Księga Dżihadu i Wypraw · Sahih Muslim

Sahih Muslim, hadis 4678

Przekazany przez Salamah ibn al-Akwa. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.

Sahih (wiarygodny)Księga: Księga Dżihadu i Wypraw
صحيح مسلم
Kto go przekazał?

Przekazał Salamah ibn al-Akwa

Sahih (wiarygodny)

Zbiór Sahih Muslim jest w całości uznawany za wiarygodny.

Przekaz

Tekst arabski

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ، إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا أَبُو عَامِرٍ الْعَقَدِيُّ، كِلاَهُمَا عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ عَمَّارٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ، عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ - وَهَذَا حَدِيثُهُ - أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ، عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - حَدَّثَنِي إِيَاسُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنِي أَبِي قَالَ، قَدِمْنَا الْحُدَيْبِيَةَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً وَعَلَيْهَا خَمْسُونَ شَاةً لاَ تُرْوِيهَا - قَالَ - فَقَعَدَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى جَبَا الرَّكِيَّةِ فَإِمَّا دَعَا وَإِمَّا بَسَقَ فِيهَا - قَالَ - فَجَاشَتْ فَسَقَيْنَا وَاسْتَقَيْنَا ‏.‏ قَالَ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَعَانَا لِلْبَيْعَةِ فِي أَصْلِ الشَّجَرَةِ ‏.‏ قَالَ فَبَايَعْتُهُ أَوَّلَ النَّاسِ ثُمَّ بَايَعَ وَبَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي وَسَطٍ مِنَ النَّاسِ قَالَ ‏"‏ بَايِعْ يَا سَلَمَةُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ قَالَ ‏"‏ وَأَيْضًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَرَآنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَزِلاً - يَعْنِي لَيْسَ مَعَهُ سِلاَحٌ - قَالَ فَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَجَفَةً أَوْ دَرَقَةً ثُمَّ بَايَعَ حَتَّى إِذَا كَانَ فِي آخِرِ النَّاسِ قَالَ ‏"‏ أَلاَ تُبَايِعُنِي يَا سَلَمَةُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ قَدْ بَايَعْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِي أَوَّلِ النَّاسِ وَفِي أَوْسَطِ النَّاسِ قَالَ ‏"‏ وَأَيْضًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَبَايَعْتُهُ الثَّالِثَةَ ثُمَّ قَالَ لِي ‏"‏ يَا سَلَمَةُ أَيْنَ حَجَفَتُكَ أَوْ دَرَقَتُكَ الَّتِي أَعْطَيْتُكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ لَقِيَنِي عَمِّي عَامِرٌ عَزِلاً فَأَعْطَيْتُهُ إِيَّاهَا - قَالَ - فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ ‏"‏ إِنَّكَ كَالَّذِي قَالَ الأَوَّلُ اللَّهُمَّ أَبْغِنِي حَبِيبًا هُوَ أَحَبُّ إِلَىَّ مِنْ نَفْسِي ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ رَاسَلُونَا الصُّلْحَ حَتَّى مَشَى بَعْضُنَا فِي بَعْضٍ وَاصْطَلَحْنَا ‏.‏ قَالَ وَكُنْتُ تَبِيعًا لِطَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ أَسْقِي فَرَسَهُ وَأَحُسُّهُ وَأَخْدُمُهُ وَآكُلُ مِنْ طَعَامِهِ وَتَرَكْتُ أَهْلِي وَمَالِي مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَلَمَّا اصْطَلَحْنَا نَحْنُ وَأَهْلُ مَكَّةَ وَاخْتَلَطَ بَعْضُنَا بِبَعْضٍ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَكَسَحْتُ شَوْكَهَا فَاضْطَجَعْتُ فِي أَصْلِهَا - قَالَ - فَأَتَانِي أَرْبَعَةٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ فَجَعَلُوا يَقَعُونَ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَبْغَضْتُهُمْ فَتَحَوَّلْتُ إِلَى شَجَرَةٍ أُخْرَى وَعَلَّقُوا سِلاَحَهُمْ وَاضْطَجَعُوا فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ نَادَى مُنَادٍ مِنْ أَسْفَلِ الْوَادِي يَا لَلْمُهَاجِرِينَ قُتِلَ ابْنُ زُنَيْمٍ ‏.‏ قَالَ فَاخْتَرَطْتُ سَيْفِي ثُمَّ شَدَدْتُ عَلَى أُولَئِكَ الأَرْبَعَةِ وَهُمْ رُقُودٌ فَأَخَذْتُ سِلاَحَهُمْ ‏.‏ فَجَعَلْتُهُ ضِغْثًا فِي يَدِي قَالَ ثُمَّ قُلْتُ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ لاَ يَرْفَعُ أَحَدٌ مِنْكُمْ رَأْسَهُ إِلاَّ ضَرَبْتُ الَّذِي فِيهِ عَيْنَاهُ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ جِئْتُ بِهِمْ أَسُوقُهُمْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَجَاءَ عَمِّي عَامِرٌ بِرَجُلٍ مِنَ الْعَبَلاَتِ يُقَالُ لَهُ مِكْرَزٌ ‏.