Sahih Muslim, hadis 4245
Przekazany przez Imran ibn Husain. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Imran ibn Husain
Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، - وَاللَّفْظُ لِزُهَيْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، قَالَ كَانَتْ ثَقِيفُ حُلَفَاءَ لِبَنِي عُقَيْلٍ فَأَسَرَتْ ثَقِيفُ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَسَرَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجُلاً مِنْ بَنِي عُقَيْلٍ وَأَصَابُوا مَعَهُ الْعَضْبَاءَ فَأَتَى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي الْوَثَاقِ قَالَ يَا مُحَمَّدُ . فَأَتَاهُ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . فَقَالَ بِمَ أَخَذْتَنِي وَبِمَ أَخَذْتَ سَابِقَةَ الْحَاجِّ فَقَالَ إِعْظَامًا لِذَلِكَ " أَخَذْتُكَ بِجَرِيرَةِ حُلَفَائِكَ ثَقِيفَ " . ثُمَّ انْصَرَفَ عَنْهُ فَنَادَاهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَحِيمًا رَقِيقًا فَرَجَعَ إِلَيْهِ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . قَالَ إِنِّي مُسْلِمٌ . قَالَ " لَوْ قُلْتَهَا وَأَنْتَ تَمْلِكُ أَمْرَكَ أَفْلَحْتَ كُلَّ الْفَلاَحِ " . ثُمَّ انْصَرَفَ فَنَادَاهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ يَا مُحَمَّدُ . فَأَتَاهُ فَقَالَ " مَا شَأْنُكَ " . قَالَ إِنِّي جَائِعٌ فَأَطْعِمْنِي وَظَمْآنُ فَأَسْقِنِي . قَالَ " هَذِهِ حَاجَتُكَ " . فَفُدِيَ بِالرَّجُلَيْنِ - قَالَ - وَأُسِرَتِ امْرَأَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ وَأُصِيبَتِ الْعَضْبَاءُ فَكَانَتِ الْمَرْأَةُ فِي الْوَثَاقِ وَكَانَ الْقَوْمُ يُرِيحُونَ نَعَمَهُمْ بَيْنَ يَدَىْ بُيُوتِهِمْ فَانْفَلَتَتْ ذَاتَ لَيْلَةٍ مِنَ الْوَثَاقِ فَأَتَتِ الإِبِلَ فَجَعَلَتْ إِذَا دَنَتْ مِنَ الْبَعِيرِ رَغَا فَتَتْرُكُهُ حَتَّى تَنْتَهِيَ إِلَى الْعَضْبَاءِ فَلَمْ تَرْغُ قَالَ وَنَاقَةٌ مُنَوَّقَةٌ فَقَعَدَتْ فِي عَجُزِهَا ثُمَّ زَجَرَتْهَا فَانْطَلَقَتْ وَنَذِرُوا بِهَا فَطَلَبُوهَا فَأَعْجَزَتْهُمْ - قَالَ - وَنَذَرَتْ لِلَّهِ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا فَلَمَّا قَدِمَتِ الْمَدِينَةَ رَآهَا النَّاسُ . فَقَالُوا الْعَضْبَاءُ نَاقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . فَقَالَتْ إِنَّهَا نَذَرَتْ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا . فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ . فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ بِئْسَمَا جَزَتْهَا نَذَرَتْ لِلَّهِ إِنْ نَجَّاهَا اللَّهُ عَلَيْهَا لَتَنْحَرَنَّهَا لاَ وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةٍ وَلاَ فِيمَا لاَ يَمْلِكُ الْعَبْدُ " . وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ حُجْرٍ " لاَ نَذْرَ فِي مَعْصِيَةِ اللَّهِ " .
