Sahih Muslim, hadis 4622
Przekazany przez Abu Hurayrah. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abu Hurayrah
Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.
Przekaz
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ الْبُنَانِيُّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَبَاحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ وَفَدَتْ وُفُودٌ إِلَى مُعَاوِيَةَ وَذَلِكَ فِي رَمَضَانَ فَكَانَ يَصْنَعُ بَعْضُنَا لِبَعْضٍ الطَّعَامَ فَكَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ مِمَّا يُكْثِرُ أَنْ يَدْعُوَنَا إِلَى رَحْلِهِ فَقُلْتُ أَلاَ أَصْنَعُ طَعَامًا فَأَدْعُوَهُمْ إِلَى رَحْلِي فَأَمَرْتُ بِطَعَامٍ يُصْنَعُ ثُمَّ لَقِيتُ أَبَا هُرَيْرَةَ مِنَ الْعَشِيِّ فَقُلْتُ الدَّعْوَةُ عِنْدِي اللَّيْلَةَ فَقَالَ سَبَقْتَنِي . قُلْتُ نَعَمْ . فَدَعَوْتُهُمْ فَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ أَلاَ أُعْلِمُكُمْ بِحَدِيثٍ مِنْ حَدِيثِكُمْ يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ ثُمَّ ذَكَرَ فَتْحَ مَكَّةَ فَقَالَ أَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى قَدِمَ مَكَّةَ فَبَعَثَ الزُّبَيْرَ عَلَى إِحْدَى الْمُجَنِّبَتَيْنِ وَبَعَثَ خَالِدًا عَلَى الْمُجَنِّبَةِ الأُخْرَى وَبَعَثَ أَبَا عُبَيْدَةَ عَلَى الْحُسَّرِ فَأَخَذُوا بَطْنَ الْوَادِي وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي كَتِيبَةٍ - قَالَ - فَنَظَرَ فَرَآنِي فَقَالَ " أَبُو هُرَيْرَةَ " . قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " لاَ يَأْتِينِي إِلاَّ أَنْصَارِيٌّ " . زَادَ غَيْرُ شَيْبَانَ فَقَالَ " اهْتِفْ لِي بِالأَنْصَارِ " . قَالَ فَأَطَافُوا بِهِ وَوَبَّشَتْ قُرَيْشٌ أَوْبَاشًا لَهَا وَأَتْبَاعًا . فَقَالُوا نُقَدِّمُ هَؤُلاَءِ فَإِنْ كَانَ لَهُمْ شَىْءٌ كُنَّا مَعَهُمْ . وَإِنْ أُصِيبُوا أَعْطَيْنَا الَّذِي سُئِلْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَرَوْنَ إِلَى أَوْبَاشِ قُرَيْشٍ وَأَتْبَاعِهِمْ " . ثُمَّ قَالَ بِيَدَيْهِ إِحْدَاهُمَا عَلَى الأُخْرَى ثُمَّ قَالَ " حَتَّى تُوَافُونِي بِالصَّفَا " . قَالَ فَانْطَلَقْنَا فَمَا شَاءَ أَحَدٌ مِنَّا أَنْ يَقْتُلَ أَحَدًا إِلاَّ قَتَلَهُ وَمَا أَحَدٌ مِنْهُمْ يُوَجِّهُ إِلَيْنَا شَيْئًا - قَالَ - فَجَاءَ أَبُو سُفْيَانَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُبِيحَتْ خَضْرَاءُ قُرَيْشٍ لاَ قُرَيْشَ بَعْدَ الْيَوْمِ . ثُمَّ قَالَ " مَنْ دَخَلَ دَارَ أَبِي سُفْيَانَ فَهُوَ آمِنٌ " . فَقَالَتِ الأَنْصَارُ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ وَرَأْفَةٌ بِعَشِيرَتِهِ . قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَجَاءَ الْوَحْىُ وَكَانَ إِذَا جَاءَ الْوَحْىُ لاَ يَخْفَى عَلَيْنَا فَإِذَا جَاءَ فَلَيْسَ أَحَدٌ يَرْفَعُ طَرْفَهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى يَنْقَضِيَ الْوَحْىُ فَلَمَّا انْقَضَى الْوَحْىُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ " . قَالُوا لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " قُلْتُمْ أَمَّا الرَّجُلُ فَأَدْرَكَتْهُ رَغْبَةٌ فِي قَرْيَتِهِ " . قَالُوا قَدْ كَانَ ذَاكَ . قَالَ " كَلاَّ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ هَاجَرْتُ إِلَى اللَّهِ وَإِلَيْكُمْ وَالْمَحْيَا مَحْيَاكُمْ وَالْمَمَاتُ مَمَاتُكُمْ " . فَأَقْبَلُوا إِلَيْهِ يَبْكُونَ وَيَقُولُونَ وَاللَّهِ مَا قُلْنَا الَّذِي قُلْنَا إِلاَّ الضِّنَّ بِاللَّهِ وَبِرَسُولِهِ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُصَدِّقَانِكُمْ وَيَعْذِرَانِكُمْ " . قَالَ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى دَارِ أَبِي سُفْيَانَ وَأَغْلَقَ النَّاسُ أَبْوَابَهُمْ - قَالَ - وَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَقْبَلَ إِلَى الْحَجَرِ فَاسْتَلَمَهُ ثُمَّ طَافَ بِالْبَيْتِ - قَالَ - فَأَتَى عَلَى صَنَمٍ إِلَى جَنْبِ الْبَيْتِ كَانُوا يَعْبُدُونَهُ - قَالَ - وَفِي يَدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَوْسٌ وَهُوَ آخِذٌ بِسِيَةِ الْقَوْسِ فَلَمَّا أَتَى عَلَى الصَّنَمِ جَعَلَ يَطْعُنُهُ فِي عَيْنِهِ وَيَقُولُ " جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ " . فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ طَوَافِهِ أَتَى الصَّفَا فَعَلاَ عَلَيْهِ حَتَّى نَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ وَرَفَعَ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيَدْعُو بِمَا شَاءَ أَنْ يَدْعُوَ .
Opowiedział nam Szajban ibn Farruch, opowiedział nam Sulajman ibn al-Mughira, opowiedział nam Sabit al-Bunani, od Abd Allaha ibn Rabaha, od Abu Hurajry, który powiedział: Przybyły delegacje do Mu’awiji, a było to w ramadanie. Przygotowywaliśmy dla siebie nawzajem posiłki, a Abu Hurajra często zapraszał nas do swojego domu. Powiedziałem więc:
„Czyż nie przygotuję jedzenia i nie zaproszę ich do siebie?”. Rozkazałem zatem przygotować posiłek, a następnie spotkałem Abu Hurajrę pod wieczór i rzekłem: „Dziś wieczorem uczta jest u mnie”. Odpowiedział: „Uprzedziłeś mnie”. Rzekłem: „Tak”, i zaprosiłem ich. Gdy skończyli jeść, Abu Hurajra powiedział: „Czyż nie opowiem wam hadisu z waszych własnych dziejów, o zgromadzenie Ansarów?”. Następnie wspomniał o zdobyciu Mekki i rzekł: „Wysłannik Allaha ﷺ wyruszył, aż dotarł do Mekki. Wyznaczył az-Zubajra na dowódcę jednego skrzydła, Chalida na dowódcę drugiego skrzydła, a Abu Ubajdę wysłał z oddziałem nieopancerzonych wojowników; zajęli oni dno doliny. Wysłannik Allaha ﷺ znajdował się w środku dużego oddziału bojowego. Spojrzał i zobaczył mnie, po czym zawołał: »Abu Hurajro!«. Odrzekłem: »Oto jestem, Wysłanniku Allaha«. Rzekł: »Niech nikt nie zbliża się do mnie poza Ansarami«, i dodał: »Zwołaj mi Ansarów«. Zebrali się więc wokół niego. Kurajszytowie natomiast zgromadzili swój motłoch i swoich popleczników, mówiąc: »Wyślijmy tych naprzód; jeśli im się powiedzie, przyłączymy się do nich, a jeśli poniosą klęskę, damy to, czego od nas zażądają«. Wysłannik Allaha ﷺ rzekł: »Widzicie ten motłoch Kurajszytów i ich popleczników?«. Następnie uderzył jedną ręką o drugą i powiedział: »Ścigajcie ich, aż spotkacie mnie przy as-Safa«. Ruszyliśmy więc i ktokolwiek z nas chciał kogoś zabić, zabijał go, a nikt z nich nie był w stanie stawić nam oporu. Wtedy przyszedł Abu Sufjan i rzekł: »O Wysłanniku Allaha, krew Kurajszytów stała się tania. Nie będzie już Kurajszytów po dzisiejszym dniu«. Prorok ﷺ odpowiedział: »Kto wejdzie do domu Abu Sufjana, będzie bezpieczny«. Ansarowie zaczęli szeptać między sobą: »Widać, że tego człowieka ogarnęła tęsknota za jego miastem i litość nad jego rodem«. Abu Hurajra kontynuował: »Wówczas przyszło Objawienie, a gdy ono schodziło, nie dało się tego ukryć przed nami. Nikt z nas nie śmiał podnieść wzroku na Wysłannika Allaha ﷺ, dopóki Objawienie nie dobiegło końca. Gdy Objawienie ustało, Wysłannik Allaha ﷺ rzekł: »O zgromadzenie Ansarów!