‏ يَقُودُهُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَرَسٍ مُجَفَّفٍ فِي سَبْعِينَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَنَظَرَ إِلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ دَعُوهُمْ يَكُنْ لَهُمْ بَدْءُ الْفُجُورِ وَثِنَاهُ ‏"‏ فَعَفَا عَنْهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنْزَلَ اللَّهُ ‏{‏ وَهُوَ الَّذِي كَفَّ أَيْدِيَهُمْ عَنْكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ عَنْهُمْ بِبَطْنِ مَكَّةَ مِنْ بَعْدِ أَنْ أَظْفَرَكُمْ عَلَيْهِمْ‏}‏ الآيَةَ كُلَّهَا ‏.‏ قَالَ ثُمَّ خَرَجْنَا رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ فَنَزَلْنَا مَنْزِلاً بَيْنَنَا وَبَيْنَ بَنِي لَحْيَانَ جَبَلٌ وَهُمُ الْمُشْرِكُونَ فَاسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ رَقِيَ هَذَا الْجَبَلَ اللَّيْلَةَ كَأَنَّهُ طَلِيعَةٌ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ - قَالَ سَلَمَةُ - فَرَقِيتُ تِلْكَ اللَّيْلَةَ مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا ثُمَّ قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِظَهْرِهِ مَعَ رَبَاحٍ غُلاَمِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مَعَهُ وَخَرَجْتُ مَعَهُ بِفَرَسِ طَلْحَةَ أُنَدِّيهِ مَعَ الظَّهْرِ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا إِذَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ الْفَزَارِيُّ قَدْ أَغَارَ عَلَى ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَاقَهُ أَجْمَعَ وَقَتَلَ رَاعِيَهُ قَالَ فَقُلْتُ يَا رَبَاحُ خُذْ هَذَا الْفَرَسَ فَأَبْلِغْهُ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ وَأَخْبِرْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ الْمُشْرِكِينَ قَدْ أَغَارُوا عَلَى سَرْحِهِ - قَالَ - ثُمَّ قُمْتُ عَلَى أَكَمَةٍ فَاسْتَقْبَلْتُ الْمَدِينَةَ فَنَادَيْتُ ثَلاَثًا يَا صَبَاحَاهْ ‏.‏ ثُمَّ خَرَجْتُ فِي آثَارِ الْقَوْمِ أَرْمِيهِمْ بِالنَّبْلِ وَأَرْتَجِزُ أَقُولُ أَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمَ يَوْمُ الرُّضَّعِ فَأَلْحَقُ رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَصُكُّ سَهْمًا فِي رَحْلِهِ حَتَّى خَلَصَ نَصْلُ السَّهْمِ إِلَى كَتِفِهِ - قَالَ - قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمُ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا زِلْتُ أَرْمِيهِمْ وَأَعْقِرُ بِهِمْ فَإِذَا رَجَعَ إِلَىَّ فَارِسٌ أَتَيْتُ شَجَرَةً فَجَلَسْتُ فِي أَصْلِهَا ثُمَّ رَمَيْتُهُ فَعَقَرْتُ بِهِ حَتَّى إِذَا تَضَايَقَ الْجَبَلُ فَدَخَلُوا فِي تَضَايُقِهِ عَلَوْتُ الْجَبَلَ فَجَعَلْتُ أُرَدِّيهِمْ بِالْحِجَارَةِ - قَالَ - فَمَا زِلْتُ كَذَلِكَ أَتْبَعُهُمْ حَتَّى مَا خَلَقَ اللَّهُ مِنْ بَعِيرٍ مِنْ ظَهْرِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ خَلَّفْتُهُ وَرَاءَ ظَهْرِي وَخَلَّوْا بَيْنِي وَبَيْنَهُ ثُمَّ اتَّبَعْتُهُمْ أَرْمِيهِمْ حَتَّى أَلْقَوْا أَكْثَرَ مِنْ ثَلاَثِينَ بُرْدَةً وَثَلاَثِينَ رُمْحًا يَسْتَخِفُّونَ وَلاَ يَطْرَحُونَ شَيْئًا إِلاَّ جَعَلْتُ عَلَيْهِ آرَامًا مِنَ الْحِجَارَةِ يَعْرِفُهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ حَتَّى أَتَوْا مُتَضَايِقًا مِنْ ثَنِيَّةٍ فَإِذَا هُمْ قَدْ أَتَاهُمْ فُلاَنُ بْنُ بَدْرٍ الْفَزَارِيُّ فَجَلَسُوا يَتَضَحَّوْنَ - يَعْنِي يَتَغَدَّوْنَ - وَجَلَسْتُ عَلَى رَأْسِ قَرْنٍ قَالَ الْفَزَارِيُّ مَا هَذَا الَّذِي أَرَى قَالُوا لَقِينَا مِنْ هَذَا الْبَرْحَ وَاللَّهِ مَا فَارَقَنَا مُنْذُ غَلَسٍ يَرْمِينَا حَتَّى انْتَزَعَ كُلَّ شَىْءٍ فِي أَيْدِينَا ‏.‏ قَالَ فَلْيَقُمْ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْكُمْ أَرْبَعَةٌ ‏.‏ قَالَ فَصَعِدَ إِلَىَّ مِنْهُمْ أَرْبَعَةٌ فِي الْجَبَلِ - قَالَ - فَلَمَّا أَمْكَنُونِي مِنَ الْكَلاَمِ - قَالَ - قُلْتُ هَلْ تَعْرِفُونِي قَالُوا لاَ وَمَنْ أَنْتَ قَالَ قُلْتُ أَنَا سَلَمَةُ بْنُ الأَكْوَعِ وَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ أَطْلُبُ رَجُلاً مِنْكُمْ إِلاَّ أَدْرَكْتُهُ وَلاَ يَطْلُبُنِي رَجُلٌ مِنْكُمْ ‏.