدِي وَأَنَا أَبْكِي، فَاسْتَأْذَنَتْ عَلَىَّ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ، فَأَذِنْتُ لَهَا، فَجَلَسَتْ تَبْكِي مَعِي، قَالَتْ فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ قَالَتْ وَلَمْ يَجْلِسْ عِنْدِي مُنْذُ قِيلَ مَا قِيلَ قَبْلَهَا، وَقَدْ لَبِثَ شَهْرًا، لاَ يُوحَى إِلَيْهِ فِي شَأْنِي، قَالَتْ فَتَشَهَّدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ جَلَسَ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ يَا عَائِشَةُ، فَإِنَّهُ قَدْ بَلَغَنِي عَنْكِ كَذَا وَكَذَا، فَإِنْ كُنْتِ بَرِيئَةً فَسَيُبَرِّئُكِ اللَّهُ، وَإِنْ كُنْتِ أَلْمَمْتِ بِذَنْبٍ فَاسْتَغْفِرِي اللَّهَ وَتُوبِي إِلَيْهِ، فَإِنَّ الْعَبْدَ إِذَا اعْتَرَفَ بِذَنْبِهِ ثُمَّ تَابَ إِلَى اللَّهِ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ ". قَالَتْ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَقَالَتَهُ، قَلَصَ دَمْعِي حَتَّى مَا أُحِسُّ مِنْهُ قَطْرَةً، فَقُلْتُ لأَبِي أَجِبْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِيمَا قَالَ. قَالَ وَاللَّهِ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ لأُمِّي أَجِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَتْ مَا أَدْرِي مَا أَقُولُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ فَقُلْتُ وَأَنَا جَارِيَةٌ حَدِيثَةُ السِّنِّ لاَ أَقْرَأُ كَثِيرًا مِنَ الْقُرْآنِ، إِنِّي وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُ لَقَدْ سَمِعْتُمْ هَذَا الْحَدِيثَ حَتَّى اسْتَقَرَّ فِي أَنْفُسِكُمْ، وَصَدَّقْتُمْ بِهِ فَلَئِنْ قُلْتُ لَكُمْ إِنِّي بَرِيئَةٌ وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ لاَ تُصَدِّقُونِي بِذَلِكَ، وَلَئِنِ اعْتَرَفْتُ لَكُمْ بِأَمْرٍ، وَاللَّهُ يَعْلَمُ أَنِّي مِنْهُ بَرِيئَةٌ لَتُصَدِّقُنِّي، وَاللَّهِ مَا أَجِدُ لَكُمْ مَثَلاً إِلاَّ قَوْلَ أَبِي يُوسُفَ قَالَ {فَصَبْرٌ جَمِيلٌ وَاللَّهُ الْمُسْتَعَانُ عَلَى مَا تَصِفُونَ} قَالَتْ ثُمَّ تَحَوَّلْتُ فَاضْطَجَعْتُ عَلَى فِرَاشِي، قَالَتْ وَأَنَا حِينَئِذٍ أَعْلَمُ أَنِّي بَرِيئَةٌ، وَأَنَّ اللَّهَ مُبَرِّئِي بِبَرَاءَتِي، وَلَكِنْ وَاللَّهِ مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنَّ اللَّهَ مُنْزِلٌ فِي شَأْنِي وَحْيًا يُتْلَى، وَلَشَأْنِي فِي نَفْسِي كَانَ أَحْقَرَ مِنْ أَنْ يَتَكَلَّمَ اللَّهُ فِيَّ بِأَمْرٍ يُتْلَى، وَلَكِنْ كُنْتُ أَرْجُو أَنْ يَرَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي