Ensar'ın Faziletleri · Sahih al-Bukhari

Sahih al-Bukhari, 3905. hadis

Aisha rivayet etti. Kendi çevirimiz ve açıklamamızla birlikte Arapça metin.

Sahih (güvenilir)Kitap: Ensar'ın Faziletleri
صحيح البخاري
Kim rivayet etti?

Aisha tarafından rivayet edildi

Sahih (güvenilir)

Sahih al-Bukhari bir bütün olarak sahih kabul edilir.

Rivayet

Arapça metin

حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، قَالَ ابْنُ شِهَابٍ فَأَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ قَطُّ إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ، وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلاَّ يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً، فَلَمَّا ابْتُلِيَ الْمُسْلِمُونُ خَرَجَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا نَحْوَ أَرْضِ الْحَبَشَةِ، حَتَّى بَلَغَ بَرْكَ الْغِمَادِ لَقِيَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ وَهْوَ سَيِّدُ الْقَارَةِ‏.‏ فَقَالَ أَيْنَ تُرِيدُ يَا أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَخْرَجَنِي قَوْمِي، فَأُرِيدُ أَنْ أَسِيحَ فِي الأَرْضِ وَأَعْبُدَ رَبِّي‏.‏ قَالَ ابْنُ الدَّغِنَةِ فَإِنَّ مِثْلَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ لاَ يَخْرُجُ وَلاَ يُخْرَجُ، إِنَّكَ تَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَتَصِلُ الرَّحِمَ وَتَحْمِلُ الْكَلَّ، وَتَقْرِي الضَّيْفَ، وَتُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ، فَأَنَا لَكَ جَارٌ، ارْجِعْ وَاعْبُدْ رَبَّكَ بِبَلَدِكَ‏.‏ فَرَجَعَ وَارْتَحَلَ مَعَهُ ابْنُ الدَّغِنَةِ، فَطَافَ ابْنُ الدَّغِنَةِ عَشِيَّةً فِي أَشْرَافِ قُرَيْشٍ، فَقَالَ لَهُمْ إِنَّ أَبَا بَكْرٍ لاَ يَخْرُجُ مِثْلُهُ وَلاَ يُخْرَجُ، أَتُخْرِجُونَ رَجُلاً يَكْسِبُ الْمَعْدُومَ، وَيَصِلُ الرَّحِمَ، وَيَحْمِلُ الْكَلَّ، وَيَقْرِي الضَّيْفَ، وَيُعِينُ عَلَى نَوَائِبِ الْحَقِّ فَلَمْ تُكَذِّبْ قُرَيْشٌ بِجِوَارِ ابْنِ الدَّغِنَةِ، وَقَالُوا لاِبْنِ الدَّغِنَةِ مُرْ أَبَا بَكْرٍ فَلْيَعْبُدْ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، فَلْيُصَلِّ فِيهَا وَلْيَقْرَأْ مَا شَاءَ، وَلاَ يُؤْذِينَا بِذَلِكَ، وَلاَ يَسْتَعْلِنْ بِهِ، فَإِنَّا نَخْشَى أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا‏.‏ فَقَالَ ذَلِكَ ابْنُ الدَّغِنَةِ لأَبِي بَكْرٍ، فَلَبِثَ أَبُو بَكْرٍ بِذَلِكَ يَعْبُدُ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، وَلاَ يَسْتَعْلِنُ بِصَلاَتِهِ، وَلاَ يَقْرَأُ فِي غَيْرِ دَارِهِ، ثُمَّ بَدَا لأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ وَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَيَنْقَذِفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ وَأَبْنَاؤُهُمْ، وَهُمْ يَعْجَبُونَ مِنْهُ، وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلاً بَكَّاءً، لاَ يَمْلِكُ عَيْنَيْهِ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ، وَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ، فَأَرْسَلُوا إِلَى ابْنِ الدَّغِنَةِ، فَقَدِمَ عَلَيْهِمْ‏.‏ فَقَالُوا إِنَّا كُنَّا أَجَرْنَا أَبَا بَكْرٍ بِجِوَارِكَ، عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ، فَقَدْ جَاوَزَ ذَلِكَ، فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، فَأَعْلَنَ بِالصَّلاَةِ وَالْقِرَاءَةِ فِيهِ، وَإِنَّا قَدْ خَشِينَا أَنْ يَفْتِنَ نِسَاءَنَا وَأَبْنَاءَنَا فَانْهَهُ، فَإِنْ أَحَبَّ أَنْ يَقْتَصِرَ عَلَى أَنْ يَعْبُدَ رَبَّهُ فِي دَارِهِ فَعَلَ، وَإِنْ أَبَى إِلاَّ أَنْ يُعْلِنَ بِذَلِكَ فَسَلْهُ أَنْ يَرُدَّ إِلَيْكَ ذِمَّتَكَ، فَإِنَّا قَدْ كَرِهْنَا أَنْ نُخْفِرَكَ، وَلَسْنَا مُقِرِّينَ لأَبِي بَكْرٍ الاِسْتِعْلاَنَ‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَأَتَى ابْنُ الدَّغِنَةِ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ قَدْ عَلِمْتَ الَّذِي عَاقَدْتُ لَكَ عَلَيْهِ، فَإِمَّا أَنْ تَقْتَصِرَ عَلَى ذَلِكَ، وَإِمَّا أَنْ تَرْجِعَ إِلَىَّ ذِمَّتِي، فَإِنِّي لاَ أُحِبُّ أَنْ تَسْمَعَ الْعَرَبُ أَنِّي أُخْفِرْتُ فِي رَجُلٍ عَقَدْتُ لَهُ‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فَإِنِّي أَرُدُّ إِلَيْكَ جِوَارَكَ وَأَرْضَى بِجِوَارِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ‏.