‏ فَيُدْرِكَنِي قَالَ أَحَدُهُمْ أَنَا أَظُنُّ ‏.‏ قَالَ فَرَجَعُوا فَمَا بَرِحْتُ مَكَانِي حَتَّى رَأَيْتُ فَوَارِسَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَخَلَّلُونَ الشَّجَرَ - قَالَ - فَإِذَا أَوَّلُهُمُ الأَخْرَمُ الأَسَدِيُّ عَلَى إِثْرِهِ أَبُو قَتَادَةَ الأَنْصَارِيُّ وَعَلَى إِثْرِهِ الْمِقْدَادُ بْنُ الأَسْوَدِ الْكِنْدِيُّ - قَالَ - فَأَخَذْتُ بِعِنَانِ الأَخْرَمِ - قَالَ - فَوَلَّوْا مُدْبِرِينَ قُلْتُ يَا أَخْرَمُ احْذَرْهُمْ لاَ يَقْتَطِعُوكَ حَتَّى يَلْحَقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ ‏.‏ قَالَ يَا سَلَمَةُ إِنْ كُنْتَ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَتَعْلَمُ أَنَّ الْجَنَّةَ حَقٌّ وَالنَّارَ حَقٌّ فَلاَ تَحُلْ بَيْنِي وَبَيْنَ الشَّهَادَةِ ‏.‏ قَالَ فَخَلَّيْتُهُ فَالْتَقَى هُوَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ - قَالَ - فَعَقَرَ بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَرَسَهُ وَطَعَنَهُ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَتَلَهُ وَتَحَوَّلَ عَلَى فَرَسِهِ وَلَحِقَ أَبُو قَتَادَةَ فَارِسُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِعَبْدِ الرَّحْمَنِ فَطَعَنَهُ فَقَتَلَهُ فَوَالَّذِي كَرَّمَ وَجْهَ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لَتَبِعْتُهُمْ أَعْدُو عَلَى رِجْلَىَّ حَتَّى مَا أَرَى وَرَائِي مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم وَلاَ غُبَارِهِمْ شَيْئًا حَتَّى يَعْدِلُوا قَبْلَ غُرُوبِ الشَّمْسِ إِلَى شِعْبٍ فِيهِ مَاءٌ يُقَالُ لَهُ ذُو قَرَدٍ لِيَشْرَبُوا مِنْهُ وَهُمْ عِطَاشٌ - قَالَ - فَنَظَرُوا إِلَىَّ أَعْدُو وَرَاءَهُمْ فَحَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ - يَعْنِي أَجْلَيْتُهُمْ عَنْهُ - فَمَا ذَاقُوا مِنْهُ قَطْرَةً - قَالَ - وَيَخْرُجُونَ فَيَشْتَدُّونَ فِي ثَنِيَّةٍ - قَالَ - فَأَعْدُو فَأَلْحَقُ رَجُلاً مِنْهُمْ فَأَصُكُّهُ بِسَهْمٍ فِي نُغْضِ كَتِفِهِ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ خُذْهَا وَأَنَا ابْنُ الأَكْوَعِ وَالْيَوْمَ يَوْمُ الرُّضَّعِ قَالَ يَا ثَكِلَتْهُ أُمُّهُ أَكْوَعُهُ بُكْرَةَ قَالَ قُلْتُ نَعَمْ يَا عَدُوَّ نَفْسِهِ أَكْوَعُكَ بُكْرَةَ - قَالَ - وَأَرْدَوْا فَرَسَيْنِ عَلَى ثَنِيَّةٍ قَالَ فَجِئْتُ بِهِمَا أَسُوقُهُمَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ - وَلَحِقَنِي عَامِرٌ بِسَطِيحَةٍ فِيهَا مَذْقَةٌ مِنْ لَبَنٍ وَسَطِيحَةٍ فِيهَا مَاءٌ فَتَوَضَّأْتُ وَشَرِبْتُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ عَلَى الْمَاءِ الَّذِي حَلَّيْتُهُمْ عَنْهُ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ أَخَذَ تِلْكَ الإِبِلَ وَكُلَّ شَىْءٍ اسْتَنْقَذْتُهُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَكُلَّ رُمْحٍ وَبُرْدَةٍ وَإِذَا بِلاَلٌ نَحَرَ نَاقَةً مِنَ الإِبِلِ الَّذِي اسْتَنْقَذْتُ مِنَ الْقَوْمِ وَإِذَا هُوَ يَشْوِي لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ كَبِدِهَا وَسَنَامِهَا - قَالَ - قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ خَلِّنِي فَأَنْتَخِبُ مِنَ الْقَوْمِ مِائَةَ رَجُلٍ فَأَتَّبِعُ الْقَوْمَ فَلاَ يَبْقَى مِنْهُمْ مُخْبِرٌ إِلاَّ قَتَلْتُهُ - قَالَ - فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ فِي ضَوْءِ النَّارِ فَقَالَ ‏"‏ يَا سَلَمَةُ أَتُرَاكَ كُنْتَ فَاعِلاً ‏"‏ ‏.‏ قُلْتُ نَعَمْ وَالَّذِي أَكْرَمَكَ ‏.‏ فَقَالَ ‏"‏ إِنَّهُمُ الآنَ لَيُقْرَوْنَ فِي أَرْضِ غَطَفَانَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَجَاءَ رَجُلٌ مِنْ غَطَفَانَ فَقَالَ نَحَرَ لَهُمْ فُلاَنٌ جَزُورًا فَلَمَّا كَشَفُوا جِلْدَهَا رَأَوْا غُبَارًا فَقَالُوا أَتَاكُمُ الْقَوْمُ فَخَرَجُوا هَارِبِينَ ‏.