Sunan Abi Dawud، حدیث 2413
روایتشده توسط Dihyah ibn Khalifah. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از أبو داود تا مَنْصُورٍ الْكَلْبِيِّ
- 1عِيسَى بْنُ حَمَّادٍآن را به أبو داود روایت کرد
- 2اللَّيْثُ
- 3يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ
- 4أَبِي الْخَيْرِ
- 5مَنْصُورٍ الْكَلْبِيِّ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ حَمَّادٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، - يَعْنِي ابْنَ سَعْدٍ - عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنْ مَنْصُورٍ الْكَلْبِيِّ، أَنَّ دِحْيَةَ بْنَ خَلِيفَةَ، خَرَجَ مِنْ قَرْيَةٍ مِنْ دِمَشْقَ مَرَّةً إِلَى قَدْرِ قَرْيَةِ عُقْبَةَ مِنَ الْفُسْطَاطِ وَذَلِكَ ثَلاَثَةُ أَمْيَالٍ فِي رَمَضَانَ ثُمَّ إِنَّهُ أَفْطَرَ وَأَفْطَرَ مَعَهُ نَاسٌ وَكَرِهَ آخَرُونَ أَنْ يُفْطِرُوا فَلَمَّا رَجَعَ إِلَى قَرْيَتِهِ قَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُ الْيَوْمَ أَمْرًا مَا كُنْتُ أَظُنُّ أَنِّي أَرَاهُ إِنَّ قَوْمًا رَغِبُوا عَنْ هَدْىِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابِهِ . يَقُولُ ذَلِكَ لِلَّذِينَ صَامُوا ثُمَّ قَالَ عِنْدَ ذَلِكَ اللَّهُمَّ اقْبِضْنِي إِلَيْكَ .
عیسی بن حمّاد برای ما حدیث کرد، لیث — یعنی ابن سعد — به ما خبر داد، از یزید بن ابی حبیب، از ابوالخیر، از منصور کلبی که ضحیه بن خلیفه یکبار در ماه رمضان از یکی از روستاهای دمشق به مسافتی برابر فاصلهٔ میان روستای عقبه و فسطاط سفر کرد که سه میل است. سپس افطار کرد و گروهی نیز با او افطار کردند، اما برخی دیگر افطار کردن را ناپسند داشتند. چون به روستای خود بازگشت، گفت:
«به خدا سوگند، امروز چیزی دیدم که هرگز گمان نمیکردم ببینم؛ همانا قومی از هدایت رسول الله ﷺ و اصحابش روی گرداندند.» این سخن را خطاب به کسانی گفت که روزه گرفته بودند. آنگاه دعا کرد: «بار خدایا، مرا به سوی خود ببر.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
دِحیه در سفری کوتاه در ماه رمضان روزهاش را افطار کرد.
یکی از صحابهٔ پیامبر ﷺ که بنا بر این روایت در ماه رمضان به سفر میرود.
مکانهایی که در روایت معیارِ مسافتِ سفرِ یادشده قرار گرفتهاند.
دِحیه روزهداران را سرزنش میکند که بهگمان او از رویهٔ شناختهشدهٔ پیامبر ﷺ و صحابهاش پیروی نکردهاند.
این روایت سرزنش دِحیه از کسانی را توصیف میکند که در این سفر به روزهگرفتن ادامه دادند؛ اما زنجیرهٔ ضعیف آن نمیتواند بهتنهایی حکمی مستقل را ثابت کند. فقیهان بر پایهٔ دلایل قویتر، رخصتِ سفر را پذیرفتهاند: مسافر میتواند روزهاش را افطار کند و روزهای ازدسترفته را بعداً قضا کند. دربارهٔ مسافت و شرایطی که این رخصت در آن جاری میشود، میان مذاهب فقهی اختلافنظر وجود دارد؛ در این زمینه، روایات صحیح دربارهٔ روزهگرفتن و افطارکردن در سفر ملاکاند.
- احکام روزه در سفر را بر پایهٔ دلایل معتبر بیاموزید و اگر تردید دارید، از عالمی مورد اعتماد بپرسید.
- مسافر میتواند از رخصت پذیرفتهشده استفاده کند و روزهای ازدسترفتهٔ رمضان را بعداً قضا کند.
- دربارهٔ کسی که در سفر روزه میگیرد یا افطار میکند سختگیرانه داوری نکنید؛ اختلافنظرهای پذیرفتهشدهٔ میان عالمان را در نظر بگیرید.
این روایت توضیح میدهد که پیامبر ﷺ در سفر بر خفهای چرمی خود مسح میکشید. این روایت زمینهای معتبر برای احکام سفر فراهم میکند؛ اما احکام افطار در سفر بر روایات نیرومندتری استوارند.
Sahih al-Bukhari · #363 (Sahih)پیامبر ﷺ همراه مُغیره بن شُعبه در سفر بود. این گزارش معتبر، زمینهای کلی دربارهٔ سفر فراهم میکند، اما بهتنهایی مسافتِ لازم برای رخصت روزه را تعیین نمیکند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.