النَّوْمِ رُؤْيَا يُبَرِّئُنِي اللَّهُ بِهَا، قَالَتْ فَوَاللَّهِ مَا رَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلاَ خَرَجَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ حَتَّى أُنْزِلَ عَلَيْهِ، فَأَخَذَهُ مَا كَانَ يَأْخُذُهُ مِنَ الْبُرَحَاءِ حَتَّى إِنَّهُ لَيَتَحَدَّرُ مِنْهُ مِثْلُ الْجُمَانِ مِنَ الْعَرَقِ، وَهْوَ فِي يَوْمٍ شَاتٍ مِنْ ثِقَلِ الْقَوْلِ الَّذِي يُنْزَلُ عَلَيْهِ، قَالَتْ فَلَمَّا سُرِّيَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُرِّيَ عَنْهُ وَهْوَ يَضْحَكُ، فَكَانَتْ أَوَّلُ كَلِمَةٍ تَكَلَّمَ بِهَا " يَا عَائِشَةُ، أَمَّا اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ فَقَدْ بَرَّأَكِ ". فَقَالَتْ أُمِّي قُومِي إِلَيْهِ. قَالَتْ فَقُلْتُ وَاللَّهِ، لاَ أَقُومُ إِلَيْهِ، وَلاَ أَحْمَدُ إِلاَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ. وَأَنْزَلَ اللَّهُ {إِنَّ الَّذِينَ جَاءُوا بِالإِفْكِ عُصْبَةٌ مِنْكُمْ لاَ تَحْسِبُوهُ} الْعَشْرَ الآيَاتِ كُلَّهَا، فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ هَذَا فِي بَرَاءَتِي قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحِ بْنِ أُثَاثَةَ لِقَرَابَتِهِ مِنْهُ، وَفَقْرِهِ وَاللَّهِ لاَ أُنْفِقُ عَلَى مِسْطَحٍ شَيْئًا أَبَدًا بَعْدَ الَّذِي قَالَ لِعَائِشَةَ مَا قَالَ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَلاَ يَأْتَلِ أُولُو الْفَضْلِ مِنْكُمْ وَالسَّعَةِ أَنْ يُؤْتُوا أُولِي الْقُرْبَى وَالْمَسَاكِينَ وَالْمُهَاجِرِينَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا أَلاَ تُحِبُّونَ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ} قَالَ أَبُو بَكْرٍ بَلَى، وَاللَّهِ إِنِّي أُحِبُّ أَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لِي، فَرَجَعَ إِلَى مِسْطَحٍ النَّفَقَةَ الَّتِي كَانَ يُنْفِقُ عَلَيْهِ، وَقَالَ وَاللَّهِ لاَ أَنْزِعُهَا مِنْهُ أَبَدًا. قَالَتْ عَائِشَةُ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ زَيْنَبَ ابْنَةَ جَحْشٍ عَنْ أَمْرِي، فَقَالَ " يَا زَيْنَبُ مَاذَا عَلِمْتِ أَوْ رَأَيْتِ ". فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَحْمِي سَمْعِي وَبَصَرِي، مَا عَلِمْتُ إِلاَّ خَيْرًا. قَالَتْ وَهْىَ الَّتِي كَانَتْ تُسَامِينِي مِنْ أَزْوَاجِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَعَصَمَهَا اللَّهُ بِالْوَرَعِ، وَطَفِقَتْ أُخْتُهَا حَمْنَةُ تُحَارِبُ لَهَا فَهَلَكَتْ فِيمَنْ هَلَكَ مِنْ أَصْحَابِ الإِفْكِ.