‏ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلْمُسْلِمِينَ ‏"‏ إِنِّي أُرِيتُ دَارَ هِجْرَتِكُمْ ذَاتَ نَخْلٍ بَيْنَ لاَبَتَيْنِ ‏"‏‏.‏ وَهُمَا الْحَرَّتَانِ، فَهَاجَرَ مَنْ هَاجَرَ قِبَلَ الْمَدِينَةِ، وَرَجَعَ عَامَّةُ مَنْ كَانَ هَاجَرَ بِأَرْضِ الْحَبَشَةِ إِلَى الْمَدِينَةِ، وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ قِبَلَ الْمَدِينَةِ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ عَلَى رِسْلِكَ، فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ وَهَلْ تَرْجُو ذَلِكَ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏‏.‏ فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيَصْحَبَهُ، وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ وَهْوَ الْخَبَطُ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ‏.‏ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَبَيْنَمَا نَحْنُ يَوْمًا جُلُوسٌ فِي بَيْتِ أَبِي بَكْرٍ فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ قَالَ قَائِلٌ لأَبِي بَكْرٍ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُتَقَنِّعًا ـ فِي سَاعَةٍ لَمْ يَكُنْ يَأْتِينَا فِيهَا ـ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ فِدَاءٌ لَهُ أَبِي وَأُمِّي، وَاللَّهِ مَا جَاءَ بِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ إِلاَّ أَمْرٌ‏.‏ قَالَتْ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَ، فَأُذِنَ لَهُ فَدَخَلَ، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لأَبِي بَكْرٍ ‏"‏ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّمَا هُمْ أَهْلُكَ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ ‏"‏ فَإِنِّي قَدْ أُذِنَ لِي فِي الْخُرُوجِ ‏"‏‏.‏ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ الصَّحَابَةُ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ نَعَمْ ‏"‏‏.‏ قَالَ أَبُو بَكْرٍ فَخُذْ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَى رَاحِلَتَىَّ هَاتَيْنِ‏.‏ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ بِالثَّمَنِ ‏"‏‏.‏ قَالَتْ عَائِشَةُ فَجَهَّزْنَاهُمَا أَحَثَّ الْجَهَازِ، وَصَنَعْنَا لَهُمَا سُفْرَةً فِي جِرَابٍ، فَقَطَعَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ أَبِي بَكْرٍ قِطْعَةً مَنْ نِطَاقِهَا فَرَبَطَتْ بِهِ عَلَى فَمِ الْجِرَابِ، فَبِذَلِكَ سُمِّيَتْ ذَاتَ النِّطَاقِ ـ قَالَتْ ـ ثُمَّ لَحِقَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ بِغَارٍ فِي جَبَلِ ثَوْرٍ فَكَمَنَا فِيهِ ثَلاَثَ لَيَالٍ، يَبِيتُ عِنْدَهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ وَهْوَ غُلاَمٌ شَابٌّ ثَقِفٌ لَقِنٌ، فَيُدْلِجُ مِنْ عِنْدِهِمَا بِسَحَرٍ، فَيُصْبِحُ مَعَ قُرَيْشٍ بِمَكَّةَ كَبَائِتٍ، فَلاَ يَسْمَعُ أَمْرًا يُكْتَادَانِ بِهِ إِلاَّ وَعَاهُ، حَتَّى يَأْتِيَهُمَا بِخَبَرِ ذَلِكَ حِينَ يَخْتَلِطُ الظَّلاَمُ، وَيَرْعَى عَلَيْهِمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْحَةً مِنْ غَنَمٍ، فَيُرِيحُهَا عَلَيْهِمَا حِينَ يَذْهَبُ سَاعَةٌ مِنَ الْعِشَاءِ، فَيَبِيتَانِ فِي رِسْلٍ وَهْوَ لَبَنُ مِنْحَتِهِمَا وَرَضِيفِهِمَا، حَتَّى يَنْعِقَ بِهَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ بِغَلَسٍ، يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي كُلِّ لَيْلَةٍ مِنْ تِلْكَ اللَّيَالِي الثَّلاَثِ، وَاسْتَأْجَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ رَجُلاً مِنْ بَنِي الدِّيلِ، وَهْوَ مِنْ بَنِي عَبْدِ بْنِ عَدِيٍّ هَادِيًا خِرِّيتًا ـ وَالْخِرِّيتُ الْمَاهِرُ بِالْهِدَايَةِ ـ قَدْ غَمَسَ حِلْفًا فِي آلِ الْعَاصِ بْنِ وَائِلٍ السَّهْمِيِّ، وَهْوَ عَلَى دِينِ كُفَّارِ قُرَيْشٍ فَأَمِنَاهُ، فَدَفَعَا إِلَيْهِ رَاحِلَتَيْهِمَا، وَوَاعَدَاهُ غَارَ ثَوْرٍ بَعْدَ ثَلاَثِ لَيَالٍ بِرَاحِلَتَيْهِمَا صُبْحَ ثَلاَثٍ، وَانْطَلَقَ مَعَهُمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ وَالدَّلِيلُ فَأَخَذَ بِهِمْ طَرِيقَ السَّوَاحِلِ‏.‏

