Sahih Muslim, hadis 2150
Przekazany przez Abdullah ibn Umar. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Umar
Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ، قَالَ تُوُفِّيَتِ ابْنَةٌ لِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ بِمَكَّةَ قَالَ فَجِئْنَا لِنَشْهَدَهَا - قَالَ - فَحَضَرَهَا ابْنُ عُمَرَ وَابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ وَإِنِّي لَجَالِسٌ بَيْنَهُمَا - قَالَ - جَلَسْتُ إِلَى أَحَدِهِمَا ثُمَّ جَاءَ الآخَرُ فَجَلَسَ إِلَى جَنْبِي فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ لِعَمْرِو بْنِ عُثْمَانَ وَهُوَ مُوَاجِهُهُ أَلاَ تَنْهَى عَنِ الْبُكَاءِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ قَدْ كَانَ عُمَرُ يَقُولُ بَعْضَ ذَلِكَ ثُمَّ حَدَّثَ فَقَالَ صَدَرْتُ مَعَ عُمَرَ مِنْ مَكَّةَ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ إِذَا هُوَ بِرَكْبٍ تَحْتَ ظِلِّ شَجَرَةٍ فَقَالَ اذْهَبْ فَانْظُرْ مَنْ هَؤُلاَءِ الرَّكْبُ فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ صُهَيْبٌ - قَالَ - فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ ادْعُهُ لِي . قَالَ فَرَجَعْتُ إِلَى صُهَيْبٍ فَقُلْتُ ارْتَحِلْ فَالْحَقْ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ . فَلَمَّا أَنْ أُصِيبَ عُمَرُ دَخَلَ صُهَيْبٌ يَبْكِي يَقُولُ وَاأَخَاهْ وَاصَاحِبَاهْ . فَقَالَ عُمَرُ يَا صُهَيْبُ أَتَبْكِي عَلَىَّ وَقَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ بِبَعْضِ بُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " . فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَلَمَّا مَاتَ عُمَرُ ذَكَرْتُ ذَلِكَ لِعَائِشَةَ فَقَالَتْ يَرْحَمُ اللَّهُ عُمَرَ لاَ وَاللَّهِ مَا حَدَّثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ يُعَذِّبُ الْمُؤْمِنَ بِبُكَاءِ أَحَدٍ " . وَلَكِنْ قَالَ " إِنَّ اللَّهَ يَزِيدُ الْكَافِرَ عَذَابًا بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِ " قَالَ وَقَالَتْ عَائِشَةُ حَسْبُكُمُ الْقُرْآنُ { وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى} قَالَ وَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ عِنْدَ ذَلِكَ وَاللَّهُ أَضْحَكَ وَأَبْكَى . قَالَ ابْنُ أَبِي مُلَيْكَةَ فَوَاللَّهِ مَا قَالَ ابْنُ عُمَرَ مِنْ شَىْءٍ .