‏ فَلَمَّا أَصْبَحْنَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ كَانَ خَيْرَ فُرْسَانِنَا الْيَوْمَ أَبُو قَتَادَةَ وَخَيْرَ رَجَّالَتِنَا سَلَمَةُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ أَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَهْمَيْنِ سَهْمُ الْفَارِسِ وَسَهْمُ الرَّاجِلِ فَجَمَعَهُمَا لِي جَمِيعًا ثُمَّ أَرْدَفَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَرَاءَهُ عَلَى الْعَضْبَاءِ رَاجِعِينَ إِلَى الْمَدِينَةِ - قَالَ - فَبَيْنَمَا نَحْنُ نَسِيرُ قَالَ وَكَانَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ لاَ يُسْبَقُ شَدًّا - قَالَ - فَجَعَلَ يَقُولُ أَلاَ مُسَابِقٌ إِلَى الْمَدِينَةِ هَلْ مِنْ مُسَابِقٍ فَجَعَلَ يُعِيدُ ذَلِكَ - قَالَ - فَلَمَّا سَمِعْتُ كَلاَمَهُ قُلْتُ أَمَا تُكْرِمُ كَرِيمًا وَلاَ تَهَابُ شَرِيفًا قَالَ لاَ إِلاَّ أَنْ يَكُونَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بِأَبِي وَأُمِّي ذَرْنِي فَلأُسَابِقَ الرَّجُلَ قَالَ ‏"‏ إِنْ شِئْتَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ اذْهَبْ إِلَيْكَ وَثَنَيْتُ رِجْلَىَّ فَطَفَرْتُ فَعَدَوْتُ - قَالَ - فَرَبَطْتُ عَلَيْهِ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ أَسْتَبْقِي نَفَسِي ثُمَّ عَدَوْتُ فِي إِثْرِهِ فَرَبَطْتُ عَلَيْهِ شَرَفًا أَوْ شَرَفَيْنِ ثُمَّ إِنِّي رَفَعْتُ حَتَّى أَلْحَقَهُ - قَالَ - فَأَصُكُّهُ بَيْنَ كَتِفَيْهِ - قَالَ - قُلْتُ قَدْ سُبِقْتَ وَاللَّهِ قَالَ أَنَا أَظُنُّ ‏.‏ قَالَ فَسَبَقْتُهُ إِلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا لَبِثْنَا إِلاَّ ثَلاَثَ لَيَالٍ حَتَّى خَرَجْنَا إِلَى خَيْبَرَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ فَجَعَلَ عَمِّي عَامِرٌ يَرْتَجِزُ بِالْقَوْمِ تَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا وَلاَ تَصَدَّقْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا وَنَحْنُ عَنْ فَضْلِكَ مَا اسْتَغْنَيْنَا فَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا وَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ هَذَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَنَا عَامِرٌ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ غَفَرَ لَكَ رَبُّكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ وَمَا اسْتَغْفَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لإِنْسَانٍ يَخُصُّهُ إِلاَّ اسْتُشْهِدَ ‏.‏ قَالَ فَنَادَى عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَهُوَ عَلَى جَمَلٍ لَهُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ لَوْلاَ مَا مَتَّعْتَنَا بِعَامِرٍ ‏.‏ قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا خَيْبَرَ قَالَ خَرَجَ مَلِكُهُمْ مَرْحَبٌ يَخْطِرُ بِسَيْفِهِ وَيَقُولُ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ قَالَ وَبَرَزَ لَهُ عَمِّي عَامِرٌ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي عَامِرٌ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُغَامِرٌ قَالَ فَاخْتَلَفَا ضَرْبَتَيْنِ فَوَقَعَ سَيْفُ مَرْحَبٍ فِي تُرْسِ عَامِرٍ وَذَهَبَ عَامِرٌ يَسْفُلُ لَهُ فَرَجَعَ سَيْفُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَقَطَعَ أَكْحَلَهُ فَكَانَتْ فِيهَا نَفْسُهُ ‏.‏ قَالَ سَلَمَةُ فَخَرَجْتُ فَإِذَا نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُونَ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَتَلَ نَفْسَهُ قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا أَبْكِي فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَطَلَ عَمَلُ عَامِرٍ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ قَالَ ذَلِكَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ قُلْتُ نَاسٌ مِنْ أَصْحَابِكَ ‏.‏ قَالَ ‏"‏ كَذَبَ مَنْ قَالَ ذَلِكَ بَلْ لَهُ أَجْرُهُ مَرَّتَيْنِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ أَرْسَلَنِي إِلَى عَلِيٍّ وَهُوَ أَرْمَدُ فَقَالَ ‏"‏ لأُعْطِيَنَّ الرَّايَةَ رَجُلاً يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أَوْ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ فَأَتَيْتُ عَلِيًّا فَجِئْتُ بِهِ أَقُودُهُ وَهُوَ أَرْمَدُ حَتَّى أَتَيْتُ بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَبَسَقَ فِي عَيْنَيْهِ فَبَرَأَ وَأَعْطَاهُ الرَّايَةَ وَخَرَجَ مَرْحَبٌ فَقَالَ قَدْ عَلِمَتْ خَيْبَرُ أَنِّي مَرْحَبُ شَاكِي السِّلاَحِ بَطَلٌ مُجَرَّبُ إِذَا الْحُرُوبُ أَقْبَلَتْ تَلَهَّبُ فَقَالَ عَلِيٌّ أَنَا الَّذِي سَمَّتْنِي أُمِّي حَيْدَرَهْ كَلَيْثِ غَابَاتٍ كَرِيهِ الْمَنْظَرَهْ أُوفِيهِمُ بِالصَّاعِ كَيْلَ السَّنْدَرَهْ قَالَ فَضَرَبَ رَأْسَ مَرْحَبٍ فَقَتَلَهُ ثُمَّ كَانَ الْفَتْحُ عَلَى يَدَيْهِ ‏.‏