Opowiedzieli mi Zuhajr ibn Harb i Ali ibn Hudżr as-Sadi – przy czym brzmienie należy do Zuhajra – mówiąc: Opowiedział nam Isma’il ibn Ibrahim, opowiedział nam Ajjub, od Abu Kilaby, od Abu al-Muhallaba, od Imrana ibn Husajna, który rzekł: Plemię Sakif było sprzymierzeńcem Banu Ukajl. Sakif wzięło do niewoli dwóch mężczyzn spośród Towarzyszy Wysłannika Allaha ﷺ, a Towarzysze Wysłannika Allaha ﷺ wzięli do niewoli jednego człowieka z Banu Ukajl, zdobywając przy nim wielbłądzicę Al-Adhba. Wysłannik Allaha ﷺ przyszedł do niego, gdy był związany. Zawołał:
„O Muhammadzie!” Prorok podszedł i zapytał: „Co ci jest?” On odrzekł: „Dlaczego mnie wziąłeś i dlaczego zabrałeś poprzedniczkę pielgrzymów?” Prorok ﷺ odpowiedział, podkreślając wagę sprawy: „Wziąłem cię za winę twoich sprzymierzeńców, plemienia Sakif.” Następnie odszedł od niego. Mężczyzna zawołał ponownie: „O Muhammadzie! O Muhammadzie!” A że Wysłannik Allaha ﷺ był litościwy i miłosierny, wrócił do niego i zapytał: „Co ci jest?” On powiedział: „Jestem muzułmaninem.” Prorok ﷺ odrzekł: „Gdybyś to powiedział, gdy byłeś panem samego siebie, osiągnąłbyś pełny sukces.” Potem znów odszedł. Mężczyzna zawołał raz jeszcze: „O Muhammadzie! O Muhammadzie!” Prorok przyszedł i zapytał: „Co ci jest?” On rzekł: „Jestem głodny, nakarm mnie, i jestem spragniony, napój mnie.” Prorok ﷺ powiedział: „To jest twoja potrzeba.” Został on następnie wykupiony za tych dwóch mężczyzn. Narrator kontynuował: Pewna kobieta z Ansarów została wzięta do niewoli i Al-Adhba również została schwytana. Kobieta była związana, a ludzie odpoczywali ze swoim inwentarzem przed swoimi domami. Pewnej nocy uwolniła się z więzów i podeszła do wielbłądów. Gdy zbliżała się do któregoś z nich, ryczał, więc go zostawiała, aż dotarła do Al-Adhby, która nie ryczała; była to łagodna wielbłądzica. Usiadła na jej zadzie i popędziła ją, uciekając. Gdy zauważono jej ucieczkę, ścigano ją, lecz zdołała im umknąć. Kobieta złożyła vow Allahowi, że jeśli uratuje ją dzięki niej, to ją poświęci. Kiedy przybyła do Medyny, ludzie zobaczyli ją i powiedzieli: „To Al-Adhba, wielbłądzica Wysłannika Allaha ﷺ!” Kobieta opowiedziała o złożonym przez siebie ślubowaniu. Udali się do Wysłannika Allaha ﷺ i wspomnieli mu o tym. On rzekł: „Subhanallah! Jakże źle ją wynagrodziła! Złożyła ślubowanie Allahowi, że jeśli ją uratuje, to ją poświęci! Nie ma wypełnienia ślubowania w grzechu, ani w tym, czego sługa nie posiada.” W wersji Ibn Hudżra: „Nie ma ślubowania w nieposłuszeństwie wobec Allaha.”
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Ślubowanie popełnienia nieposłuszeństwa lub dotyczące czegoś, co nie należy do danej osoby, nie jest wiążące.
Przekaz opisuje pojmanie mężczyzny z Banu Uqail oraz kobiety z Ansarów. Kobieta uciekła na wielbłądzie al-'Adbaa' i obiecała złożyć go w ofierze, jeśli Allah ją na nim ocali. Prorok ﷺ wyjaśnił, że ślubowania popełnienia nieposłuszeństwa nie należy wypełniać i że nie można rozporządzać czymś, co do danej osoby nie należy.
Zobowiązanie złożone Allahowi, że uczyni się coś określonego.
Czyn sprzeczny z tym, na co Allah zezwolił lub co nakazał.
Wielbłąd Proroka ﷺ wspomniany w tej opowieści.
Klasyczni uczeni wyciągają z tego wniosek, że nie wolno wypełniać ślubowania dotyczącego czynu zakazanego. Ślubowanie nie jest też wiążące, gdy dotyczy czegoś, czym dana osoba nie ma prawa rozporządzać, na przykład wielbłąda należącego do kogoś innego. Prorok ﷺ okazał ponadto miłosierdzie pojmanej kobiecie i uznał jej konkretną potrzebę jedzenia i picia. Szkoły prawa omawiają dodatkowe zasady dotyczące ślubowań i ewentualnego zadośćuczynienia; różnią się one zależnie od sytuacji i brzmienia ślubowania.
- Nie ślubuj, że coś uczynisz, zanim nie upewnisz się, czy jest to dozwolone i czy masz prawo tym rozporządzać.
- Jeśli złożyłeś ślubowanie popełnienia nieposłuszeństwa, nie wypełniaj go i zapytaj kompetentnego uczonego, jakie dalsze postępowanie jest właściwe w twojej sytuacji.
- Okazuj miłosierdzie osobom w potrzebie i traktuj poważnie ich potrzebę jedzenia i picia.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.