Przedstawione Aisha:(Żona Proroka) Za każdym razem, gdy Wysłannik Allah (ﷺ) zamierzał wyruszyć w podróż, losował spośród swoich żon i zabierał tę, na którą los padł. Pewnego razu, gdy losował, gdy chciał przeprowadzić Ghazwę, los padł na mnie. Wtedy poszłam z Prorokiem (ﷺ) po tym, jak zostało objawione nakaz zasłaniania kobiet, i tak zostałam przewieziona w mojej howdzie (na wielbłądzie) i zsiadłam, będąc jeszcze w niej. Kontynuowałyśmy naszą podróż, a gdy Prorok (ﷺ) skończył swoją Ghazwę i wrócił, a my zbliżałyśmy się do Medyny, Wysłannik Allah (ﷺ) nakazał kontynuować nocą. Gdy armia została polecona do powrotu do domu, wstałam i szłam, aż zostawiłam za sobą obóz armii. Gdy odpowiedziałam na wezwanie natury, poszłam w stronę mojej howdy, ale oto! Łańcuszek, który miałam z Jaz Azfar (rodzaj czarnego koralika), został złamany, i szukałam go, a moje poszukiwania mnie zatrzymały. Grupa ludzi, którzy mnie nosili, przyszła i przeniosła moją howdę na grzbiet mojego wielbłąda, na którym jechałam, myśląc, że jestem w niej. W tym czasie kobiety były lekkie i nie miały dużo mięsa, ponieważ jadły mało (jedzenia), więc ci ludzie nie odczuli lekkości howdy podczas jej podnoszenia, a ja byłam jeszcze młodą panną. Odgarnęli wielbłąda i poszli dalej. Potem znalazłam mój łańcuszek po odejściu armii. Podążyłam do ich obozu, ale nikogo tam nie zastałam, więc poszłam do miejsca, w którym zwykle przebywałam, myśląc, że będą za mną tęsknić i wrócą w poszukiwaniu mnie. Gdy siedziałam na swoim miejscu, poczułam senność i zasnęłam. Safwan bin Al-Mu'attil As-Sulami Adh-Dhakw-ani był za obozem. Wyruszył w ostatniej części nocy i dotarł do mojego miejsca wczesnym rankiem i zobaczył postać śpiącej osoby. Podszedł do mnie i rozpoznał mnie, widząc mnie, bo widywał mnie przed zasłonięciem. Wstałam z powodu jego słów:
"Inna li l-lahi wa inna ilaihi rajiun," które wypowiedział, rozpoznając mnie. Zakryłam twarz moją szatą, i na mocy Allah, nie powiedział mi ani słowa oprócz: "Inna li l-lahi wa inna ilaihi rajiun," aż sprawił, że uklękła moja she-camel, na której jechałam, na której stanął na przednich nogach i ja na nią wsiadłam. Potem Safwan wyruszył, prowadząc she-camelę, na której byłam, aż spotkaliśmy armię, gdy odpoczywali podczas gorącego południa. Ktokolwiek był przeznaczony na zgubę, upadł w zgubę, a przywódcą fałszywego oskarżenia (Ifk) był `Abdullah bin Ubai bin Salul. Po tym dotarliśmy do Medyny, a ja zachorowałam na miesiąc, podczas gdy ludzie szerzyli sfałszowane oskarżenia ludzi z Ifk, i nic o tym nie wiedziałam. Jednak to, co wzbudziło moje wątpliwości podczas choroby, było to, że nie otrzymywałam od Wysłannika Allah (ﷺ) tej samej życzliwości, jaką otrzymywałam, gdy byłam chora. Wysłannik Allah (ﷺ) wchodził do mnie, mówił powitanie i dodawał: "Jak się ma ta (pani)?" i odchodził. To wzbudziło moje podejrzenia, ale nie byłam tego świadoma, aż wyzdrowiałam. Wyszłam z Um Mistah, aby załatwić potrzebę w stronę Al-Manasi, miejsca, gdzie zwykle się załatwiałam, i nie wychodziłam na ten cel, oprócz nocami, a to było przed tym, jak mieliśmy toalety blisko domów. A nasze zwyczaje były podobne do zwyczajów starożytnych Arabów (na pustyni lub w namiotach) dotyczących wypróżniania się, bo uważaliśmy to za kłopotliwe i szkodliwe, aby mieć toalety w domach. Wyszłam więc z Um