Tłumaczenie

Zostało przekazane na podstawie relacji Ibn Salama. Usłyszał tę tradycję od swojego ojca, który powiedział: Dotarliśmy do Hudaibii z Messengerem Allah (ﷺ), a nas było czternaście setek. Mieli dla nich pięćdziesiąt kóz, które nie mogły być napojone (z powodu małej ilości wody w lokalnym studni). Więc Messenger Allah (ﷺ) usiadł na brzegu studni. Albo się modlił, albo pluł do studni. Woda się wytrysnęła. Piliśmy i podlewaliśmy (zwierzęta również). Następnie Messenger Allah (ﷺ) wezwał nas do złożenia przysięgi wierności, gdy siedział u podstawy drzewa. Byłem pierwszym mężczyzną, który złożył przysięgę. Potem inni ludzie złożyli przysięgę. Gdy połowa ludzi to uczyniła, powiedział do mnie: Ty złożysz przysięgę, Salama. Odpowiedziałem: Byłem jednym z tych, którzy złożyli przysięgę na początku. On powiedział: (Możesz) zrobić to jeszcze raz. Wtedy Messenger. z Allah (ﷺ) zauważył, że nie mam broni. Dał mi dużą lub małą tarczę. Potem kontynuował udzielanie przysiąg ludziom, aż przyszła ostatnia grupa. Powiedział (do mnie): Nie chcesz złożyć przysięgi, Salama? Odpowiedziałem: Messengerze Allah, złożyłem przysięgę z pierwszą grupą ludzi, a potem jeszcze raz, gdy byłeś pośród nich. On powiedział: (To nie ma znaczenia), możesz (to zrobić) jeszcze raz. Więc złożyłem przysięgę trzy razy. Potem powiedział do mnie: Salama, gdzie jest tarcza, którą ci dałem? Odpowiedziałem: Messengerze Allah, mój wuj 'Amir spotkał mnie i nie miał żadnej broni. Dałem mu tarczę. Messenger Allah (ﷺ) zaśmiał się i powiedział: Jesteś jak osoba z dawnych czasów, która powiedziała: O Boże, szukam przyjaciela, który jest mi droższy niż ja sam. (Gdy wszyscy Towarzysze złożyli przysięgę na świętego Proroka), poganie wysłali wiadomości o pokoju, aż ludzie mogli przechodzić z naszego obozu do obozu Mekkansów i odwrotnie. Ostatecznie zawarto pokój. Byłem zależny od Talhy b. Ubaidullaha. Podlewałem jego konia, pocierałem jego grzbiet. Służyłem Talhcie (wykonując drobne prace dla niego) i korzystałem z jego jedzenia. Porzuciłem swoją rodzinę i majątek jako emigrant na rzecz Allah i Jego Posłańca (niech pokój będzie z nim). Gdy my i ludzie Mekki zawarliśmy pokój, a ludzie z jednej strony zaczęli mieszać się z tymi z drugiej, podszedłem do drzewa, zedrłem jego ciernie i położyłem się (dla odpoczynku) u jego podstawy; (gdy tam leżałem), czterech pogan z Mekki podeszło do mnie i zaczęło źle mówić o Messengerze Allah (ﷺ). Wściekałem się na nich i przeszedłem do innego drzewa. Powiesili swoje bronie (na gałęziach drzewa) i położyli się (dla odpoczynku). (Gdy tam leżeli), ktoś z dolnej części doliny krzyknął: Biegnijcie, o Muhajirzy! Ibn Zunaim został zamordowany. Wyciągnąłem swoją miecz i zaatakowałem tych czterech, gdy spali. Chwyciłem ich broń i zebrałem ją w rękę, mówiąc: Przy Bycie, które obdarzyło honorem Muhammada, żaden z was nie podniesie głowy, inaczej uderzę mu w twarz. (Potem) pędziłem ich do Proroka (ﷺ). (W tym samym czasie) mój wuj Amir przyszedł (do niego) z mężczyzną z

