Sunan an-Nasa'i, hadis 4148
Przekazany przez Malik ibn Aws ibn al-Hadathan. Tekst arabski z naszym tłumaczeniem i objaśnieniem.
Od an‑Nasa'i aż do Malik ibn Aws ibn al‑Hadathan
- 1Ali ibn Hujrprzekazał go an‑Nasa'iعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ
- 2Isma'ilإِسْمَاعِيلُ
- 3Ayyubأَيُّوبَ
- 4Ikrima ibn Khalidعِكْرِمَةَ بْنِ خَالِدٍ
- 5Malik ibn Aws ibn al‑Hadathanمَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ
Kolejność zgodna z arabskim tekstem tego przekazu. Imiona zostały transliterowane z arabskiego na alfabet łaciński.
Przekaz
أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ إِبْرَاهِيمَ - عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عِكْرِمَةَ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ، قَالَ جَاءَ الْعَبَّاسُ وَعَلِيٌّ إِلَى عُمَرَ يَخْتَصِمَانِ فَقَالَ الْعَبَّاسُ اقْضِ بَيْنِي وَبَيْنَ هَذَا . فَقَالَ النَّاسُ افْصِلْ بَيْنَهُمَا . فَقَالَ عُمَرُ لاَ أَفْصِلُ بَيْنَهُمَا قَدْ عَلِمَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ " . قَالَ فَقَالَ الزُّهْرِيُّ وَلِيَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخَذَ مِنْهَا قُوتَ أَهْلِهِ وَجَعَلَ سَائِرَهُ سَبِيلَهُ سَبِيلَ الْمَالِ ثُمَّ وَلِيَهَا أَبُو بَكْرٍ بَعْدَهُ ثُمَّ وُلِّيتُهَا بَعْدَ أَبِي بَكْرٍ فَصَنَعْتُ فِيهَا الَّذِي كَانَ يَصْنَعُ ثُمَّ أَتَيَانِي فَسَأَلاَنِي أَنْ أَدْفَعَهَا إِلَيْهِمَا عَلَى أَنْ يَلِيَاهَا بِالَّذِي وَلِيَهَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالَّذِي وَلِيَهَا بِهِ أَبُو بَكْرٍ وَالَّذِي وُلِّيتُهَا بِهِ فَدَفَعْتُهَا إِلَيْهِمَا وَأَخَذْتُ عَلَى ذَلِكَ عُهُودَهُمَا ثُمَّ أَتَيَانِي يَقُولُ هَذَا اقْسِمْ لِي بِنَصِيبِي مِنِ ابْنِ أَخِي . وُيَقُولُ هَذَا اقْسِمْ لِي بِنَصِيبِي مِنِ امْرَأَتِي . وَإِنْ شَاءَا أَنْ أَدْفَعَهَا إِلَيْهِمَا عَلَى أَنْ يَلِيَاهَا بِالَّذِي وَلِيَهَا بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالَّذِي وَلِيَهَا بِهِ أَبُو بَكْرٍ وَالَّذِي وُلِّيتُهَا بِهِ دَفَعْتُهَا إِلَيْهِمَا وَإِنْ أَبَيَا كُفِيَا ذَلِكَ ثُمَّ قَالَ { وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِنْ شَىْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ } هَذَا لِهَؤُلاَءِ { إِنَّمَا الصَّدَقَاتُ لِلْفُقَرَاءِ وَالْمَسَاكِينِ وَالْعَامِلِينَ عَلَيْهَا وَالْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَفِي الرِّقَابِ وَالْغَارِمِينَ وَفِي سَبِيلِ اللَّهِ } هَذِهِ لِهَؤُلاَءِ { وَمَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْهُمْ فَمَا أَوْجَفْتُمْ عَلَيْهِ مِنْ خَيْلٍ وَلاَ رِكَابٍ } قَالَ الزُّهْرِيُّ هَذِهِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَاصَّةً قُرًى عَرَبِيَّةً فَدَكُ كَذَا وَكَذَا { مَا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى فَلِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ } وَ { لِلْفُقَرَاءِ الْمُهَاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيَارِهِمْ وَأَمْوَالِهِمْ } { وَالَّذِينَ تَبَوَّءُوا الدَّارَ وَالإِيمَانَ مِنْ قَبْلِهِمْ } { وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ } فَاسْتَوْعَبَتْ هَذِهِ الآيَةُ النَّاسَ فَلَمْ يَبْقَ أَحَدٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ إِلاَّ لَهُ فِي هَذَا الْمَالِ حَقٌّ - أَوْ قَالَ حَظٌّ - إِلاَّ بَعْضَ مَنْ تَمْلِكُونَ مِنْ أَرِقَّائِكُمْ وَلَئِنْ عِشْتُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ لَيَأْتِيَنَّ عَلَى كُلِّ مُسْلِمٍ حَقُّهُ أَوْ قَالَ حَظُّهُ .