Mistah, która była córką Abi Ruhm bin `Abd Manaf, a jej matka była córką Sakhr bin Amir, która była ciotką Abi Bakra As-Siddiq, a jej synem był Mistah bin Uthatha. Gdy skończyłyśmy, wróciłyśmy do mojego domu. Um Mistah potknęła się o swoją szatę, na co powiedziała: "Niech Mistah będzie zgubiony!" Powiedziałam do niej: "Jakie to złe słowo! Czy obrażasz mężczyznę, który brał udział w Bitwie Badr?" Ona powiedziała: "O ty tam! Nie słyszałaś, co on powiedział?" Ja zapytałam: "A co on powiedział?" Potem opowiedziała mi o fałszywym oskarżeniu (Ifk), które jeszcze bardziej pogorszyło moje samopoczucie. Gdy wróciłam do domu, przyszedł do mnie Wysłannik Allah (ﷺ), a po powitaniu powiedział: "Jak się ma ta (pani)?" Ja powiedziałam: "Czy pozwolisz mi udać się do moich rodziców?" W tym czasie chciałam się upewnić o wiadomościach od nich. Wysłannik Allah (ﷺ) pozwolił mi i poszłam do moich rodziców i zapytałam moją matkę: "O moja matko! O czym mówią ludzie?" Moja matka powiedziała: "O moja córko! Nie martw się, bo na mocy Allah, nie ma czarującej kobiety, którą kocha jej mąż, mający innych żon, ale że te żony znajdą w niej wady." Ja powiedziałam: "Subhan Allah! Czy ludzie naprawdę o tym mówili?" Tej nocy płakałam całą noc aż do rana. Moje łzy nigdy nie ustawały, ani nie spałam, a rano obudziłam się, nadal płacząc. Wysłannik Allah (ﷺ) wezwał `Ali bin Abi Talib i Usamę bin Zaid, gdy opóźniła się inspiracja boska, aby skonsultować się z nimi w sprawie rozwodu z żoną. Usama bin Zaid powiedział Wysłannikowi Allah (ﷺ) o tym, co wiedział o niewinności swojej żony i o swojej miłości do niej. Powiedział: "O Wysłanniku Allah! Ona jest twoją żoną, a my nie wiemy o niej nic złego." Ale `Ali bin Abi Talib powiedział: "O Wysłanniku Allah! Allah nie nakłada na ciebie ograniczeń; i jest wiele innych kobiet oprócz niej. Jeśli jednak zapytasz (jej) niewolnicę, ona powie ci prawdę." `Aisha dodała: Tak więc Wysłannik Allah (ﷺ) wezwał Barirę i powiedział: "O Barira! Czy widziałaś coś, co mogłoby wzbudzić twoje podejrzenia? (w odniesieniu do Aishy)." Barira powiedziała: "Przez tego, którego wysłał z prawdą, nigdy nie widziałam niczego, co bym jej zarzuciła, oprócz tego, że jest dziewczyną niedojrzałą, która czasami śpi i zostawia ciasto swojej rodziny bez nadzoru, aby poszły i zjadły je kozy domowe." Wysłannik Allah (ﷺ) wstał (i zwrócił się do ludzi) i poprosił o kogoś, kto mógłby zemścić się na `Abdullah bin Ubai bin Salul. Wysłannik Allah (ﷺ), będąc na pulpicie, powiedział: "O muzułmanie! Kto mi pomoże przeciwko mężczyźnie, który zranił mnie oszczerstwem na temat mojej rodziny? Na mocy Allah, nie znam niczego złego o mojej rodzinie, a ludzie obwinili mężczyznę, o którym nic nie wiem, oprócz tego, że jest dobry, i nigdy nie odwiedzał mojej rodziny oprócz mnie," Sa`d bin Mu`adh Al-Ansari wstał i powiedział: "O Wysłanniku Allah! Na mocy Allah, uwolnię cię od niego. Jeśli jest z plemienia (Bani) Al-Aus, to odetnę mu głowę; a jeśli jest z naszych braci, Khazraj, to daj nam swoje polecenie, a my je wykonamy." Na to wstał Sa`d bin 'Ubada, który był przywódcą Khazraj, i przed tym wydarzeniem był pobożnym człowiekiem, ale został podburzony przez swoją gorliwość dla swojej drużyny. Powiedział do Sa`d (bin Mu`adh): "Na mocy wiecznego Allah, kłamiesz! Nie zabijesz go i nigdy nie będziesz w