"Abalat zwanym Mikrazem. Amir ciągnął go na koniu z grubym pokryciem na grzbiecie, razem siedmiu pogan. Messenger Allah (ﷺ) rzucił na nich spojrzenie i powiedział: Niech idą (żeby) mogli udowodnić więcej niż raz naruszenie zaufania (zanim podejmiemy działania przeciwko nim). Więc Messenger Allah (ﷺ) im wybaczył. Przy tej okazji, Bóg objawił wers z Koranu: "To On powstrzymał ich ręce od was i wasze od nich w dolinie Mekki, po tym jak dał wam zwycięstwo nad nimi" (xlviii. 24). Potem wróciliśmy do Medyny i zatrzymaliśmy się w miejscu, gdzie była góra między nami a Banu Lihyan, którzy byli poganami. Messenger Allah (ﷺ) prosił Boga o przebaczenie dla tego, kto wspiął się na górę nocą, by służyć jako zwiadowca dla Messenger'a Allah (ﷺ) i jego Towarzyszy. Wspiąłem się (na tę górę) dwa lub trzy razy tej nocy. (W końcu) dotarliśmy do Medyny. Messenger Allah (ﷺ) wysłał swoje wielbłądy z jego niewolnikiem, Rabah, a ja byłem z nim. Poszedłem też na pastwisko z koniem Talhy razem z wielbłądami. Gdy nadeszła świt, Abd al-Rahman al-Fazari przeprowadził napad i odprowadził wszystkie wielbłądy Messenger'a Allah (ﷺ), zabijając człowieka, który się nimi opiekował. Powiedziałem: Rabah, jedź tym koniem, zabierz go do Talhy b. 'Ubaidullaha i poinformuj Messenger'a Allah (ﷺ), że poganie zabrali jego wielbłądy. Potem stanąłem na wzgórku i, zwracając twarz w stronę Medyny, krzyknąłem trzy razy: Przyjdźcie nam z pomocą! Potem ruszyłem w pogoń za rabusiami, strzelając do nich z łuków i recytując (samouwielbiającą) wersję w metrum jambicznym: Jestem synem al-Akwa' a dziś jest dzień klęski dla podłych. Dogoniłem jednego z nich, strzeliłem mu strzałem przez łopatkę i powiedziałem: Weź to. Jestem synem al-Akwa'; a dziś jest dzień zniszczenia dla podłych. Ten (ranny) powiedział: Niech jego matka płacze nad nim! Czy jesteś Akwa', który gonił nas od rana? Odpowiedziałem: Tak, o wrogu samego siebie, ten sam Akwa'. Opuszczali dwa konie wyczerpane na wzgórku, a ja ciągnąłem je do Messenger'a Allah (ﷺ). Spotkałem 'Amira, który miał z sobą naczynie z mlekiem rozcieńczonym wodą i naczynie z wodą. Uczyniłem ablucję z tej wody i wypiłem mleko. Potem podszedłem do Messenger'a Allah (ﷺ), gdy był przy (źródle) wody, z którego ich wypędziłem. Messenger Allah (ﷺ) schwycił te wielbłądy i wszystko, co ja schwyciłem, oraz wszystkie lance i mantle, które wyrwałem poganom, a Bilal uroił wielbłąda od wielbłądów, które przejąłem od ludzi, i piekł jego wątrobę i garb dla Messenger'a Allah (ﷺ). Powiedziałem: Messengerze Allah, pozwól mi wybrać od naszych ludzi sto mężczyzn, a ja ich śledzić i wszystkich ich wykończyć, aby nikt nie mógł przekazać wieści (o ich zniszczeniu) ich ludziom. (Na te moje słowa) Messenger Allah (ﷺ) tak się roześmiał, że jego trzon zęba był widoczny w świetle ognia, i powiedział: Salama, myślisz, że możesz to zrobić? Odpowiedziałem: Tak, przez Bycie, które cię uhonorowało. On powiedział: Teraz dotarli do ziemi Ghatafan, gdzie są ucztowani. (W tym czasie) człowiek z Ghatafan przyszedł i powiedział: Tak i tak, zamordowano wielbłąda dla nich. Gdy pokazali jego skórę, zobaczyli kurz (wznoszący się z daleka). Powiedzieli: Oni (Akwa' i jego towarzysze) przyszli. Więc uciekli. Rano, Messenger Allah (ﷺ) powiedział: Naszym najlepszym jeźdźcem dzisiaj jest Abu Qatada, a naszym najlepszym pieszym jest Salama. Potem dał mi dwie części łupu — udział dla jeźdźca i udział dla pieszych, i połączył je dla mnie. Z zamiarem powrotu do Medyny, kazał mi usiąść za nim na jego wielbłądzie o imieniu al-Adba'. Podczas podróży, mężczyzna z Ansar, który nie mógł zostać pokonany w wyścigu, zapytał: Czy jest ktoś, kto mógłby ze mną rywalizować