Sunan an-Nasa'i, hadis 1011
Przekazany przez Abdullah ibn Abbas. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Przekazał Abdullah ibn Abbas
Przekaz
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مَنِيعٍ، وَيَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدَّوْرَقِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، جَعْفَرُ بْنُ أَبِي وَحْشِيَّةَ - وَهُوَ ابْنُ إِيَاسٍ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَجَلَّ { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا } قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ فَكَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ - وَقَالَ ابْنُ مَنِيعٍ يَجْهَرُ بِالْقُرْآنِ - وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ إِذَا سَمِعُوا صَوْتَهُ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ وَمَنْ جَاءَ بِهِ فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم { وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ } أَىْ بِقِرَاءَتِكَ فَيَسْمَعُ الْمُشْرِكُونَ فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ { وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا } عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ يَسْمَعُوا { وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً } .
Poinformowali nas Ahmad ibn Mani' i Jakub ibn Ibrahim ad-Dawraki, mówiąc: Opowiedział nam Huszajm, który rzekł: Opowiedział nam Abu Biszr, Dżafar ibn Abi Wahszijja – czyli Ibn Ijas – od Sa'ida ibn Dżubajra, od Ibn Abbasa, w sprawie słów Allaha, Wywyższonego i Majestatycznego: {I nie odmawiaj swojej modlitwy głośno ani cicho}. Powiedział: Zostało to objawione, gdy Wysłannik Allaha ﷺ ukrywał się w Mekce. Gdy prowadził modlitwę swoich towarzyszy, podnosił głos – a Ibn Mani' powiedział: Recytował Koran na głos –. A kiedy bałwochwalcy słyszeli jego głos, znieważali Koran, Tego, który go zesłał, i tego, który go przyniósł. Wtedy Allah, Wywyższony i Majestatyczny, rzekł do Swego Proroka ﷺ: {I nie odmawiaj swojej modlitwy głośno}, to znaczy w swojej recytacji, aby bałwochwalcy jej nie słyszeli i nie znieważali Koranu; {ani cicho}, aby twoi towarzysze mogli cię słyszeć; {i szukaj drogi pośredniej między tymi dwoma}.
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Recytacja podczas modlitwy powinna być słyszalna, ale nie niepotrzebnie głośna.
Według Ibn Abbasa werset ten został objawiony w Mekce, gdy Prorok ﷺ głosił potajemnie. Wielobóstwcy znieważali Koran, gdy słyszeli jego głośną recytację; dlatego polecono mu wybrać drogę pośrednią, aby jego towarzysze mogli go słyszeć, a przeciwnicy nie słyszeli recytacji.
Droga pośrednia: nie recytować przesadnie głośno ani tak cicho, by słuchacze nic nie słyszeli.
Znaczne ściszenie głosu podczas recytacji, niemal do szeptu.
Uczeni wyjaśniają, że słowo „modlitwa” w tym wersecie odnosi się tutaj do recytacji Koranu podczas modlitwy. Wskazówka polega na uwzględnianiu okoliczności: głos nie powinien być tak głośny, by wywoływać niepotrzebną szkodę lub zniewagi, ani tak cichy, by obecni nie mogli usłyszeć recytacji. Przekaz podaje takie objaśnienie wersetu i nie ustanawia ogólnej zasady, że wszystkie modlitwy należy recytować z jednakową głośnością.
- Recytuj podczas modlitwy z głośnością odpowiednią do sytuacji i osób wokół ciebie.
- W razie różnicy zdań co do głośności recytacji najpierw rozważ kontekst i objaśnienie wersetu.
- Chroń godność Koranu i unikaj niepotrzebnego zakłócania spokoju sposobem recytacji.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.