stanie go zabić!" Na to Usaid bin Hudair, kuzyn Sa`d (bin Mu`adh), wstał i powiedział do Sa`d bin 'Ubada: "Kłamiesz! Na mocy wiecznego Allah, na pewno go zabijemy; a ty jesteś hipokrytą broniącym hipokrytów!" Tak więc dwie drużyny Al-Aus i Al-Khazraj zaczęły się poróżniać, aż prawie zaczęły się bić, podczas gdy Wysłannik Allah (ﷺ) stał na pulpicie. Wysłannik Allah (ﷺ) kontynuował uspokajanie ich, aż ucichli, a on sam również ucichł. Tego dnia płakałam tak bardzo, że ani łzy nie przestawały, ani nie mogłam spać. Rano moi rodzice byli ze mną, a ja płakałam przez dwie noce i dzień bez przerwy, aż myśleli, że moja wątroba pęknie od płaczu. Gdy byli ze mną i płakałam, kobieta z Ansar poprosiła o pozwolenie, by mnie zobaczyć. Wpuściłam ją, a ona usiadła i zaczęła płakać ze mną. Gdy byłam w tym stanie, przyszedł do nas Allah's Apostoł, pozdrowił i usiadł. Nigdy ze mną nie siedział od dnia, gdy to powiedziano. Spędził miesiąc bez otrzymania żadnej boskiej inspiracji w mojej sprawie. Allah's Messenger (ﷺ) odczytał Tashahhud po tym, jak usiadł, i potem powiedział: "O `Aisho! Zostałem poinformowany o tobie o tym i tym; jeśli jesteś niewinna, Allah ujawni twoją niewinność, a jeśli popełniłaś grzech, to poproś o przebaczenie Allah i pokutuj, bo kiedy sługa wyznaje swój grzech i potem pokutuje do Allah, Allah przyjmuje jego pokutę." Gdy Allah's Messenger (ﷺ) skończył swoje przemówienie, moje łzy całkowicie ustały, tak że nie czułam już nawet ich kropli. Powiedziałam do mojego ojca: "Odpowiedz na to, co powiedział Allah's Messenger (ﷺ), w moim imieniu." On powiedział: "Przez Allah, nie wiem, co powiedzieć Allah's Messengerowi (ﷺ)." Potem powiedziałam do mojej matki: "Odpowiedz na to, co powiedział Allah's Messenger (ﷺ)." Ona powiedziała: "Nie wiem, co powiedzieć Allah's Messengerowi (ﷺ)." Mimo że byłam jeszcze młodą dziewczyną i miałam niewielką wiedzę o Qur'an, powiedziałam: "Przez Allah, wiem, że słyszałaś tę historię (o Ifk) tak bardzo, że została w twoim umyśle i w nią uwierzyłaś. Teraz, jeśli powiem, że jestem niewinna, a Allah wie, że jestem niewinna, nie uwierzysz mi; a jeśli wyznam coś, a Allah wie, że jestem niewinna, uwierzysz mi. Na mocy Allah, nie potrafię znaleźć w was przykładu innego niż ojciec Józefa: "Więc (dla mnie) cierpliwość jest najbardziej odpowiednia wobec tego, co twierdzicie, i tylko Allah (sam) może pomóc." Odwróciłam się i położyłam na łóżku, wiedząc, że jestem niewinna i że Allah ujawni moją niewinność. Ale na mocy Allah, nigdy nie myślałam, że Allah zesłałby w sprawie mojej inspiracji boskiej, która byłaby recytowana (na zawsze), bo uważałam się za zbyt niegodną, by Allah mówił do mnie o czymś, co miałoby być recytowane: ale miałam nadzieję, że Allah's Messenger (ﷺ) może mieć wizję, w której Allah potwierdzi moją niewinność. Na mocy Allah, Allah's Messenger (ﷺ) nie opuścił swojego miejsca, a nikt nie opuścił domu, gdy nadeszła inspiracja boska dla Allah's Messenger (ﷺ). Wtedy ogarnęła go ta sama trudna sytuacja, która go zwykle ogarniała, gdy był pod wpływem boskiej inspiracji, tak że krople jego potu spływały jak perły, choć był zimowy dzień, i to z powodu ciężkości słowa, które mu objawiono. Gdy stan Wysłannika Allah (ﷺ) się skończył i uśmiechał się, gdy został uwolniony, pierwszym słowem, które powiedział, było: "Aisha, Allah