w wyścigu do Medyny? Czy jest jakiś konkurent? On ciągle to powtarzał. Gdy usłyszałem jego słowa, powiedziałem: Nie okazuj szacunku dla dostojnej osoby i nie masz czci dla szlachetnego człowieka? On powiedział: Nie, chyba że jest to Messenger Allah (ﷺ). Odpowiedziałem: Messengerze Allah, niech mój ojciec i matka będą twoją ofiarą, wysiądę, aby pokonać tego człowieka (w wyścigu). On powiedział: Jeśli chcesz, (możesz). Odpowiedziałem (do tego mężczyzny): Nadchodzę do ciebie, potem podskoczyłem i pobiegłem, dysząc i łapiąc oddech (przez chwilę), gdy zostało jeszcze jedno lub dwa wyniesione miejsca, i znów podążyłem za jego piętą, i znów dyszałem (przez chwilę), gdy zostało jeszcze jedno lub dwa wyniesione miejsca, i znów rzuciłem się za nim, i uderzyłem go w plecy. Powiedziałem: Zostałeś dogoniony, na Boga. On powiedział: Tak, tak myślę. Tak więc dotarłem do Medyny przed nim. Na Boga, tam byliśmy tylko trzy noce, gdy wyruszyliśmy do Khaibar z Messengerem Allah (ﷺ). (Po drodze) mój wuj, Amir, zaczął recytować następujące wersy rajaz dla ludzi: Na Boga, gdybyś nas nie poprowadził właściwie, nie praktykowalibyśmy jałmużny ani modlitw. (O Boże!) Nie możemy bez Twoich łask, Utrzymaj nas w wierze, gdy spotkamy się z wrogiem, I zanieś spokój na nas. Messenger Allah (ﷺ) powiedział: Kim jest ten? 'Amir powiedział: To jest 'Amir. On powiedział: Niech ci Bóg wybaczy! Narrator powiedział: Za każdym razem, gdy Messenger Allah (ﷺ) prosił o przebaczenie dla konkretnej osoby, był pewien, że osiągnie męczeństwo. Umar b. Khattab, jadąc na swoim wielbłądzie, zawołał: Proroku Allah, chciałbym, żebyś pozwolił nam skorzystać z Amira. Salama kontynuował: Gdy dotarliśmy do Khaibar, jej król, zwany Marhabem, podszedł, dzierżąc miecz i recytując: Khaibar wie, że jestem Marhabem (który zachowuje się jak) w pełni uzbrojony, i doświadczony wojownik. Gdy wojna rozprzestrzeniała swoje płomienie, mój wuj, Amir, wyszedł do walki z nim, mówiąc: Khaibar na pewno wie, że jestem 'Amir, w pełni uzbrojonym weteranem, który rzuca się w bój. Wymienili ciosy. Miecz Marhaba uderzył w tarczę 'Amira, który pochylał się do ataku na przeciwnika od dołu, ale jego miecz odbił się od niego i przeciął główną tętnicę w jego przedramieniu, co spowodowało jego śmierć. Salama powiedział: Wyszedłem i usłyszałem niektórych ludzi spośród Towarzyszy Proroka (ﷺ), mówiących: Czyny Amira zostały zmarnowane; zabił się sam. Więc podszedłem do Proroka (ﷺ) płacząc i mówiąc: Messengerze Allah, czyny Amira zostały zmarnowane. Messenger (ﷺ) powiedział: Kto wypowiedział to zdanie? Odpowiedziałem: Niektórzy z twoich Towarzyszy. On powiedział: Ten, kto to powiedział, skłamał, bo 'Amir ma podwójną nagrodę. Potem wysłał mnie do 'Ali, który miał chore oczy, i powiedział: Dam sztandar mężczyźnie, który kocha Allah i Jego Posłańca albo którego Allah i Jego Posłaniec kochają. Poszedłem do 'Ali, przyprowadziłem go, prowadząc go, i miał chore oczy, i zabrałem go do Messenger'a Allah (ﷺ), który wylał na jego oczy swoją ślinę, i wyzdrowiał. Messenger Allah (ﷺ) dał mu sztandar (a 'Ali poszedł do spotkania Marhaba w pojedynku). Ten zaczął recytować: Khaibar wie, że jestem Marhabem, w pełni uzbrojonym i doświadczonym wojownikiem, gdy wojna rozprzestrzenia swoje płomienie. 'Ali odpowiedział: Jestem tym, którego matka nazwała Haidar, (i jestem) jak lew z lasu z przerażającym obliczem. Daję przeciwnikom miarę sandaara w zamian za sa' (czyli odwracam ich atak z jeszcze większą siłą). Narrator powiedział: 'Ali uderzył w głowę Mirhaba i go zabił, więc zwycięstwo (zdobycie Khaibar) zawdzięczamy jemu. Ta długa tradycja została również przekazana przez inną chainę przekazicieli.

Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.

Główne przesłanie

Salamah wykazał się odwagą i wiernością, a Prorok ﷺ zachował miłosierdzie i mądrość.

Kontekst i przyczyna

Relacja opisuje wydarzenia związane z traktatem w Hudajbijji, atakiem na stado w Dhu Qarad oraz późniejszą wyprawą na Chajbar.

Objaśnienie trudnych słów
Bayʿa

Uroczysta przysięga wierności i posłuszeństwa wobec Proroka ﷺ.

Dhu Qarad

Nazwa wodopoju, do którego udali się napastnicy podczas ucieczki.

Ghanima

Łupy zdobyte na wrogu w prawowitej walce i dzielone zgodnie z ustalonymi zasadami.

Wnioski uczonych

Klasyczni komentatorzy, tacy jak an-Nawawi, podkreślają, że ponowiona przysięga Salamaha świadczyła o jego szczególnym oddaniu i nie ustanawia ogólnego obowiązku wielokrotnego składania przysięgi. Relacja chwali odwagę, czujność oraz ochronę ludzi i ich mienia, ale także powściągliwość Proroka ﷺ: uwolnił jeńców i odrzucił propozycję Salamaha, by kontynuować pościg. Uczeni wnioskują z opowieści o Amirze, że niezamierzone zranienie samego siebie podczas dozwolonej walki nie jest tym samym co umyślne samobójstwo. Szczegóły podziału łupów i działań wojennych ocenia się w ramach zasad prawowitej wspólnoty i jej przywództwa.

Lekcje na dziś
  1. W obliczu niebezpieczeństwa działaj zdecydowanie: ostrzegaj innych, chroń ludzi i unikaj niepotrzebnego ryzyka.
  2. Nie używaj odwagi jako usprawiedliwienia zemsty; pozwól, by sprawiedliwe przywództwo i powściągliwość wyznaczały granice.
  3. Chętnie dziel się tym, co masz, gdy ktoś potrzebuje pomocy — tak jak Salamah oddał swoją tarczę wujowi.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Codziennie hadis w Twoim języku

Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.