Sunan Abi Dawud، حدیث 3430
روایتشده توسط Umar ibn al-Khattab. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Umar ibn al-Khattab
روایت
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِي مَاجِدَةَ، قَالَ قَطَعْتُ مِنْ أُذُنِ غُلاَمٍ - أَوْ قُطِعَ مِنْ أُذُنِي - فَقَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ حَاجًّا فَاجْتَمَعْنَا إِلَيْهِ فَرَفَعَنَا إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَقَالَ عُمَرُ إِنَّ هَذَا قَدْ بَلَغَ الْقِصَاصَ ادْعُوا لِي حَجَّامًا لِيَقْتَصَّ مِنْهُ فَلَمَّا دُعِيَ الْحَجَّامُ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنِّي وَهَبْتُ لِخَالَتِي غُلاَمًا وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَارَكَ لَهَا فِيهِ فَقُلْتُ لَهَا لاَ تُسَلِّمِيهِ حَجَّامًا وَلاَ صَائِغًا وَلاَ قَصَّابًا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَى عَبْدُ الأَعْلَى عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ ابْنُ مَاجِدَةَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَهْمٍ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ .
موسی بن اسماعیل برای ما حدیث کرد، حماد بن سلمه برای ما حدیث کرد، محمد بن اسحاق به ما خبر داد، از علاء بن عبدالرحمن، از ابوماجده که گفت: گوش غلامی را بریدم — یا گوش من بریده شد — سپس ابوبکر برای حج نزد ما آمد و ما گرد او جمع شدیم. او ما را به عمر بن خطاب ارجاع داد. عمر فرمود:
«این کار به مرحله قصاص رسیده است؛ حجامی برایم بیاورید تا از او قصاص بگیرد.» اما چون حجام را آوردند، عمر فرمود: «شنیدم رسول الله ﷺ میفرمودند: “من غلامی را به خالهام بخشیدم و امیدوارم که در آن برایش برکت باشد. به او گفتم: او را به دست حجام، زرگر یا قصاب مسپار.”» ابوداود گفت: این حدیث را عبدالاعلی نیز از ابن اسحاق روایت کرده است؛ او گفت: ابن ماجده مردی از بنیسهم است که از عمر بن خطاب روایت میکند.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
عمر قصد داشت در برابر آسیب، قصاص را اجرا کند، اما توصیهای نبوی را نیز در نظر گرفت.
مجازات قانونی در برابر آسیب جسمی که با رعایت شرایط و از طریق مرجع قضایی صلاحیتدار اجرا میشود.
در اینجا ترجمهٔ واژهای برای کسی است که حجامت میکند و با ایجاد برشی کوچک خون میگیرد.
پیشهوری که اشیای طلا را میسازد یا روی آنها کار میکند.
عالمان قصاص را موضوعی برای رسیدگی قضاییِ مراجع صلاحیتدار میدانند که مستلزم دلیل، دقت و توجه به برابری آسیب است؛ اقدام خودسرانه برای انتقام مبنای عمل نیست. بر پایهٔ این روایت ضعیف نمیتوان هشدار دربارهٔ برخی مشاغل را ممنوعیتی عمومی دانست. چهار مذهب فقهی اهلسنت، کار و کسب را بر اساس ادلهٔ گستردهتر و ماهیت آن ارزیابی میکنند، نه صرفاً بر پایهٔ این گزارش.
- رسیدگی به آسیب و قصاص را به مراجع صلاحیتدار بسپارید و هرگز شخصاً انتقام نگیرید.
- پیش از استنباط ممنوعیت یا الزامی دربارهٔ یک شغل، اعتبار گزارشهای دینی را بررسی کنید.
- کار را منصفانه ارزیابی کنید و شرایط ایمن را فراهم آورید، بهویژه زمانی که کارکنان یا افراد تحت تکفل آسیبپذیرند.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.