ogłosił twoją niewinność." Moja matka powiedziała do mnie: "Wstań i idź do niego." Ja powiedziałam: "Na mocy Allah, nie pójdę do niego i nie podziękuję nikomu oprócz Allah." Wtedy Allah objawił: "Zaprawdę! Ci, którzy szerzą oszczerstwo, są zgrają wśród was. Nie myślcie, że to jest coś złego..." (24.11-20). Gdy Allah objawił to, aby potwierdzić moją niewinność, Abu Bakr As-Siddiq, który zwykle zapewniał Mistah bin Uthatha o pomoc z powodu jego pokrewieństwa i ubóstwa, powiedział: "Na mocy Allah, nigdy więcej nie będę mu pomagał w jakiejkolwiek formie po tym, co powiedział o Aisho." Wtedy Allah objawił: "Nie zakazujcie tym spośród was, którzy są dobrzy i bogaci, dawania (pomocy) swoim krewnym, potrzebującym i tym, którzy opuścili swoje domy dla Allah's sprawy. Przebaczcie i wybaczcie (czyli nie karzcie ich). Czy nie kochacie, aby wam przebaczono? Zaprawdę, Allah jest Przebaczający, Miłosierny." (24.22) Abu Bakr powiedział: "Tak, na mocy Allah, życzę, aby Allah mi przebaczył." Wtedy ponownie zaczął pomagać Mistahowi tak, jak to robił wcześniej, i powiedział: "Na mocy Allah, nigdy mu tego nie odmówię." Aisha dodała: Wysłannik Allah (ﷺ) zapytał także Zainab bint Jahsh o moją sprawę. Powiedział: "O Zainab! Co widziałaś?" Ona odpowiedziała: "O Wysłanniku Allah! Chronię swoje słuch i wzrok (przez unikanie kłamstw). Nie znam niczego złego (o Aisho)." Spośród wszystkich żon Wysłannika Allah (ﷺ), to Zainab pragnęła otrzymać od niego taką samą łaskę, jaką ja otrzymywałam, jednak Allah ocalił ją (od kłamstwa) z powodu jej pobożności. Ale jej siostra, Hamna, ciągle walczyła w jej imieniu, więc została zniszczona, podobnie jak ci, którzy wymyślili i szerzyli oszczerstwo.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Allah oczyścił Aiszę z zarzutu oszczerstwa i wezwał do przebaczenia.
Hadis opisuje oszczerstwo skierowane przeciwko Aiszy po wyprawie wojennej oraz objawienie sury an-Nur 24:11–20, które potwierdziło jej niewinność. W wersecie 24:22 Abu Bakr zostaje wezwany, by przebaczyć Mistahowi i ponownie wspierać go finansowo.
Poważne, zmyślone oskarżenie rozpowszechniane jako oszczerstwo.
Zakryta lektyka umieszczana na wielbłądzie.
Skrucha, zwrócenie się do Allaha i proszenie Go o przebaczenie.
Klasyczni komentatorzy podkreślają, że objawienie potwierdziło niewinność Aiszy, a rozpowszechnianie niepotwierdzonych oskarżeń jest ciężkim grzechem. Fragment dotyczący Abu Bakra uczy, że przebaczenie i wznowienie pomocy są cnotliwe, nawet gdy ktoś osobiście nas zranił. Prawnicy wywodzą z losowania między żonami, że podczas wspólnych podróży wymagany jest sprawiedliwy podział; cztery sunnickie szkoły prawa omawiają szczegółowe zastosowanie tej zasady w ramach przepisów dotyczących praw małżeńskich.
- Nie powtarzaj oskarżenia, zanim dokładnie nie sprawdzisz faktów.
- Wspieraj osobę dotkniętą oszczerstwem i nie rozpowszechniaj dalej plotki.
- Rozważ przebaczenie i nadal czyń dobro, nawet gdy ktoś głęboko cię zranił.
Ten hadis również omawia wersety sury an-Nur związane ze sprawą oszczerstwa.
Sahih al-Bukhari · #4751 (Sahih)Przekaz przedstawia historię oszczerstwa z perspektywy matki Aiszy.
Sahih al-Bukhari · #4752 (Sahih)Recytacja Aiszy i jej objaśnienie wersetów z sury an-Nur uzupełniają kontekst tego wydarzenia.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.