«. Odpowiedzieli: »Oto jesteśmy, Wysłanniku Allaha«. Rzekł: »Mówiliście, że tego człowieka ogarnęła tęsknota za jego miastem«. Odpowiedzieli: »Tak było«. On zaś rzekł: »Nie! Zaprawdę, jestem sługą Allaha i Jego Wysłannikiem. Wyemigrowałem do Allaha i do was. Moje życie jest waszym życiem, a moja śmierć jest waszą śmiercią«. Zwrócili się ku niemu z płaczem, mówiąc: »Na Allaha, powiedzieliśmy to tylko z powodu naszej zazdrości o Allaha i Jego Wysłannika«. Wysłannik Allaha ﷺ odrzekł: »Zaprawdę, Allah i Jego Wysłannik potwierdzają wasze słowa i przyjmują wasze usprawiedliwienie«. Ludzie udali się do domu Abu Sufjana i pozamykali swoje drzwi. Wysłannik Allaha ﷺ podszedł do Czarnego Kamienia, ucałował go i dokonał okrążenia Kaaby. Następnie podszedł do bożka stojącego obok Domu, któremu ludzie oddawali cześć. Wysłannik Allaha ﷺ miał w ręku łuk, trzymając go za końcówkę. Gdy zbliżył się do bożka, zaczął dźgać go w oczy, mówiąc: »Przyszła Prawda i zniknął Fałsz«. Po zakończeniu okrążenia udał się na wzgórze Safa, wszedł na nie tak wysoko, by móc spojrzeć na Kaabę, uniósł ręce i zaczął chwalić Allaha oraz modlić się tak, jak pragnął».
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Prorok ﷺ uspokoił Ansarów i zapewnił bezpieczeństwo podczas podboju Mekki.
Przekazanie dotyczy podboju Mekki. Gdy Prorok ﷺ ogłosił, że każdy, kto wejdzie do domu Abu Sufjana, będzie bezpieczny, niektórzy Ansarowie obawiali się, że wrócił on do swojego miasta i plemienia. Prorok ﷺ uspokoił ich i potwierdził, że pozostaje z nimi związany.
Mieszkańcy Medyny, którzy przyjęli Proroka ﷺ i muzułmanów oraz udzielili im wsparcia.
Wzgórze w pobliżu Kaaby, na które Prorok ﷺ wszedł po okrążeniu Kaaby i na którym wzywał Allaha.
Przesłanie Allaha przekazane Prorokowi ﷺ.
Klasyczni uczeni podkreślają, że Prorok ﷺ odpowiedział Ansarom łagodnie i uznał ich szczere przywiązanie do Allaha i Jego Posłańca. Słowa, że jego życie i śmierć są związane z ich życiem i śmiercią, świadczą o jego wierności wspólnocie, która go wspierała. Uczeni wnioskują również z jego oświadczenia dotyczącego domu Abu Sufjana, że zapewnienie bezpieczeństwa podczas podboju mogło zapobiec rozlewowi krwi. Wypowiedź o prawdzie i fałszu odnosi się do zaniku bałwochwalstwa; nie jest pozwoleniem na niszczenie świętych miejsc ani cudzej własności bez upoważnienia.
- Wyrażaj troskę lub nieporozumienie odpowiednio wcześnie i z szacunkiem, dając drugiej osobie możliwość wyjaśnienia sprawy.
- Pozostań wierny tym, którzy cię wspierali, nawet gdy okoliczności się zmieniają.
- W sytuacjach napięcia szukaj sposobów zapewnienia bezpieczeństwa i uniknięcia niepotrzebnej przemocy.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.