Opowiedzieli nam Muhammad ibn Rāfiʿ i ʿAbd ibn Ḥumayd; rzekł Ibn Rāfiʿ: Opowiedział nam ʿAbd al-Razzāq, poinformował nas Ibn Dżurajdż, poinformował mnie ʿAbdullāh ibn Abī Mulajka, który powiedział: Zmarła córka ʿUsmana ibn ʿAffana w Mekce. Przybyliśmy, aby uczestniczyć w jej pogrzebie, a obecni byli również Ibn ʿUmar i Ibn ʿAbbās. Siedziałem między nimi. Usiadłem obok jednego z nich, potem przyszedł drugi i usiadł obok mnie. ʿAbdullāh ibn ʿUmar rzekł do ʿAmra ibn ʿUsmana, który siedział naprzeciwko niego:
«Czy nie zakazesz płaczu? Wszak Posłaniec Allaha ﷺ powiedział: „Zmarły jest karany z powodu płaczu jego rodziny nad nim”». Wtedy Ibn ʿAbbās powiedział: «ʿUmar zwykł mawiać coś podobnego», po czym opowiedział: «Wyruszyłem z ʿUmarem z Mekki, aż dotarliśmy do al-Bajda, gdzie pod cieniem drzewa znajdowała się grupa jeźdźców. On rzekł do mnie: „Idź i zobacz, kim są ci jeźdźcy”. Poszedłem sprawdzić i okazało się, że to Suhajb. Poinformowałem go o tym, a on rzekł: „Wezwij go do mnie”. Wróciłem do Suhajba i powiedziałem: „Ruszaj i dogoń Dowódcę Wiernych”. Gdy ʿUmar został raniony, Suhajb wszedł płacząc i mówiąc: „Ach, mój bracie! Ach, mój towarzyszu!”. ʿUmar rzekł do niego: „O Suhajbie, czy płaczesz nade mną, skoro Posłaniec Allaha ﷺ powiedział: ‘Zmarły jest karany za część płaczu jego rodziny nad nim’?”». Ibn ʿAbbās kontynuował: «Gdy ʿUmar zmarł, wspomniałem o tym ʿAiszy, a ona odpowiedziała: „Niech Allah zmiłuje się nad ʿUmarem. Nie, na Allaha, Posłaniec Allaha ﷺ nigdy nie powiedział, że Allah karze wierzącego z powodu czyjegoś płaczu. Powiedział raczej: ‘Allah zwiększa karę niewierzącego z powodu płaczu jego rodziny nad nim’”. ʿAisza dodała: „Wystarczy wam Koran: {Żadna dusza nie poniesie ciężaru innej}”. Na to Ibn ʿAbbās skomentował: «To Allah sprawia śmiech i płacz». Ibn Abī Mulajka zakończył: «Na Allaha, Ibn ʿUmar nic nie powiedział».
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Aisha wyjaśnia, że wierzący nie ponosi odpowiedzialności za żałobne lamenty innej osoby.
Przekaz wyraźnie opisuje śmierć córki Usmana ibn Affana w Mekce oraz rozmowę o lamentach podczas jej pogrzebu. Ibn Abbas wspomina także wydarzenie związane z Suhajbem i rannym Umarem, a następnie opowiada, że Aisha go skorygowała.
Głośna lub przesadna żałoba, na przykład zawodzenie i okrzyki po czyjejś śmierci.
Być pociągniętym do odpowiedzialności za grzech lub czyn innej osoby.
Miejsce na drodze między Mekką a Medyną, wymienione w opowieści.
Klasyczni uczeni odczytują te przekazy łącznie: zwykły płacz z żalu jest dozwolony, natomiast głośne lamentowanie jest zakazane. Aisha wyjaśnia, że wierzący nie zostanie ukarany za płacz innej osoby; potwierdza to koraniczna zasada, że nikt nie dźwiga ciężaru drugiego człowieka. Sformułowanie o karze odnosi się do niewierzącego albo do jego własnych wcześniejszych czynów, a nie do automatycznego przeniesienia winy na zmarłego przez pogrążonego w żałobie krewnego. Dlatego szkoły prawa odróżniają naturalne łzy od zakazanych rytuałów lamentacyjnych.
- Wspieraj osobę pogrążoną w żałobie swoją obecnością i łagodnymi słowami, nie zachęcając do głośnego lamentowania.
- Odróżniaj naturalne łzy od rytuałów lamentacyjnych; okazywanie żalu nie jest tym samym co zakazane lamentowanie.
- Nie oceniaj przekazu, zanim nie rozważysz jego różnych wersji i objaśnień uczonych.
Ta wersja opisuje tę samą rozmowę przy marach Umm Aban i wyjaśnia rozbieżność zdań dotyczącą lamentowania.
Sahih Muslim · #2151 (Sahih)Ten przekaz przedstawia inne ujęcie wydarzenia i pomaga odczytywać łącznie relacje o płaczu i lamentowaniu.
Sahih Muslim · #2148 (Sahih)Ta pokrewna relacja opisuje żałobę po Umarze i pomaga odróżnić płacz od zakazanych rytuałów lamentacyjnych.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.