Sahih al-Bukhari، حدیث 4207
روایتشده توسط Sahl ibn Sa'd. متن عربی همراه با ترجمه و توضیح اختصاصی.
به روایت Sahl ibn Sa'd
صحيح البخاري در مجموع معتبر دانسته میشود.
روایت
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ سَهْلٍ، قَالَ الْتَقَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَالْمُشْرِكُونَ فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ فَاقْتَتَلُوا، فَمَالَ كُلُّ قَوْمٍ إِلَى عَسْكَرِهِمْ، وَفِي الْمُسْلِمِينَ رَجُلٌ لاَ يَدَعُ مِنَ الْمُشْرِكِينَ شَاذَّةً وَلاَ فَاذَّةً إِلاَّ اتَّبَعَهَا فَضَرَبَهَا بِسَيْفِهِ، فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا أَجْزَأَ أَحَدُهُمْ مَا أَجْزَأَ فُلاَنٌ. فَقَالَ " إِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ ". فَقَالُوا أَيُّنَا مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ إِنْ كَانَ هَذَا مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ لأَتَّبِعَنَّهُ، فَإِذَا أَسْرَعَ وَأَبْطَأَ كُنْتُ مَعَهُ. حَتَّى جُرِحَ فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ، فَوَضَعَ نِصَابَ سَيْفِهِ بِالأَرْضِ، وَذُبَابَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، ثُمَّ تَحَامَلَ عَلَيْهِ، فَقَتَلَ نَفْسَهُ، فَجَاءَ الرَّجُلُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ فَقَالَ " وَمَا ذَاكَ ". فَأَخْبَرَهُ. فَقَالَ " إِنَّ الرَّجُلَ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ، وَإِنَّهُ مِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ، فِيمَا يَبْدُو لِلنَّاسِ وَهْوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ ".
عبدالله بن مسلمه به ما حدیث کرد، ابن ابی حازم از پدرش و او از سهل روایت کرد که گفت: پیامبر ﷺ و مشرکان در یکی از غزوات با یکدیگر روبرو شدند و جنگیدند، سپس هر گروه به اردوگاه خود بازگشت. در میان مسلمانان مردی بود که هیچیک از مشرکان را جدا افتاده یا پراکنده نمیگذاشت مگر اینکه او را تعقیب میکرد و با شمشیرش بر او ضربه میزد. پس گفته شد:
«ای رسول خدا! هیچکس از ما مانند فلانی کفایت نکرد.» ایشان فرمودند: «همانا او از اهل آتش است.» گفتند: «اگر این شخص از اهل آتش باشد، کدامیک از ما از اهل بهشت خواهد بود؟» مردی از قوم گفت: «من حتماً او را دنبال خواهم کرد؛ هرگاه تند رود یا آهسته، من با او خواهم بود.» تا اینکه آن مرد زخمی شد و مرگ را طلب کرد. دسته شمشیرش را بر زمین نهاد و نوک آن را میان دو سینهاش گذاشت، سپس خود را بر آن انداخت و خویشتن را کشت. آن مردِ ناظر نزد پیامبر ﷺ آمد و گفت: «شهادت میدهم که تو رسول خدایی.» ایشان فرمودند: «ماجرا چیست؟» پس او تمام داستان را خبر داد. ایشان فرمودند: «همانا انسان ممکن است به ظاهرِ مردم عمل اهل بهشت را انجام دهد در حالی که از اهل آتش است، و ممکن است به ظاهرِ مردم عمل اهل آتش را انجام دهد در حالی که از اهل بهشت است.»
ترجمه و توضیح توسط Khutba World، ترجمهشده از عربی.
اعمالی که در ظاهر چشمگیرند، همیشه سرانجام نهایی شخص را آشکار نمیکنند.
لشکرکشیای که پیامبر ﷺ در آن شرکت داشت.
تعبیری برای کسانی که سرانجام در شمار عذابشدگان قرار میگیرند.
داوری بر پایهٔ آنچه دیگران میتوانند ببینند؛ آنان از نیتهای درونی آگاه نیستند.
عالمان کلاسیک توضیح میدهند که مردم نمیتوانند تنها بر اساس اعمال آشکار، سرانجام یکدیگر را با اطمینان تعیین کنند. اخلاص و پایان زندگی شخص اهمیت فراوان دارد، اما تنها الله از حقیقت درونی بهطور کامل آگاه است. خودکشی در این روایت گناهی بزرگ شمرده و محکوم شده است؛ بااینحال، این امر به هیچکس حق نمیدهد دربارهٔ سرانجام قطعی شخصی معین، بیرون از آنچه متن بیان کرده، حکم دهد.
- پیش از عمل، نیت خود را وارسی کن و قدردانی دیگران را هدف قرار نده.
- از داوری قطعی دربارهٔ سرانجام نهایی اشخاص بپرهیز؛ این دانش از آنِ الله است.
- در انجام کار نیک پایدار بمان و هنگام خطا به سوی الله بازگرد.
هر روز یک حدیث، به زبان خودت
اپلیکیشن هر روز یک حدیث همراه با توضیح به تو ارائه میدهد؛ حتی بهصورت ویجت روی تلفنت. استفاده از آن رایگان است.