Çeviri

Yahya b. Bükeyr bize rivayet etti, Leys bize rivayet etti, Ukayl'dan: İbn Şihab dedi ki: 'Urve b. Zübeyr bana haber verdi ki Aişe (Allah ondan razı olsun), Peygamber'in ﷺ eşi şöyle demiştir:

"Ben annemi ve babamı ancak hak din üzere buldum ve üzerimize öyle bir gün gelmedi ki Allah Resûlü ﷺ bize sabah ve akşam uğramış olmasın. Müslümanlar imtihana çekilince Ebû Bekir, Habeşistan'a hicret etmek üzere yola çıktı. Berkü'l-Gımâd'a vardığında, Kâre kabilesinin efendisi İbnü'd-Değinne ile karşılaştı. İbnü'd-Değinne: 'Nereye gidiyorsun ey Ebû Bekir?' diye sordu. Ebû Bekir: 'Kavmim beni yurdumdan çıkardı, ben de yeryüzünde seyahat edip Rabbime ibadet etmek istiyorum' dedi. İbnü'd-Değinne: 'Senin gibi biri ne çıkar ne de çıkarılır; çünkü sen yoksulun geçimini sağlarsın, akrabalık bağlarını gözetirsin, zayıfların yükünü taşırsın, misafiri ağırlarsın ve hak yolunda musibete uğrayanlara yardım edersin. Ben seni himayeme aldım; dön ve memleketinde Rabbine ibadet et' dedi. Böylece Ebû Bekir geri döndü ve İbnü'd-Değinne de onunla birlikte geldi. Akşamleyin İbnü'd-Değinne Kureyş eşrafına giderek onlara şöyle dedi: 'Ebû Bekir gibi biri ne çıkar ne de çıkarılır. Yoksulun geçimini sağlayan, sıla-i rahim yapan, zayıfları koruyan, misafiri ağırlayan ve mazlumlara yardım eden bir adamı mı kovuyorsunuz?' Kureyş, İbnü'd-Değinne'nin himayesini reddedemedi ve ona: 'Ebû Bekir evinde Rabbine ibadet etsin; orada dilediği kadar namaz kılsın ve Kur'an okusun, ancak bunu açıkça yapmasın ve bizi rahatsız etmesin; çünkü kadınlarımızın ve çocuklarımızın etkilenmesinden korkuyoruz' dediler. İbnü'd-Değinne bunu Ebû Bekir'e bildirdi. Ebû Bekir bir süre bu halde kaldı; evinde Rabbine ibadet ediyor, namazını ve Kur'an okumasını evinin dışında açıkça yapmıyordu. Sonra Ebû Bekir evinin avlusuna bir mescid inşa etmeye karar verdi; orada namaz kılıyor ve Kur'an okuyordu. Müşriklerin kadınları ve çocukları etrafında toplanmaya başladı, ona hayretle bakıyorlardı. Ebû Bekir çok ağlayan biriydi; Kur'an okurken gözlerine hakim olamazdı. Bu durum, Kureyş müşriklerinin eşrafını endişelendirdi ve İbnü'd-Değinne'yi çağırdılar. O gelince dediler ki: 'Biz Ebû Bekir'i senin himayende, evinde Rabbine ibadet etmesi şartıyla kabul etmiştik; fakat o bu sınırı aştı, evinin avlusuna bir mescid yaptı ve orada açıktan namaz kılıp Kur'an okudu. Kadınlarımızın ve çocuklarımızın fitneye düşmesinden korktuk. Onu bundan men et; eğer evinde ibadet etmeye razı olursa ne âlâ, yok eğer açıkça yapmakta ısrar ederse, senden zimmetini iade etmesini iste; çünkü biz senin ahidni bozmaktan hoşlanmayız ama Ebû Bekir'in ilan etmesine de razı olmayız.' Aişe devamla dedi ki: 'İbnü'd-Değinne Ebû Bekir'e geldi ve: Seninle yaptığım anlaşmayı biliyorsun; ya buna uyacaksın ya da himayemi sana iade edeceksin; çünkü Arapların, himayesine aldığım bir kimse hakkında sözümün çiğnendiğini duymasını istemem, dedi. Ebû Bekir: Ben senin