Sahih Muslim, hadis 2961
Przekazany przez Abu Musa al-Ash'ari. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abu Musa al-Ash'ari
Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي مُوسَى، عَنْ أَبِي مُوسَى، أَنَّهُ كَانَ يُفْتِي بِالْمُتْعَةِ فَقَالَ لَهُ رَجُلٌ رُوَيْدَكَ بِبَعْضِ فُتْيَاكَ فَإِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي النُّسُكِ بَعْدُ حَتَّى لَقِيَهُ بَعْدُ فَسَأَلَهُ فَقَالَ عُمَرُ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَدْ فَعَلَهُ وَأَصْحَابُهُ وَلَكِنْ كَرِهْتُ أَنْ يَظَلُّوا مُعْرِسِينَ بِهِنَّ فِي الأَرَاكِ ثُمَّ يَرُوحُونَ فِي الْحَجِّ تَقْطُرُ رُءُوسُهُمْ .
Opowiedzieli nam Muhammad ibn al-Musanna i Ibn Baszszar; rzekł Ibn al-Musanna: Opowiedział nam Muhammad ibn Dżafar, opowiedział nam Szu'ba, od al-Hakama, od Umara ibn Umajra, od Ibrahima ibn Abi Musy, od Abu Musy, że zwykł on wydawać orzeczenia religijne zezwalające na Hadżdż Tamattu'. Pewien człowiek powiedział mu:
„Bądź ostrożniejszy w niektórych swoich orzeczeniach, gdyż nie wiesz, co Wódz Wiernych ustanowił w sprawie obrzędów po twoim wyjeździe”. Później spotkał go i zapytał o to. Umar odpowiedział: „Wiem, że Prorok ﷺ i jego Towarzysze to czynili, lecz nie podoba mi się, by ludzie pozostawali w zażyłości małżeńskiej w cieniu drzew, a następnie wyruszali na Hadżdż z wodą kapiącą im z głów”.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Omar uznał tamattu‘, lecz z powodów praktycznych zniechęcał do jego odbywania.
Forma hadżdżu, w której pielgrzym najpierw odbywa umrę, kończy stan ihram, a później ponownie wchodzi w stan ihram, aby odbyć hadżdż.
Staranny osąd prawny formułowany przez uczonego na podstawie studiowania źródeł islamu.
Stan uświęcenia wraz z obowiązującymi w nim zasadami, w który pielgrzym wchodzi przed umrą lub hadżdżem.
Uczeni wyciągają stąd wniosek, że Umar nie zaprzeczał, iż tamattu‘ było praktykowane przez Proroka ﷺ i jego Towarzyszy; sprzeciwiał się zachowaniu, które z nim wiązał, oraz oceniał, co przystoi pielgrzymom. Przekazanie pokazuje, że przywódca lub uczony może wyrazić praktyczną preferencję, nie uznając za nieważny obrzędu praktykowanego przez Proroka ﷺ. Dlatego prawnicy omawiają tamattu‘ jako dozwoloną formę hadżdżu, wskazując na różnice między szkołami prawnymi w kwestii preferencji i okoliczności.
- Sprawdzaj kontekst i źródła, zanim przekażesz sąd religijny.
- Odróżniaj uznanie dozwolonego obrzędu od osobistego preferowania innej praktyki.
- Podczas oddawania czci skupiaj się na nakazanych czynnościach i z szacunkiem traktuj różnice zdań.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.