Sunan Abi Dawud، حدیث 4905
روایتشده توسط Abu al-Darda. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
از أبو داود تا پیامبر ﷺ
- 1أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍآن را به أبو داود روایت کرد
- 2يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ
- 3الْوَلِيدُ بْنُ رَبَاحٍ
- 4نِمْرَانَ
- 5أُمِّ الدَّرْدَاءِ
- 6أَبَا الدَّرْدَاءِ
- 7رسول خدا ﷺ
ترتیب مطابق متن عربی این روایت است.
روایت
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ رَبَاحٍ، قَالَ سَمِعْتُ نِمْرَانَ، يَذْكُرُ عَنْ أُمِّ الدَّرْدَاءِ، قَالَتْ سَمِعْتُ أَبَا الدَّرْدَاءِ، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْعَبْدَ إِذَا لَعَنَ شَيْئًا صَعِدَتِ اللَّعْنَةُ إِلَى السَّمَاءِ فَتُغْلَقُ أَبْوَابُ السَّمَاءِ دُونَهَا ثُمَّ تَهِبْطُ إِلَى الأَرْضِ فَتُغْلَقُ أَبْوَابُهَا دُونَهَا ثُمَّ تَأْخُذُ يَمِينًا وَشِمَالاً فَإِذَا لَمْ تَجِدْ مَسَاغًا رَجَعَتْ إِلَى الَّذِي لُعِنَ فَإِنْ كَانَ لِذَلِكَ أَهْلاً وَإِلاَّ رَجَعَتْ إِلَى قَائِلِهَا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ قَالَ مَرْوَانُ بْنُ مُحَمَّدٍ هُوَ رَبَاحُ بْنُ الْوَلِيدِ سَمِعَ مِنْهُ وَذَكَرَ أَنَّ يَحْيَى بْنَ حَسَّانَ وَهِمَ فِيهِ .
احمد بن صالح برای ما حدیث کرد، یحیی بن حسان برای ما حدیث کرد، ولید بن رباح برای ما حدیث کرد و گفت: از نمران شنیدم که از امالدرداء نقل میکرد، او گفت: از ابوالدرداء شنیدم که میگفت: رسول الله ﷺ فرمودند:
«همانا چون بندهای چیزی را لعنت کند، آن لعنت به سوی آسمان بالا میرود، اما درهای آسمان به رویش بسته میشود. سپس به سوی زمین فرود میآید، ولی درهای زمین نیز به رویش بسته میگردد. آنگاه به راست و چپ میرود؛ اگر راه ورودی نیابد، به سوی همان کسی یا چیزی که لعنت شده باز میگردد. اگر شایستهٔ آن لعنت باشد، بر او قرار میگیرد؛ وگرنه لعنت به سوی گویندهاش بازمیگردد.» ابوداود گفت: مروان بن محمد گفته است: او رباح بن ولید است که از وی شنیده، و اشاره کرده که یحیی بن حسان در این باره دچار اشتباه شده است.
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
نفرین ناحق به گویندهٔ آن بازمیگردد.
دعا یا سخنی که در آن از خدا خواسته میشود کسی را از رحمت خود دور کند.
یعنی مخاطب طبق موازین اسلامی سزاوار چنین نفرینی باشد؛ این امر مجوزی برای نفرینکردنِ بیملاحظهٔ مردم نیست.
تعبیری مجازی برای پذیرفتهنشدن و به مقصد نرسیدن نفرین است.
عالمان از این روایت درمییابند که نفرینکردن عادتی بیضرر نیست: کسی که دیگری را نفرین کند، در حالی که او سزاوار نفرین نیست، ممکن است با بازگشت آن سخن به سوی خودش روبهرو شود. بنابراین، این روایت به مراقبت از زبان و پرهیز از نفرینکردنِ بیدلیلِ روشنِ اشخاص یا امور فرامیخواند. بازگشت نفرین به معنای اجازهدادن به مردم برای داوری دربارهٔ سرانجام نهایی کسی نزد خداوند نیست.
- از روی خشم کسی را نفرین نکنید؛ ابتدا فاصله بگیرید و کلماتی برگزینید که ستمی در آن نباشد.
- اگر کسی را بیدلیل موجه نفرین کردهاید، از خدا آمرزش بخواهید و از آن شخص عذرخواهی کنید.
- به کودکان و دوستان بیاموزید که دشنام و نفرین راه مناسبی برای حل اختلاف نیست.
این روایت حسن، نفرینکردن یکدیگر را منع میکند و با هشدار دربارهٔ مهار زبان همراستاست.
Sunan Abi Dawud · #4907 (Sahih)این روایت صحیح نیز از همان خویشتنداری در نفرینکردن پشتیبانی میکند و نمونهای نزدیک در این موضوع است.
Sahih al-Bukhari · #1393 (Sahih)پیامبر ﷺ در آن دشنامدادن به مردگان را نهی میکند؛ این با دعوت گستردهتر به پرهیز از آلودهکردن زبان به نفرین سازگار است.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.