himayeni iade ediyorum ve Aziz ve Celil olan Allah'ın himayesinden razıyım, dedi. O sırada Peygamber ﷺ Mekke'deydi ve Müslümanlara şöyle buyurdu: Bana hicret yeriniz gösterildi; iki kara taşlık arasında hurmalık bir yer. Burası iki Harre'ydi. Hicret edenler Medine'ye yöneldi ve Habeşistan'a hicret etmiş olanların çoğu da Medine'ye döndü. Ebû Bekir de Medine'ye gitmek için hazırlandı, ancak Allah Resûlü ﷺ ona: Acele etme, umarım bana da izin verilir, buyurdu. Ebû Bekir: Bunu umuyor musun? Anam babam sana feda olsun! dedi. Peygamber ﷺ: Evet, buyurdu. Bunun üzerine Ebû Bekir, Allah Resûlü ﷺ ile birlikte gitmek için kendini alıkoydu ve yanındaki iki binek hayvanını dört ay boyunca semur ağacının yapraklarıyla besledi. İbn Şihab dedi ki: Urve, Aişe'nin şöyle anlattığını nakletti: Bir gün kuşluk vaktinde Ebû Bekir'in evinde otururken biri Ebû Bekir'e: İşte Allah Resûlü ﷺ, başı örtülü olarak, daha önce hiç gelmediği bir saatte geliyor, dedi. Ebû Bekir: Anam babam ona feda olsun! Vallahi bu saatte gelmesinin sebebi önemli bir iş olmalı, dedi. Allah Resûlü ﷺ geldi, içeri girmek için izin istedi ve kendisine izin verildi. İçeri girince Ebû Bekir'e: Yanındakileri çıkar, buyurdu. Ebû Bekir: Onlar sadece senin ailendir, anam babam sana feda olsun ey Allah Resûlü! dedi. Peygamber ﷺ: Bana çıkmak için izin verildi, buyurdu. Ebû Bekir: Sana yoldaşlık edebilir miyim? Anam babam sana feda olsun ey Allah Resûlü! dedi. Allah Resûlü ﷺ: Evet, buyurdu. Ebû Bekir: Anam babam sana feda olsun ey Allah Resûlü! Şu iki bineğimden birini al, dedi. Allah Resûlü ﷺ: Karşılığını vererek, buyurdu. Aişe devamla dedi ki: Biz onları en hızlı şekilde hazırladık ve onlar için bir deri torbaya azık koyduk. Ebû Bekir'in kızı Esma, kuşağından bir parça kesip torbanın ağzını bağladı; bu sebeple ona Zâtü'n-Nıtakayn (İki Kuşak Sahibi) denildi. Sonra Allah Resûlü ﷺ ve Ebû Bekir, Sevr Dağı'ndaki bir mağaraya ulaşıp orada üç gece gizlendiler. Genç, zeki ve anlayışlı bir delikanlı olan Abdullah b. Ebî Bekir geceleri onların yanında kalıyor, seher vaktinde yanlarından ayrılıp sabaha Kureyşlilerin arasında, sanki geceyi Mekke'de geçirmiş gibi bulunuyordu. Onlara karşı kurulan her tuzağı ezberliyor, karanlık çökünce gelip haberi onlara veriyordu. Ebû Bekir'in azatlısı Âmir b. Füheyre ise yatsıdan biraz sonra süt veren koyunlarını onların yanına getiriyordu; böylece geceleri taze süt içiyorlardı. Âmir b. Füheyre, gecenin son karanlığında sürüyü geri götürüyordu. Üç gece boyunca her gece böyle yaptı. Allah Resûlü ﷺ ve Ebû Bekir, Benî Abd b. Adî kolundan Benî'd-Deyl kabilesine mensup bir adamı ücretle tuttular; bu adam, Âs b. Vâil es-Sehmî ailesine bağlıydı ve Kureyş kâfirlerinin dini üzereydi. Ona güvenip iki bineklerini teslim ettiler ve üç gece sonra sabah vaktinde Sevr Mağarası'na getirmesi üzere sözleştiler. Âmir b. Füheyre ve rehber onlarla birlikte yola çıktılar ve rehber onları sahil yolundan götürdü.