Poinformował nas Ali ibn Hudżr, który powiedział: Opowiedział nam Isma’il – to znaczy Ibn Ibrahim – od Ajjuba, od Ikrimy ibn Chalida, od Malika ibn Awsa ibn al-Hadasana, który rzekł: Al-Abbas i Ali przybyli do Umara, aby rozstrzygnąć spór. Al-Abbas powiedział:
«Osądź między mną a nim». Ludzie powiedzieli: «Rozstrzygnij między nimi». Umar odpowiedział: «Nie będę rozstrzygał między nimi; wiedzą przecież, że Wysłannik Allaha ﷺ powiedział: „My nie pozostawiamy dziedzictwa; to, co po nas zostaje, jest jałmużną”». Powiedział [narrator]: A Az-Zuhri rzekł: «Wysłannik Allaha ﷺ zarządzał tymi dobrami, brał z nich utrzymanie dla swojej rodziny, a resztę przeznaczał na te same cele, co inne dobra publiczne. Następnie zarządzał nimi Abu Bakr po nim, a potem ja zarządzałem nimi po Abu Bakrze, postępując z nimi tak samo jak wcześniej. Wtedy ci dwaj przyszli do mnie i poprosili, abym im je przekazał, by zarządzali nimi tak, jak czynił to Wysłannik Allaha ﷺ, jak czynił Abu Bakr i jak czyniłem ja. Przekazałem im je i wziąłem od nich uroczyste przyrzeczenia w tej sprawie. Potem wrócili do mnie: jeden mówił: „Daj mi moją część należną od syna mojego brata”, a drugi mówił: „Daj mi moją część należną od mojej żony”. Jeśli chcą, abym im to przekazał pod warunkiem, że będą tym zarządzać tak, jak czynił to Wysłannik Allaha ﷺ, jak czynił Abu Bakr i jak czyniłem ja, to im to przekażę; ale jeśli odmówią, to nie mają do tego prawa». Następnie wyrecytował: {I wiedzcie, że z każdego łupu, który zdobędziecie, piąta część należy do Allaha, do Wysłannika, do bliskich krewnych, do sierot, do biednych i do podróżnego} [Al-Anfal 8:41], to jest dla nich. {Jałmużny są przeznaczone jedynie dla ubogich, biednych, tych, którzy je zbierają, tych, których serca chce się pozyskać, na wykup niewolników, dla dłużników i na drodze Allaha} [At-Tawba 9:60], to jest dla nich. {A to, co Allah dał jako pokojowy łup (Faj’) Swemu Wysłannikowi od nich, do czego nie popędziliście ani koni, ani wielbłądów...} [Al-Haszr 59:6]. Az-Zuhri powiedział: To było wyłącznie dla Wysłannika Allaha ﷺ, odnosząc się do arabskich osad takich jak Fadak i podobnych. {To, co Allah dał jako pokojowy łup Swemu Wysłannikowi od mieszkańców miast, należy do Allaha, do Wysłannika, do bliskich krewnych, do sierot, do biednych i do podróżnego} [Al-Haszr 59:7], oraz {dla ubogich emigrantów, którzy zostali wypędzeni ze swoich domów i majątków} [Al-Haszr 59:8], i {tych, którzy zamieszkiwali ten kraj i przyjęli wiarę przed nimi} [Al-Haszr 59:9], oraz {tych, którzy przybyli po nich} [Al-Haszr 59:10]. Zatem te wersety obejmują wszystkich ludzi i nie pozostaje żaden muzułmanin bez prawa – lub powiedział: udziału – do tych dóbr, z wyjątkiem niektórych niewolników, których posiadacie. A jeśli będę żył, jeśli Allah zechce, z pewnością każdy muzułmanin otrzyma swoje prawo – lub powiedział: swój udział –».
Tłumaczenie i objaśnienie: Khutba World, przetłumaczone z arabskiego.
Majątek Proroka ﷺ nie podlega dziedziczeniu, lecz pozostaje przeznaczony do wspólnego zarządzania.
Al-ʿAbbās i ʿAlī przedstawili ʿUmarowi spór dotyczący zarządzania majątkiem związanym z Prorokiem ﷺ i roszczeń do niego. ʿUmar przypomniał im wypowiedź, że prorocy nie są dziedziczeni, a ich spuścizna jest sadaqą.
Majątek, który przeszedł w ręce muzułmanów bez bitwy i którym zarządzano zgodnie z zasadami służącymi dobru wspólnemu.
Jałmużna lub majątek przeznaczony na cel religijny i wspólnotowy.
Piąta część łupów wojennych, która zgodnie z Koranem 8:41 przypada wskazanym kategoriom.
Uczeni wywodzą z tego, że majątek pozostawiony przez Proroka ﷺ nie jest dzielony między jego spadkobierców jak zwykły spadek, lecz pozostaje przeznaczony na cele publiczne wskazane przez zasady islamu. Zarządzanie nim można powierzyć upoważnionym przedstawicielom, ale muszą oni pilnować jego przeznaczenia i warunków. Fragment podkreśla także, że środki publiczne nie są prywatną własnością zarządców, a uprawnieni powinni otrzymywać należną im część zgodnie ze sprawiedliwymi zasadami.
- Traktuj majątek publiczny jako powierzony obowiązek, a wydatki i decyzje starannie dokumentuj.
- Przy dziedziczeniu odróżniaj majątek osobisty od środków, które zgodnie z zasadami religijnymi są przeznaczone na cele publiczne.
- Spory majątkowe rozstrzygaj, znając obowiązujące zasady, i nie domagaj się publicznych środków jako prywatnej części.
Ten sahih przekaz z tego samego rozdziału dotyczy zarządzania majątkiem pozostawionym przez Proroka ﷺ i pomaga wyjaśnić zasady dotyczące tego majątku publicznego.
Sunan an-Nasa'i · #4150 (Sahih)Ten sahih przekaz wiąże się z omówieniem roszczeń i odpowiedzialności dotyczących majątku wspólnego.
Codziennie hadis w Twoim języku
Aplikacja codziennie prezentuje Ci hadis z objaśnieniem, również jako widżet na telefonie. Korzystaj za darmo.