Çeviri ve açıklama, Arapçadan Khutba World tarafından yapılmıştır.

Temel mesaj

Ebû Bekir, Allah’ın himayesini seçti ve Peygamber ﷺ ile hicret için özenle hazırlandı.

Arka plan ve bağlam

Hadis, Mekke’den Medine’ye hicret çevresindeki olayları anlatır: İbnü’d-Dağinne’nin Ebû Bekir’e sağladığı himaye, Peygamber ﷺ ile birlikte yola çıkmak için yaptığı hazırlıklar ve Sevr mağarasında kalışları.

Kavramlar ve açıklamalar
hicret

Dini korumak ve Allah’a ibadet etmek amacıyla göç etmek.

civâr

Himaye ve ciddi bir güvenlik taahhüdü.

Zâtü’n-Nitâkayn

Esmâ’nın, “iki kuşak sahibi” anlamındaki lakabı; azık torbasının ağzını bağlamak için kuşağının bir parçasını kullandı.

Âlimlerin çıkarımları

Klasik âlimler bu rivayetten himaye ve antlaşmalara bağlı kalınması gerektiği ve şartları kişinin davranışlarıyla bağdaşmadığında himaye sözleşmesinin sona erdirilebileceği sonucunu çıkarırlar. Ebû Bekir’in Allah’ın himayesini seçmesi Allah’a güvenini gösterirken, binek hayvanları hazırlaması ve güvenilir bir kılavuz tutması tevekkülün pratik tedbirlerle birlikte yürüdüğünü gösterir. Müslüman olmayan kılavuzun anılması, yolculukta uzman yardımına başvurulabileceğine ve güvenilir bir anlaşma yapılabileceğine delildir.

Günümüz için dersler
  1. Önemli hedefler için özenle hazırlan ve Allah’a güven.
  2. Zor olsa bile sözlerini ve anlaşmalarını yerine getir.
  3. Becerilerini ve imkânlarını başkalarına somut biçimde yardım etmek için kullan.
الْحَدِيثُ الشَّرِيفُ

Her gün kendi dilinde bir hadis

Uygulama sana her gün açıklamalı bir hadis sunar; telefonunda widget olarak da kullanabilirsin. Ücretsizdir.